Το παρόν φόρουμ είναι κλειστό και έχει μεταφερθεί σε νέα διεύθυνση.

Eπισκεφτείτε μας στο www.filoumenos.com/forum


 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΕικονοθήκηΕικονοθήκη  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  Σύνδεση  
Το παρόν φόρουμ έχει κλείσει,επισκεφτείτε μας στην νέα διεύθυνση

http://filoumenos.com/forum

Μοιραστείτε | 
 

 Εσωτερισμός

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:12 pm

Οι «Στάντζα των Ντζιάν» που μετέφρασε η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, αποτελούν ένα πολύ μικρό μέρος μιας σειράς βιβλίων με τον τίτλο «Κιού-τι», τα οποία είναι γραμμένα πάνω σε φύλλα φοινικιάς, που με κάποια άγνωστη τεχνική (αλχημική;) έχουν γίνει άφθαρτα και καμιά γνωστή δύναμη (νερό, οξέα, αέρας, φωτιά, κλπ) δεν μπορεί να τα καταστρέψει. Είναι γραμμένα σε μια πολύ αρχαία γλώσσα, την Σενζάρ.Πρόκειται για μια ιερογλυφική γλώσσα που διατηρείται ακόμα σε μερικές αδελφότητες.



Αν συνειδητοποιούμε την αυθεντικότητα αλλά και το βάθος αυτών των γραπτών, τότε, μόνο και μόνο με την σκέψη ότι έχουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε αυτά τα έργα που τόσο γενναιόδωρα μας προσέφεραν τον καρπό τόσο μεγάλων μόχθων, δεν θα φανεί έξυπνο ν’ αφήσουμε να πάνε χαμένα .



Το πρώτο βιβλίο από την «Στάντζα των Ντζιάν» αναφέρεται στην Κοσμογένεση.



Θυμίζει την Αριθμοσοφία του Πυθαγόρα, μεταξύ άλλων αρχαίων Δοξασιών και, όπως προαναφέραμε, οι ίδιες Γνώσεις ήταν κοινές σε όλους τους μεγάλους Μύστες.



Η πρώτη Στάντζα, μας περιγράφει (με συμβολικές εικόνες) τη διαδικασία εκδήλωσης (Μανβάνταρα) της πανταχού παρούσας, αιώνιας, απεριόριστης και αμετάβλητης ΑΡΧΗΣ (ΜΑΧΑΠΟΥΡΟΥΣΑ = ΠΑΤΕΡΑΣ) που εισχωρεί μέσα στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ (ΜΟΥΛΑΠΡΑΚΡΙΤΙ = ΜΗΤΕΡΑ) και από την ένωση αυτών των Απόλυτων Αρχών, γεννιέται το Σύμπαν (το Σώμα του ΠΑΝΤΟΣ). Μετά από μια μεγάλη διάρκεια ΖΩΗΣ, θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για να επιστρέψει στην πρωταρχική, ανεκδήλωτη κατάσταση (ΠΡΑΛΑΓΙΑ=ΥΠΝΟΣ).



Το δεύτερο, ασχολείται με την Ανθρωπογένεση. Σχετικά με την εξέλιξη του ανθρώπου, οι θέσεις της Μυστικής Δοξασίας συγκρούονται τόσο με τη σύγχρονη επιστήμη όσο και με τα σύγχρονα θρησκευτικάδόγματα. Ο «μεταφυσικός» ή υπερβολικός ίσως χαρακτήρας αυτών των διδασκαλιών, αν και συμβολικός, είναι τόσο πολύ αντίθετος με το κενό γράμμα της Βίβλου ή με τις θέσεις της επίσημης Επιστήμης, ώστε να προκαλεί μια σκανδαλώδη άρνηση εκ μέρους των σημερινών «Ειδημόνων-Αρχόντων». Από την άλλη πλευρά, οι σχετικοί με τον Εσωτερισμό, γνωρίζουν ότι αυτές οι Διδασκαλίες πρέπει να είναι σωστές γιατί πρώτον είναι οι πιο λογικές και δεύτερον διευθετούν όλες τις δυσκολίες που προκύπτουν, δίνοντας πραγματικές απαντήσεις.



1η θέση: μας λέει ότι ο άνθρωπος πρώτα είναι Πνεύμα και μετά Ύλη και ότι στο σύνολό του είναι επταπλός, δηλαδή ότι εκτός από το υλικό σώμα έχει άλλα έξι «σώματα».

Ότι στη διαδικασία της γέννησής του, πρώτα αποκτά ψυχή (αστρικό σώμα) και μετά ντύνεται με υλικό σώμα το οποίο είναι αντίγραφο του αστρικού.

Ότι η ψυχή περνάει από διαδοχικές ενσαρκώσεις – εκσαρκώσεις(μετενσάρκωση) με σκοπό την ατομικοποίηση τής κάθε ανθρώπινης ψυχής, που συνεπάγεται και την απελευθέρωσή της από το Κάρμα.




2η θέση:μας μιλάει για την ταυτόχρονη εξέλιξη επτά ανθρώπινων φυλών, στις επτά περιοχές (Μπαλόνια) των τεσσάρων επιπέδων του πλανήτη (στα μάτια του αμύητου, όπως τα σώματα του ανθρώπου, έτσι και τα επίπεδα της Γης είναι αόρατα).



3η θέση: ότι ο άνθρωπος από την εμφάνισή του πάνω στον πλανήτη, είναι προγενέστερος από κάθε άλλο θηλαστικό. (*Σ’ αυτό συμφωνούν οι τελευταίες μετρήσεις χρονολόγησης του ανθρώπινου DNA και δηλώνουν ότι είναι προγενέστερο απ’ αυτό των ανθρωποειδών πιθήκων)



Επίσης, ότι η «ηλικία» του ανθρώπου είναι κατά πολύ αρχαιότερη (18.000.000 χρόνια πριν) και ο πολιτισμένος άνθρωπος επίσης είναι κατά πολύ αρχαιότερος.




4η θέση: Ότι οι πρώτοι Οδηγοί - βασιλιάδες των ανθρώπων ήταν ενσαρκωμένοι Θεοί.



Φεύγοντας από αυτήν τη σύντομη αναφορά των «Στάντζα των Ντζιάν» θα καταπιαστούμε με το «Βιβλίο των Χρυσών Κανόνων», τα πρωτότυπα των οποίων είναι χαραγμένα πάνω σε ορθογώνιες πλάκες, ενώ αντίγραφά τους βρίσκονται πάνω σε δίσκους. Όμως, πρωτότυπα και αντίγραφα φυλάσσονται μέσα στους Ναούς. Η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ μας λέει ότι αυτοί οι κανόνες έχουνίδια προέλευση με το μεγάλο μυστικιστικό έργο που λέγεται Paramartha το οποίο είχε δοθεί στον Nagarjouna από τους Μύστες (Nagas).Η γραφή είναι συχνά στη θιβετανική γλώσσα αλλά και στην ιερατική (Σενζάρ). Λίγοι από αυτούς τους κανόνες είναι πριν από την εποχή του γνωστού Βούδα (Σιντάρτα Γκωτάμα) και οι υπόλοιποι μετά από αυτόν. Στο σύνολο είναι 90 μικρές πραγματείες από τις οποίες και πάλι η Ε. Π. Μπλαβάτσκυ είχε αποστηθίσει τις 39 και κάποιες από αυτές γνωστοποίησε στους αναζητητές της Δύσης.



Τα κείμενα αυτά έχουν εκδοθεί σε ενότητες όπως:



«Η Φωνή της Σιγής», «Οι Δύο Ατραποί», «Οι Επτά Πύλες», «Φως στην Ατραπό».



«Γιατί το νοητικό όμοιο είναι με καθρέφτη;

Σκόνη μαζεύοντας, τη σκόνη καθρεφτίζει. Χρειάζεται η γλυκιά αύρα της Σοφίας της ψυχής να σκουπίσει τη σκόνη από τις πλάνες μας. Προσπάθησε, ω αρχάριε, να συγχωνέψεις το νοητικό με την ψυχή σου».



Αυτήν τη Διδασκαλία αν και ίσως δεν τη γνωρίζουν θεωρητικά οι απλοί άνθρωποι, όπως και εμείς δεν ξέρουμε πολλά από τα πράγματα που χρησιμοποιούμε, εν τούτοις, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωτικά συνδεδεμένοι με αυτές τις Αρχές, αρχές που επιβεβαιώνονται τη στιγμή του θανάτου τους, καθώς δεν φοβούνται να πεθάνουν, επειδή έζησαν με αυτές και θα αμειφθούν για αυτήν την στάση. «Στο θάνατο φαίνεται η πραγματική σχέση του ανθρώπου με τη ζωή».





Αν μιλάμε λοιπόν για μια πραγματική Φιλοσοφία Ζωής, τότε μέσα σ’ αυτήν έχει θέση και ο θάνατος, τον οποίο τόσο πολύ φοβούνται οι Δυτικοί.

«Να ΄σαι καρτερικός ω υποψήφιε, σαν κάποιος που διαρκεί αιώνια. Οι ίσκιοι ζουν και αφανίζονται. Αυτό που μέσα σου είναι, θα ζει παντοτινά. Αυτό που μέσα σου είναι,γνωρίζει γιατί είναι η ίδια η Γνώση».







Το «Μπάρντο-Τέντολ» είναι η Βίβλος-Οδηγός, που κατανοώντας τη φιλοσοφία του κατά την διάρκεια της ζωής, ο άνθρωπος ετοιμάζεται κατάλληλα ώστε να είναι έτοιμος και άφοβος στην παρουσία του θανάτου. Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει να Ζει ουσιαστικά και ελεύθερα χωρίς το φόβο του θανάτου.



«Δείχνε τον δρόμο, έστω και αμυδρά και χαμένος μες στο πλήθος, όπως κάνει το βραδινό άστρο για εκείνους που πορεύονται μες στο σκοτάδι».



«Να ΄σαι υπομονετικός ω υποψήφιε, σαν κάποιος που ούτε την αποτυχία φοβάται, ούτε και την επιτυχία χαϊδεύει.



Κάρφωσε το βλέμμα της ψυχής σου πάνω στο αστέρι που είσαι η αχτίδα του, το φεγγοβόλο αστέρι, που λάμπει μέσα στα σκοτάδια της αιώνιας ύπαρξης, μες στις ασύνορες πεδιάδες του αγνώστου».
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:13 pm

Εσωτερισμός - Παράκελσος











Μια από τις πιο εκπληκτικές και αινιγματικές φυσιογνωμίες του 16ου αιώνα στην Ευρώπη είναι και ο Φίλιππος Αυρήλιος Θεόφραστος Μπομπάστους φον Χοχενχάιμ, διάσημος αλχημιστής, ερμητικός φιλόσοφος, γιατρός και χημικός, περισσότερο γνωστός σαν Παράκελσος, όπως ο ίδιος προτιμούσε να ονομάζεται.





Γεννήθηκε το 1493 στο χωριό Αϊνζίντελντ της Ελβετίας και ήταν γιος ενός γιατρού και μιας διευθύνουσας νοσοκομείου. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, που τον δίδαξε τις στοιχειώδεις γνώσεις γύρω από την αλχημεία, τη χειρουργική και την ιατρική. Για κάποιο διάστημα είχε δάσκαλό του το διάσημο ουμανιστή κι αλχημιστή Ιωάννη Τριθέμιο, ηγούμενο του Σπανχάιμ.





Από το 1507 και για πέντε χρόνια παρακολούθησε διαδοχικά μαθήματα στα πανεπιστήμια Βασιλείας, Τύμπιγκεν, Βιέννης, Λειψίας, Χαϊδελβέργης και Κολωνίας, αλλά απογοητεύθηκε απ’ όλα. Το 1510 πήρε δίπλωμα ιατρικής από το πανεπιστήμιο της Βιέννης και λίγα χρόνια αργότερα επίσης δίπλωμα ιατρικής από το πανεπιστήμιο της Φεράρας. Αυτή την εποχή άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα Παράκελσος, “para-Celsus” (πάνω ή πέρα από τον Κέλσο), τον περίφημο Ρωμαίο γιατρό του 1ου αιώνα μ.Χ., που στο έργο του “De Medicina” κωδικοποίησε τις ιατρικές γνώσεις των Ρωμαίων.

Είκοσι χρονών άρχισε μια σειρά από ταξίδια που κράτησαν δώδεκα περίπου χρόνια. Επισκέφθηκε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Κάτω Χώρες, Δανία, Σουηδία, Αγγλία, Ρωσία, Ουγγαρία, κ.α. Λέγεται ότι έφτασε μέχρι την Ινδία, όπου μυήθηκε σε εσωτερικές διδασκαλίες από τους Βραχμάνους, κι ότι εκεί διδάχτηκε για τα πνεύματα της φύσης και για τους κατοίκους του αόρατου κόσμου που αναφέρει αργότερα στα βιβλία του. Σύμφωνα με τον Βαν Χέλμοντ, το 1521 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμαθε το μεγάλο μυστικό της φιλοσοφικής λίθου από έναν Άραβα μύστη.

Το 1515 βρίσκεται στην Ισπανία σαν κουρέας-χειρούργος στο στρατό του Καρόλου του Α και λίγο αργότερα στην Ιταλία, όπου ακολουθεί τα στρατεύματα της Δημοκρατίας της Βενετίας σα στρατιωτικός γιατρός.

Πηγαίνει στο Σάλτσμπουργκ στη διάρκεια της εξέγερσης των χωρικών και, επειδή συμπαθεί τις επιδιώξεις τους και τους νοσηλεύει, κατηγορείται για συμμετοχή σε επαναστατικές ενέργειες. Συλλαμβάνεται μετά την αποτυχία της εξέγερσης, αλλά γλιτώνει από την αγχόνη χάρη σε μαρτυρίες ότι ποτέ δεν έλαβε τα όπλα. Αναγκάζεται όμως από τις Αρχές να εγκαταλείψει την πόλη.

Στις περιπλανήσεις του αυτές συγκέντρωνε πολλές γνώσεις και πληροφορίες όχι μόνο από γιατρούς, χειρούργους κι αλχημιστές, αλλά κι από δήμιους, κουρείς, τσιγγάνους, βοσκούς, πράγμα που προκαλούσε πολλά δυσμενή σχόλια και κατηγορίες σε βάρος του από τους εχθρούς του.

Ήταν τριάντα τριών χρονών όταν διορίστηκε καθηγητής της Φυσικής και της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας και θέλησε να αναθεωρήσει την ιατρική επιστήμη, με βάση τις γνώσεις που είχε συγκεντρώσει από τα ταξίδια του και τις εμπειρίες του. Σύντομα, φοιτητές απ’ όλη την Ευρώπη έρχονται για να διδαχτούν από αυτόν και οι θεραπείες, ανίατων μέχρι τότε ασθενειών, που πέτυχε τον έκαναν ν’ αποκτήσει μεγάλη φήμη και πολλούς οπαδούς.

Όμως οι νεωτεριστικές αντιλήψεις του, οι πετυχημένες θεραπείες του, η αντίθεσή του προς τη σχολαστική ιατρική και την τυφλή αποδοχή της αυθεντίας του Γαληνού και του Αβικέννα, ο εριστικός του χαρακτήρας, τον έκαναν να έρθει σε ρήξη με το ιατρικό κατεστημένο και με τους φαρμακοποιούς της πόλης. Έτσι αναγκάστηκε να φύγει από τη Βασιλεία και ν’ αρχίσει μια νέα σειρά περιπλανήσεων, ακολουθούμενος συχνά από μεγάλο αριθμό μαθητών.

Τελικά εγκαταστάθηκε στο Σάλτσμπουργκ, όπου πέθανε το 1541 σε ηλικία σαράντα οκτώ χρονών κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Λέγεται ότι, στη διάρκεια ενός συμποσίου, δέχτηκε επίθεση από κάποιους που είχαν μισθώσει μερικοί γιατροί που ήταν εχθροί του, με αποτέλεσμα να πέσει και να πάθει κάταγμα στο κρανίο, που προκάλεσε το θάνατό του μετά από μερικές ημέρες.

Πράγματι αυτός ο παράξενος, αινιγματικός και ιδιοφυής άνθρωπος που διέτρεξε όλη την Ευρώπη κάνοντας θαυματουργές θεραπείες και που συνετέλεσε - όπως άλλωστε κι ο Κορνήλιος Αγρίππας - στην εξάπλωση του θρύλου του Φάουστ, είχε πολλούς ενθουσιώδεις οπαδούς αλλά και πολύ περισσότερους φανατικούς εχθρούς, κυρίως ανάμεσα στους γιατρούς. Ήταν ένας άνθρωπος που χτύπησε όλες τις ιατρικές και φιλοσοφικές αυθεντίες της εποχής του, διακήρυξε καινούργιες ιδέες και τις υπερασπίστηκε με τρόπο βίαιο, προκαλώντας έτσι πολλές αντιδράσεις.

Ο Παράκελσος μελέτησε σα γιατρός το κοινωνικό περιβάλλον και την επαγγελματική απασχόληση των ανθρώπων (όπως των μεταλλωρύχων) καθώς και τα κοσμικά φυσικά φαινόμενα ως παράγοντες που επιδρούν στην εμφάνιση και εξάπλωση ασθενειών. Παράλληλα έδωσε μεγάλη σημασία στα ηθικά και κοινωνικά προβλήματα του καιρού του κι ήταν αμείλικτος απέναντι σ’ όλους εκείνους - από τον αυτοκράτορα μέχρι τον Πάπα και τους κοινούς τοκογλύφους - που εκμεταλλεύονταν τους φτωχούς και που υπάρχουν και ζουν “ενάντια στο Θεό”. Ως γιατρός και ως φιλόσοφος δεν μπορούσε ν’ ανεχθεί το ψέμα, την υποκρισία, τη σοφιστεία.

Κατηγορήθηκε για ματαιοδοξία και κομπορρημοσύνη, και είναι γεγονός ότι ήταν περήφανος για τις ικανότητες και τα επιτεύγματά του, δε δόξαζε όμως τον ίδιο του τον εαυτό αλλά μόνο το πνεύμα που ανύψωνε την ψυχή του. Έλεγε: “Δεν επαινώ τον εαυτό μου, αλλά η Φύση μου δίνει τον έπαινο, γιατί γεννήθηκα από τη Φύση και την ακολουθώ.Με γνωρίζει και τη γνωρίζω”.

Ήταν υπερόπτης απέναντι στους μεγάλους και τους ισχυρούς και καυστικός απέναντι σ’ αυτούς που θεωρούσε διεφθαρμένους ή αγράμματους, αν και διέθεταν πανεπιστημιακά διπλώματα. Εκδήλωνε όμως αθόρυβα και έμπρακτα την ανθρωπιά του στους άρρωστους και στους φτωχούς, από τους οποίους δεν έπαιρνε χρήματα προκαλώντας έτσι την οργή των συναδέλφων του.

Ο Γιούνγκ έλεγε ότι ο Παράκελσος είναι ο επαναστάτης που έφερε στη ζωή τη νέα ιατρική κι ότι έβλεπε σ’ αυτόν “τον πρωταγωνιστή όχι μόνο του τομέα της χημικής ιατρικής, αλλά και του τομέα της εμπειρικής ψυχολογικής θεραπείας”.

Ο Παράκελσος πράγματι συνέβαλε ουσιαστικά στην πρόοδο της σύγχρονης ιατρικής. Το 1530 έγραψε την καλύτερη κλινική μελέτη για τη σύφιλη κι έκανε χρήση υδραργύρου για τη θεραπεία της. Υποστήριζε ότι η “αρρώστια των μεταλλωρύχων” (σιλίκωση) προέρχεται από την εισπνοή μεταλλικών ατμών. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη μέθοδο της φαρμακολογικής δόσης, τη χορήγηση σε μικρές δόσεις, μια εντελώς νέα αντίληψη για εκείνη την εποχή, που προκαταλαμβάνει τη σύγχρονη πρακτική της ομοιοπαθητικής.

Έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι για το σύμπαν ότι είναι ο μικρόκοσμος για το μακρόκοσμο. Και οι δύο αποτελούνται από τα ίδια στοιχεία, βασικά άλατα, θείο και υδράργυρο. Υποστήριζε επίσης ότι τα φαινομενικά άψυχα μέταλλα και ορυκτά είναι γεμάτα από ζωή. Η χημειοθεραπεία είναι ο τρόπος με τον οποίο ο μακρόκοσμος θεραπεύει το μικρόκοσμο. Ο άνθρωπος είναι, όσον αφορά το σώμα του, μια χημική σύνθεση και η αρρώστια είναι μια δυσαρμονία όχι των “χυμών” του Γαληνού, αλλά των χημικών στοιχείων τα οποία αποτελούν το σώμα. Εδώ υπάρχει η πρώτη σύγχρονη θεωρία για το μεταβολισμό
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:14 pm

Ήταν επίσης ο πρώτος που συνέδεσε τη βρογχοκήλη με τα μέταλλα, ιδιαίτερα το μόλυβδο, στο πόσιμο νερό.Μελέτησε τη θεραπευτική δράση διάφορων χημικών στοιχείων και παρασκεύασε και χρησιμοποίησε χημικά φάρμακα που περιείχαν υδράργυρο, θείο, σίδηρο και θειικό χαλκό, συνενώνοντας έτσι την ιατρική με τη χημεία. Παρασκεύασε επίσης φάρμακα από φυτά καθώς και εκχυλίσματα και ελιξίρια, συνδυάζοντας πειραματικές παρατηρήσεις με αλχημικές αντιλήψεις. Υποστήριζε ότι υπάρχουν φυτά που προσελκύουν τις επιρροές των άστρων με τα οποία είναι συμπαθητικά συνδεδεμένα κι ότι, χρησιμοποιώντας αυτά τα φυτά για φάρμακο, μπορούμε να προσελκύσουμε τις πλανητικές επιρροές που χρειάζονται για να αποκαταστήσουμε την ζωτικότητα στα άρρωστα μέρη. Συνέβαλε στην πρόοδο για την κατανόηση της επιληψίας και συσχέτισε την παράλυση και τις διαταραχές της ομιλίας με τραύματα της κεφαλής.

Ο ίδιος ο Παράκελσος δεν έγραψε πολλά έργα. Συνήθως υπαγόρευε αυτά που ήθελε στους μαθητές του κι ελάχιστα απ’ αυτά τυπώθηκαν όσο ζούσε, όπως η “Μεγάλη Χειρουργική”, έργο που το αφιέρωσε στο βασιλιά Φερδινάνδο και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Τα έργα του αφορούν θέματα ιατρικής, αλχημείας, φυσικής ιστορίας, φιλοσοφίας, μαγείας.

Τι είναι Μαγεία για τον Παράκελσο; Η μεγαλύτερη απ’ όλες τις φυσικές επιστήμες, γιατί περιλαμβάνει γνώσεις γύρω από την ορατή και την αόρατη φύση. Δεν είναι μόνο επιστήμη αλλά και τέχνη, γιατί δεν μπορεί να τη μάθει κανείς από τα βιβλία, αλλά να την αποκτήσει με πρακτική εμπειρία. Το ν’ αποκτήσει κανείς αυτή την εμπειρία σημαίνει να γίνει σοφός. “Η Μαγεία και η μαγγανεία είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, και υπάρχει τόση διαφορά ανάμεσά τους όση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο”.Όσον αφορά την τέχνη της θεραπευτικής, μπορούμε να φτάσουμε σ’ αυτήν όχι με λογικούς συλλογισμούς, αλλά με “κάποια αποκάλυψη”, που κάνει τον αληθινό γιατρό “μάγο” και την τέχνη του “Magica”. Γιατί οι ασθένειες και τα αποτελεσματικά φάρμακα είναι πράγματα κρυφά και δεν μπορούν ν’ αποκαλυφθούν παρά με το μέσο που ονομάζει “Sidereum Corpus”, το αστρικό σώμα του εσωτερισμού.

Στο σημαντικότερο έργο του, που φέρει το λατινικό τίτλο “Philosofia sagax” ή και “Astronomia magna”, αλλά είναι γραμμένο γερμανικά, αναφέρεται στην 7/πλή σύνθεση του ανθρώπου την οποία περιγράφει λεπτομερώς και την επεξηγεί. Οι αντιλήψεις του γι’ αυτήν είναι παρόμοιες με τις ιδέες που έχουν πάνω στο ίδιο θέμα οι περισσότεροι παραδοσιακοί πολιτισμοί. Και το ίδιο ισχύει για τα πνεύματα της φύσης και για άλλα όντα του αόρατου κόσμου στα οποία αναφέρεται διεξοδικά.

Για τον Παράκελσο υπάρχουν πέντε αόρατες αιτίες από τις οποίες μπορεί να προέρχονται οι ασθένειες. Υπάρχουν: 1) ασθένειες που προέρχονται από αστρικές επιδράσεις που δρουν πάνω στο αστρικό σώμα του ανθρώπου κι από εκεί στο φυσικό του, 2) ασθένειες που προκαλούνται από ξένα σώματα, δηλητηριώδεις ουσίες κι εσωτερικές εμφράξεις, 3) ασθένειες που προκαλούνται από την ανώμαλη κατάσταση φυσιολογικών λειτουργιών, 4) ασθένειες που προέρχονται από ψυχολογικά αίτια ή νοσηρή φαντασία και 5) ασθένειες που οφείλονται σε πνευματικές αιτίες που δημιουργήθηκαν σε προηγούμενες ζωές από ανυπακοή στο θεϊκό Νόμο.

Τριακόσια περίπου χρόνια πριν από το Μεσμέρ, γνώριζε πολύ καλά και χρησιμοποιούσε σε διάφορες ασθένειες τις θεραπευτικές δυνάμεις του μαγνητισμού.

Οι διαμάχες γύρω από τον Παράκελσο συνεχίστηκαν και μετά το θάνατό του. Πολλοί Γάλλοι και Γερμανοί γιατροί εκτίμησαν το επιστημονικό του έργο και τον αποκάλεσαν Λούθηρο της ιατρικής, ενώ οι εχθροί του εξακολουθούσαν να τον χαρακτηρίζουν ως “φιλόσοφο χωρίς λογική” και τα ιατρικά του συγγράμματα ως προϊόντα διανοητικής ανισορροπίας. Το έργο του στο σύνολό του δεν έχει ακόμα μελετηθεί κι εκτιμηθεί. Μόλις στο 1952 επιχειρήθηκε από τον K. Goldammer η συστηματική έκδοση των συγγραμμάτων του που αναφέρονται στην κοινωνική ηθική και την κοινωνική πολιτική.

Ο Θεόφραστος φον Χοχενχάιμ ενέπνευσε και το μεγάλο Άγγλο ποιητή του 19ου αιώνα Ρόμπερτ Μπράουνινγκ που τον απαθανάτισε στο μεγάλο ποιητικό του έργο “Παράκελσος”, βλέποντας τον περισσότερο σαν ένα είδος Φάουστ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:16 pm

ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ










Από τα αρχαία κιόλας χρόνια, τα όνειρα γοήτευαν τους ανθρώπους, με τη σχέση τους ανάμεσα στον σκιώδη κόσμο και τα γεγονότα που εισβάλλουν κατά τις ώρες του ύπνου, και στον χειροπιαστό κόσμο και τα ζωντανά γεγονότα των ωρών του ξύπνιου μας. κάποια εποχή, τα όνειρα θεωρήθηκαν ότι έχουν θεϊκή προέλευση. ακόμα και σήμερα, περιέχουν μέσα τους ένα στοιχείο μυστηρίου που τα διαχωρίζει απ' τη συνηθισμένηζωή μας...
Έτσι, δεν είναι περίεργο το ότι έχει επιβιώσει ως τις μέρες μας μια πίστη στη σημασία των ονείρων και, παρόλο που μπορεί να μην πιστεύουμε πια στη θεϊκή τους προέλευση, τα όνειρα εξακολουθούν να έχουν για μας σημαντική αξία. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για ν' αντιληφθούμε ότι τα όνειρα επηρεάζουν τη ζωή μας όταν είμαστε ξυπνητοί.
Όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται. Μια φυσιολογική νύχτα ύπνου περιλαμβάνει πάντοτε όχι μία αλλά πολλές περιόδους ονείρου. Αυτό έχει αποδειχθεί πειραματικά. πέρα από κάθε αμφιβολία. Μερικοί άνθρωποι ξεχνούν ολότελα κάθε όνειρο που βλέπουν και ισχυρίζονται ότι δεν ονειρεύονται καθόλου, μερικοί άλλοι θυμούνται σχεδόν με ακρίβεια τα όνειρά τους, οι περισσότεροι από μας θυμόμαστε κάποια στοιχεία απ' τα όνειρά μας και, πότε-πότε, ανακαλούμε ως την τελευταία λεπτομέρεια ένα όνειρο που φαντάζει, για κάποιο λόγο, ιδιαίτερα εντυπωσιακό, ιδιαίτερα σπουδαίο. Και όλοι μας σχεδόν έχουμε την αίσθηση ότι κάποια όνειρα, τουλάχιστον, έχουν κάτι ενδιαφέρον να μας πουν.
Οι παμπάλαιες ιστορικές καταγραφές τής ζωής του ανθρώπου φανερώνουν ότι τα όνειρα θεωρήθηκαν ανέκαθεν σημαδιακά. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν πως ήταν μηνύματα απ' τους θεούς και δημιούργησαν, το 1300 ΠΧ περίπου, τον παλαιότερο ονειροκρίτη με 200 ερμηνείες αυτών των μηνυμάτων. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως οι Αιγύπτιοι ερμηνευτές διατύπωσαν τη θεωρία των αντιθέτων: το ότι, π.χ., ένα όνειρο θανάτου ήταν οιωνός μακρόχρονης ζωής. Ο Φρόιντ, προώθησε κι αυτός το θεώρημα ότι τα σύμβολα των ονείρων στηρίζονται συχνά σ’ ένα σύστημα αντιθέτων συμβόλων. Στην αρχαία Αίγυπτο τα όνειρα είχαν το δικό τους Θεό, τον Μπες και ο αρχαιότερος ονειροκρίτης, που γράφτηκε από ιερείς του Ώρου πριν από 4.000 χρόνια περίπου, είναι ένα από τα παλιότερα ντοκουμέντα που υπάρχουν. Οι Ασσύριοι είχαν κι αυτοί τους δικούς τους ονειροκρίτες. Η βιβλιοθήκη του Ασσύριου βασιλιά Ασουρμπανιπάλ (669-626ΠΧ) πιστεύεται ότι περιελάμβανε ονειροκρίτες με ερμηνείες ονείρων που χρονολογούνταν από το 2000 ΠΧ, και ο προσωπικός του ονειροκρίτης λέγεται ότι υπήρξε μια από τις βασικές πηγές που χρησιμοποίησε ο Έλληνα Αρτεμίδωρος, ο οποίος έγραψε τον πιο ξακουστό ονειροκρίτη του αρχαίου κόσμου Το πρώτο σημαντικό δημοσιευμένο έργο πάνω στα όνειρα, η Ονειροκριτική, ένα πεντάτομο έργο του Έλληνα Αρτεμίδωρου (2ος αιώνας μ.Χ.), υποστήριζε πως ένα όνειρο ήταν αυστηρά ατομικό για εκείνον που το έβλεπε.
Το βιβλίο του, που είχε τεράστια επίδραση (δημοσιεύτηκε στην Αγγλία για πρώτη φορά στα 1644 και τον επόμενο αιώνα πραγματοποίησε 24 εκδόσεις), είναι από πολλές απόψεις εξαιρετικά μοντέρνο. Ίσως το πιο σημαντικό είναι το ότι υπογράμμιζε το στοιχείο του συνειρμού, το γεγονός δηλαδή ότι μια ονειρική εικόνα προκαλεί κατά κανόνα και με τρόπο συνειρμικό κάποια άλλη εικόνα στο μυαλό. Ο Αρτεμίδωρος έγραφε, με πειστικότητα, ότι τα όνειρα «εμφυσώνται στους ανθρώπους για δικό τους καλό και καθοδήγηση», καταδίκασε τις αυθαίρετες και υπέρ το δέον κυριολεκτικές ερμηνείες, μελέτησε τα «περιοδικά» όνειρα και, όπως ο Γιουνγκ δυο χιλιετίες αργότερα, πίστευε στην ιδέα του «μεγάλου ονείρου», του σπερματικά σημαντικού ονείρου, που πίστευε πως ήταν πολύ δύσκολο να ερμηνευθεί.
Όλα τα κείμενα των λαών είναι γεμάτα με αφηγήσεις σημαντικών αποκαλυπτικών ονείρων που βγήκαν αληθινά. Στην Αρχαία Ελλάδα τα όνειρα είχαν πολύ μεγάλη σημασία για τους Πυθαγόρειους, οι οποίοι μάλιστα μέσα από έναν κατάλληλο τρόπο ζωής με σωστή δίαιτα, μουσικά ακούσματα πριν από τον ύπνο, έλεγχο και προσανατολισμό της σκέψης, μπορούσαν να δουν αποκαλυπτικά όνειρα, να επικοινωνήσουν με το υπερπέραν και μάλιστα κατείχαν και ένα σύστημα για να τα θυμούνται.

Αποκαλυπτική και σημαντική για τα όνειρα είναι και η τοποθέτηση του μεγάλου Πλάτωνα: (3)

"Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει ρυθμίσει τη δίαιτα του με τους κανόνες της υγιεινής και της σωφροσύνης, όταν, πριν παραδοθεί στον ύπνο, ξυπνάει το λογιστικό μέρος της ψυχής του και το θρέψει με καλούς λόγους και σκέψεις και συγκεντρώνει σ' αυτές όλη τη διάνοιά του, όταν χωρίς ούτε να στερήσει ούτε να παραφορτώσει το επιθυμητικό του, του παραχωρεί όσο ακριβώς χρειάζεται για να αποκοιμηθεί και να μην έρχεται να διαταράσσει το καλύτερο μέρος της ψυχής με τη χαρά ή τη λύπη του, αλλά το αφήνει να νιώσει, ότι δεν γνωρίζει από τα περασμένα ή από τα παρόντα ή από τα μέλλοντα. Όταν επίσης αυτός ο άνθρωπος κατευνάσει το θυμοειδές μέρος της ψυχής του και κοιμηθεί χωρίς να έχει την καρδιά του ταραγμένη από οργή εναντίον άλλων. Όταν τέλος καθησυχάζει αυτά τα δύο μέρη της ψυχής κρατώντας άγρυπνο μόνο το τρίτο, όπου εδρεύει η φρόνηση, και έτσι αναπαυθεί, ξέρεις βέβαια ότι τότε το πνεύμα του αγγίζει όσο γίνεται περισσότερο την αλήθεια..."



Ο Αριστοτέλης , είχε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα όνειρα. Το τέταρτο βιβλίο του μνημειώδους έργου του Μικρών Φυσικών, με τίτλο Περί Ενυπνίων, ο Αριστοτέλης το αφιέρωσε στα όνειρα. Ανέπτυξε τις ιδέες του για τον ονειρικό κόσμο και κατέγραψε την θεωρία του για το τι σημαίνουν τα όνειρα, γιατί ονειρεύεται ο άνθρωπος και για την φύση της ονειρικής κατάστασης. Υποστήριξε θερμά ότι τα όνειρα αντανακλούν την σωματική εικόνα και κατάσταση και συνεπώς, ένας ερμηνευτής ονείρων θα μπορούσε να διαγνώσει μια ασθένεια μέσα από αυτά.

Το ίδιο πίστευε και ο Ιπποκράτης ( 460-357 π.Χ.), ο θεμελιωτής της ιατρικής επιστήμης. Έτσι, ο αρχαίος Έλληνας επιζητούσε βοήθεια και θεραπεία από τα όνειρά του, κάτι πού γνωρίζουμε σήμερα από τις αναφορές για τις λατρευτικές παραδόσεις, ιδιαίτερα αυτές πού αφορούν τον Ασκληπιό και τους λατρευτικούς ναούς του, τα Ασκληπιεία.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:17 pm

Ο αρχαίος Έλληνας πού ήθελε να προκαλέσει ένα όνειρο πού θα του υπεδείκνυε την θεραπεία, προετοιμαζόταν για τρεις ημέρες. Πήγαινε σε ένα από τα Ασκληπιεία, πού, κατά την ελληνιστική περίοδο ήταν γύρω στα διακόσια, με μεγαλύτερο και πιο φημισμένο αυτό της Επιδαύρου. Νήστευε το κρέας, το ψάρι και τα πουλερικά, ενώ απείχε από το σεξ. Τις δύο τελευταίες ημέρες έπινε μόνο νερό και τίποτα άλλο. Έπρεπε να κάνει μια θυσία με ένα ζώο, καθώς και να εκτελέσει διάφορα τελετουργικά. Ζητούσε από τον Ασκληπιό να του φανερωθεί και να τον θεραπεύσει. Το βράδυ, ξάπλωνε πάνω στο δέρμα του ζώου πού θυσίασε και κοιμόταν.

Οι ιερείς ήταν εκεί να τον βοηθήσουν να εκτελέσει τις τελετουργίες και να ερμηνεύσουν τα όνειρα πού είδε την συγκεκριμένη βραδιά. Σε κάποια όνειρα, εμφανιζόταν ο ίδιος ο Ασκληπιός και ακουμπούσε ή απλώς έδειχνε το πάσχον μέρος του αρρώστου. Ένα τέτοιο όνειρο σήμαινε και την θαυματουργή θεραπεία του ασθενή. Σε άλλα, εμφανιζόταν σαν φίδι ή σαν σκύλος και, ανάλογα, οι ιερείς σύστηναν κάποια θεραπεία. Μεγάλη σημασία είχαν επίσης τα τρόφιμα πού εμφανιζόταν στο όνειρο, αλλά και η παρουσία του νερού.


Ο Χριστιανισμός αναβίωσε την πεποίθηση, που δεν απορρίφθηκε ποτέ, ότι τα όνειρα τα έστελναν οι θεοί για να διαμηνύσουν τις εντολές τους στους υπηκόους τους (στην περίπτωση αυτή, φυσικά, ο διαμηνυτής ήταν ο Χριστιανικός Θεός). Η Βίβλος είναι γεμάτη από τέτοια όνειρα, το ίδιο και τα κείμενα του Άγιου Κλημέντιου, του Άγιου Ιωάννη του Χρυσόστομου, του Άγιου Αυγουστίνου και πολλών ακόμη πατέρων της Εκκλησίας των πρώτων χρόνων.



Κάθε βράδυ αφήνουμε τον κόσμο της καθημερινότητας και βουλιάζουμε μέσα στον κόσμο των ονείρων. Ένα κόσμο παράξενο και μαγικό, όπου το αδύνατο γίνεται δυνατό και το απίθανο πραγματικότητα. Ερχόμαστε σε επαφή με άτομα αγαπημένα που έχουν φύγει από την ζωή, βρισκόμαστε σε μέρη άγνωστα και θαυμαστά, πετάμε ψηλά, ελεύθεροι από τον νόμο της βαρύτητας, βιώνοντας πρωτόγνωρες εμπειρίες.

Η μαγεία όμως των ονείρων δεν βρίσκεται στα παράξενα σκηνικά και στις πρωτόγνωρες εμπειρίες. Αυτό που πάντα μάγευε τον άνθρωπο είναι η ικανότητα των ονείρων να προφητεύουν, τα τηλεπαθητικά όνειρα, τα όνειρα εκείνα που εμφανίζονται άγγελοι και άγιοι, όλα εκείνα τα όνειρα δηλαδή που μας επιτρέπουν όχι μόνο να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στο μέλλον, αλλά και μας αποκαλύπτουν τον θαυμαστό κόσμο των ψυχικών δυνάμεων που κρύβονται μέσα μας.

Αυτά τα όνειρα μας πηγαίνουν βαθιά στις εσώτερες διαστάσεις του υποσυνειδήτου, στα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξης μας. Πολλοί λαοί και πολιτισμοί πιστεύουν ότι τα όνειρα είναι ο τόπος όπου μπορεί κανείς να συναντήσει τους προγόνους του, ενώ κάποιες άλλες παραδόσεις μιλούν για πνευματικούς οδηγούς που εμφανίζονται στα όνειρα για καθοδήγηση σε δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Κάποιες κατηγορίες ψυχικών ονείρων ταξιδεύουν τον ονειρευόμενο σε άλλες διαστάσεις, όπως είναι τα όνειρα με τα αστρικά ταξίδια.

Τηλεπαθητικά όνειρα ή όνειρα από προηγούμενες ζωές, αλλά και προγνωστικά ή προφητικά όνειρα έρχονται να μας προβληματίσουν και να υπενθυμίσουν ότι ο άνθρωπος κρύβει μέσα του τεράστιες δυνατότητες, που μας αποκαλύπτονται μόνο όταν το συνειδητό μας μέρος, ο ορθολογισμός και η τετράγωνη λογική κοιμούνται, δίνοντας έτσι την ευκαιρία, κάθε βράδυ, να μπούμε στα βαθύτερα επίπεδα του υποσυνείδητου και της ψυχής μας.

Τα όνειρα μεταφέρουν μηνύματα από την πνευματική πλευρά του εαυτού μας. Μας θυμίζουν ότι όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε την θεία καταγωγή και αποτελούν ένα πνευματικό κάλεσμα για να ασχοληθούμε περισσότερο με αυτό που έχει ουσιαστική σημασία στην ζωή: την ανάπτυξη της συνείδησης και την πνευματική μας εξέλιξη.



Μέσα στον ύπνο λέει ο Ξενοφώντας είναι που η ψυχή δείχνει καλύτερα την θεϊκή της φύση και τότε μπορεί να προβλέπει κάτι από το μέλλον. Διότι τότε καθώς φαίνεται είναι εντελώς ελεύθερη.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:19 pm

ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ 7 ΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ 3 ΚΟΣΜΩΝ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ











Αναζητώντας πηγές για την εσωτερική σύνθεση των ανθρώπων, ανακαλύπτουμε πως οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν βαθιές γνώσεις γι αυτή. Τόσο για το Νου την Ψυχή και το Σώμα μας για τη σχέση μεταξύ τους καθώς και για τα κοσμικά επίπεδα από τα οποία οι φορείς του ανθρώπου προέρχονται. Εκτός από φιλόσοφοι ήταν πολύ καλοί ψυχολόγοι.. Η σύνδεση του Μακρόκοσμου με τον Μικρόκοσμο – άνθρωπο ανήκει στις δικές τους ανακαλύψεις καθώς και των σύγχρονων επιστημόνων.





Φαντάσου πως βρίσκεσαι καθισμένος στον αναπαυτικό καναπέ σου, μετά από μια εξοντωτική μέρα δουλειάς, με πολλά απρόοπτα και δυσκολίες. Θέλεις όσο τίποτε άλλο να ξεκουραστείς. Χτυπάει το τηλέφωνο και η γυναίκα η ο άντρας που ονειρευόσουν, χωρίς ελπίδα, σου ζητάει να βγείτε. Για λίγο ξεχνάς το κουρασμένο σώμα, και βρίσκεσαι σε μια συναισθηματική δίνη, θυμάσαι πως είσαι ερωτευμένος και μόνο αυτό έχει σημασία. Μέχρι να έρθει η στιγμή να σηκωθείς από τον καναπέ. Τότε επιστρέφει η κούραση, δεν είναι όμως το μόνο που σε επηρεάζει. Από τη μία αυτό από την άλλη τα συναισθήματα. Για μια στιγμή έστω, δεν είσαι ταυτισμένος με κανένα από τα 2, αλλά μετέωρος, αναποφάσιστος, ανάμεσά τους, και λες «εγώ, προτιμώ…» το ένα …ή το άλλο.






Θυμήσου έπειτα 1 γεγονός , όπου συνέβησαν περίπου τα εξής: ενώ μελετάς για την εξεταστική, ή ετοιμάζεις κάτι σημαντικό για σένα που θέλει μπόλικη σκέψη και συγκέντρωση, έρχεται το «μοιραίο» τηλεφώνημα, ή μια ευχάριστη πρόσκληση από μια καλή παρέα. Πάλι ενώ ήσουν απορροφημένος στις σκέψεις σου αυτή τη φορά, μια συναισθηματική κατάσταση σε «πηγαίνει» κάπου αλλού, ή το αντίστροφο: ενώ ζεις μια συναισθηματική κατάσταση, κάτι σε οδηγεί σε σκέψεις, σε προβληματισμούς. Πάλι ίσως βρεθείς μετέωρος, κάπου ανάμεσα, για να παρατηρήσεις, να αποστασιοποιηθείς για λίγο, ν΄ αποφασίσεις.




Τώρα προσπάθησε να φανταστείς, ίσως και να θυμηθείς, μια διαφορετική στιγμή: έχεις φτάσει σε μια ωριμότητα, όπου η πείρα των όσων έχεις ζήσει σου έχει δώσει μια ξεκάθαρη εικόνα για το ποιος είσαι, και το τι θέλεις να κάνεις. Είσαι μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ξαφνικά συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Χάνεις όλα όσα έχεις ή γνωρίζεις ανθρώπους που ζουν πόνους, ευτυχία, ή εμπειρίες που δεν μπορούσες να φανταστείς. Η συμβαίνει οτιδήποτε άλλο που γκρεμίζει το γνώριμο «κόσμο σου». Για μια στιγμή ξεχνάς την ξεχωριστή σου προσωπικότητα κι ανακαλύπτεις πως υπάρχει μια φυσική ένωση κι αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων, κι όλων των όντων, οι αποστάσεις είναι φαινομενικές, όπως κι ο χρόνος. Είσαι μετέωρος μεταξύ της ξεχωριστής σου ύπαρξης και του Όλου. Κι αυτό διαρκεί ίσως τόσο όσο η λάμψη της αστραπής.




Και στις 3 περιπτώσεις υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν είσαι ταυτισμένος με το σώμα ή τα συναισθήματα ή τις σκέψεις σου. Η σύγκρουση, η «τριβή» μεταξύ αυτών, παράγει μια σπίθα, όπου είμαστε περισσότερο «παρόντες» πιο συνειδητοί, και λέμε «εγώ». Είναι π.χ. διαφορετικό να είμαι ταυτισμένος με την πείνα μου και άλλο να γνωρίζω πως το σώμα μου πεινάει.




Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η 7πλή σύνθεση του ανθρώπου είναι μια αρχαία γνώση που λέει με 2 λόγια το εξής: Ποιος είμαι; Το σώμα μου, η ενέργειά μου, τα συναισθήματά μου, ή οι σκέψεις μου; Μα όλα αυτά μπορώ να τα παρατηρήσω, να συμβιώσω μαζί τους, να τα βελτιώσω. Τότε ποιος είμαι; Αν προχωρήσω βαθύτερα σε δικά μου βιώματα ή σε εξαιρετικών ανθρώπων ανακαλύπτω και 3 ακόμη χαρακτηριστικά: Η Διάνοια, οι ανώτερες σκέψεις, φιλοσοφικές, επιστημονικές, καλλιτεχνικές κ.λ.π. που ξεπερνούν τις προσωπικές ανάγκες και τη συγκεκριμένη εποχή. Η Διαίσθηση κι η υψηλή, χωρίς περιορισμούς Αγάπη, που έχουν μια σχέση αιτίας αποτελέσματος μεταξύ τους. Η Βούληση που δεν σταματάει μπροστά σε κανένα εμπόδιο , προκειμένου να εκπληρώσει ένα όνειρο ή ανώτερο σκοπό. Έτσι η 7πλή μας σύνθεση από πάνω προς τα κάτω είναι: Βούληση, Διαίσθηση, Διάνοια, Νους Επιθυμιών, Συναισθηματικός φορέας, Ενεργειακός και Φυσικό σώμα. Κι η Χιονάτη – Συνείδηση προσπαθεί να γνωρίσει τους 7 νάνους από τον πιο ιδιότροπο μέχρι τον πιο σοφό.



Αυτά μπορούμε να τα αναπαραστήσουμε με κύκλους που τέμνονται από πάνω ως κάτω. Ο φυσικός κι ο ενεργειακός φορέας, ανήκουν στη σφαίρα του Σώματος, ο Συναισθηματικός κι ο Νους Επιθυμιών, στη σφαίρα της Ψυχής, η Διάνοια κι η Διαίσθηση στη σφαίρα του Νου και η Βούληση ή Ατομικότητα, τη σφαίρα του Πνεύματος. Στα σημεία ανάμιξης, ένωσης ή σύγκρουσης - τριβής αυτών των σφαιρών, γεννιέται η συνείδηση – φως, αυτή που μας ωθεί λέμε «εγώ».



Σώμα – Ψυχή – Νους. Αυτά τα πεδία ύπαρξης του ανθρώπου εδώ και χιλιάδες χρόνια αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν μελετηθεί ως προς την λεπτότερη, αόρατη φύση τους. Τα αποτελέσματα των ερευνών του Βίλχελμ Ράιχ για την Βιοενέργεια, του ζεύγους Κίρλιαν για τη φωτογράφηση της αύρας, και τόσων άλλων ερευνητών είναι εκπληκτικά. Το ίδιο τα χιλιάδες στατιστικά πειράματα του τομέα της παραψυχολογίας που περιγράφουν πλέον πολύ συγκεκριμένα τον αόρατο κόσμο της ενέργειας, των συναισθημάτων, και των σκέψεων. Επίσης δείχνουν την επικοινωνία μεταξύ γεγονότων και ανθρώπων μέσω αόρατων «νημάτων», ή κυμάτων. Αν δεχτούμε σαν δεδομένο την ύπαρξη του αόρατου ανθρώπου ποιο είναι το μέσο, ο χώρος μέσω του οποίου επικοινωνούν οι αόρατοι άνθρωποι. Φυσικά της αντίστοιχης «ύλης» ή συχνότητας – κραδασμού. Ας φανταστούμε επίσης πως σαν άνθρωποι ενώ χρειαζόμαστε ένα οικοσύστημα για να επιβιώσουμε και να αναπτυχθούμε ως είδος, ξαφνικά μεταφερόμαστε από τη Γη, σε μια σιδερένια μπάλα – πλανήτη. Σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε εκεί. Το ίδιο και οι λεπτότεροι φορείς μας. Δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν αν δε ζούσαν σε ένα αντίστοιχο με αυτούς οικοσύστημα.






Ήδη από τη δεκαετία του ‘80 ο βιολόγος R. Sheldrake μετά από χιλιάδες πειράματα σε ανθρώπους και ζώα εισήγαγε τη θεωρία των Μορφογεννητικών Πεδίων. Πεδίων δηλαδή νοητικών που φυλάσσουν τις εμπειρίες ενός είδους και τι μεταβιβάζουν σε άτομα του είδους ή τις συλλαμβάνουν και τις αξιοποιούν άτομα του είδους, χωρίς να μεταβιβάζονται απαραίτητα μέσω του DNA. Ο κορυφαίος ψυχολόγος Κάρλ Γιούγκ, λίγες δεκαετίες πριν, μελετώντας τα βιώματα, συνειδητά κι ονειρικά ανθρώπων από όλες τις ηπείρους, κατέληξε στη βεβαιότητα του Συλλογικού Ασυνείδητου. Ενός κοινού τόπου όπου οι βαθύτερες και πιο πνευματικές ιδιότητες του είδους μας περιμένουν να αναδυθούν κι ενίοτε αναδύονται. Σ΄ αυτό τον βοήθησε και η μελέτη του συμβολισμού των ονείρων. Πολλοί ανθρωπολόγοι, όπως ο Μιρσέα Ελιαντ, ο Τζοζεφ Κάμπελ και άλλοι μέσα από τα σύμβολα και τους μύθους των λαών, έφτασαν σ΄ αυτό τον κοινό τόπο.
Η γνώση των αόρατων κόσμων ήταν υπήρχε σε πολλούς αρχαίους λαούς. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι μίλησαν ξεκάθαρα για την ύπαρξη 3 κόσμων στο εκδηλωμένο σύμπαν: τον κόσμο του Σώματος της Ψυχής και του Νου.


Σύμφωνα με τον Πλάτωνα :
• Ο Νους ή το Πνεύμα του Κόσμου είναι ο δημιουργός θεός συνεχιστής στη δημιουργία του άχρονου Όντος – Θεού, πρωταρχικού δημιουργού.
• Η Ψυχή του κόσμου γεννιέται από την ανάμιξη του πρωταρχικού Όντος, της Πρωταρχικής Ουσίας και του Νου. Μετέχει δηλαδή της ουσίας τους κι αναλαμβάνει να αποτυπώνει αυτά τα επίπεδα στο
• Σώμα, η Ύλη του κόσμου που δομείται σε διάφορα επίπεδα.



Διαβάζουμε στον Τίμαιο: Ο Δημιουργός «..κατασκεύασε το σύμπαν, αφού έβαλε νουν εις την ψυχή και την ψυχή εις το σώμα» «Δεν είναι δυνατόν να συναρμολογηθούν καλά 2 πράγματα, χωρίς να χρησιμοποιηθεί κάποιο άλλο, διότι αυτό το 3ο πρέπει να χρησιμέψει ως σύνδεσμος μεταξύ των δύο» Είναι ενδιαφέρον το σημείο όπου αναφέρει πως η Ψυχή έχει το ίδιο κέντρο με το Σώμα, όμως δημιουργήθηκε ώστε να το περικλείει και να το υπερκαλύπτει. Και συνεχίζει λέγοντας πως : «το σώμα του ουρανού κατέστη ορατό ενώ η ψυχή παρέμεινε αόρατη». Βλέπουμε μια αναφορά στην αύρα του Κόσμου.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:19 pm

Ανάλογες διδασκαλίες βρίσκουμε στους Στωικούς και τους Νεοπλατωνικούς φιλόσοφους.
Όμως και αυτοί και ο Πλάτωνας ισχυρίζονται πως ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος ανάλογα με τον Κόσμο:
«Όποιος εργάζεται πάρα πολύ διανοητικώς, να δίνε και εις το σώμα την κίνηση . που χρειάζεται Εκείνος πάλι που με επιμέλεια διαπλάθει το σώμα του πρέπει να ανταποδίδε8ι και εις την ψυχή τις αναγκαίες κινήσεις, χρησιμοποιώντας τη μουσική και κάθε είδος φιλοσοφίας, αν πρόκειται να λέγεται δικαιολογημένα ωραίος και αγαθός ταυτοχρόνως. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπον πρέπει να περιποιούμαστε και τα διαφορετικά μέρη του σώματος και της ψυχής μιμούμενοι τη μορφή του σύμπαντος».






Στην Πλατωνική Φιλοσοφία συναντάμε επίσης τα 3 μέρη της ανθρώπινης ψυχής Το επιθυμητικό που ταυτίζεται με το κατώτερο «εγώ» του ανθρώπου, αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «ζωικό» ή «μικρό εγώ». Είναι ο τόπος όπου ξυπνάνε οι επιθυμίες, τα ένστικτα, τα ευχάριστα (που συνήθως θεωρεί καλά) και τα δυσάρεστα ή δύσκολα που δεν προτιμάει. Είναι κυρίως μηχανικό, δένεται με συνήθειες. Μέσω της επιβολής του μαζάνθρωπου – καταναλωτικού ζώου ως πρότυπου, η συνείδησή μας μένει εδώ στη μεγαλύτερη διάρκεια της ζωής των σύγχρονων ανθρώπων.




Το θυμοειδές που έχει να κάνει κυρίως με τα καθαυτό συναισθήματα πιο ξεκάθαρα και διαρκή.
Το λογικό που ταυτίζεται με το «εγώ» που θα ονομάσουμε «ανθρώπινο». Μπορεί να συνδεθεί με τις ανώτερες ιδέες , είναι δημιουργικό, παίρνει αποφάσεις. Παρόλο που έχει προτιμήσεις , αντιλαμβάνεται την έννοια του καθήκοντος της αυτοβελτίωσης, της ζωής σαν ένα δρόμο όπου μαθητεύουμε , γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Είναι η περιοχή όπου κάποια στιγμή ο άνθρωπος «ξυπνάει», αφυπνίζεται πραγματικά ως τέτοιος.




Κάθε «εγώ» διεκδικεί περισσότερη παραμονή της «συνείδησης», της κατάστασης του να είμαι παρόν, για τον εαυτό του,. Όποιο «εγώ –χώρο»τρέφουμε πιο συχνά, τον ενεργοποιούμε τον δυναμώνουμε. Η μάχη είναι σε γενικές γραμμές μεταξύ του μέρους του ανθρώπου που βυθίζεται στις συνήθειες, κι αυτού που κινείται με πρωτοβουλία, ζητώντας υψηλότερα επίπεδα επίγνωσης.




Η ψυχή του ανθρώπου σαν μεσολαβητής μεταξύ νου και σώματος παίζει σημαντικό ρόλο στο να κατακτήσουμε το «ανθρώπινο εγώ». Δεν είναι τυχαίο που σύμβολά τους είναι η μέλισσα που μεταστοιχειώνει, το νέκταρ (παράγωγο του λουλουδιού –άξονα μεταξύ ουρανού και γης, από τα οποία και τρέφεται.), ή την πεταλούδα που αφού αναγεννηθεί από τη νύμφη και βγάλει φτερά, πίνει το νέκταρ και πετάει προς το φως. Χρειάζεται μια γύμναση και ενδυνάμωση της ψυχής ώστε να βρει το κέντρο της και να ευθυγραμμίσει τους 2 κόσμους που συνδέει.




Τέλος το «Θείο εγώ» είναι η πιο υψηλή κατάσταση συνείδησης που μας επιτρέπει να βιώσουμε όχι μόνο την ατομικότητά μας αλλά και τη σύνδεσή και την ένωσή μας με το Όλο, το Όν, το Θεό.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:20 pm

ΤΑΛΙΣΜΑΝ ΚΑΙ ΦΥΛΑΧΤΑ:










Μαγεία ή Δύναμη της Φύσης;








Το φυλαχτό είναι ένα από τα μαγικά μέσα, με τα οποία επιδιώκεται είτε η αποτροπή, προληπτικά, κακού, είτε η επίτευξη “αγαθού” και ευδαιμονίας. Τα φυλαχτά περιέχουν ή σχηματίζονται από ένα πλήθος αντικειμένων, υλικών κ.λ.π.( τίμιο ξύλο, δόντια, κόκαλα ή μάτια λύκου, κοκαλάκι νυχτερίδας, κεφάλι ή γλώσσα οχιάς, ξόρκια γραμμένα, σκόρδο, αλάτι, λιβάνι, σκοινί κ.λ.π.).


Σε πολλά από τα στοιχεία αυτά είναι δυνατόν να διαγνωστεί εύκολα η συνειρμική «λογική» που τα συνδέει προς την έννοια της προφύλαξης, ενώ άλλων είναι ευνόητη η προστατευτική ιδιότητα ή η παραδοσιακά καθιερωμένη αποτρεπτική ή ευεργετική δράση.



Για τον πρωτόγονο άνθρωπο, ο κόσμος ήταν εξαιρετικά γεμάτος ζωή. Το κάθε πράγμα είχε μια δύναμη φυσική και ζωντανή, αόρατη στο ανθρώπινο μάτι. Αυτή η δύναμη είναι η ισχύς, η χάρη στην οποία λειτουργεί η μαγεία. Η δύναμη που περιέχεται σε οποιοδήποτε πράγμα μπορεί να ενισχυθεί με ορισμένες λέξεις ή τελετουργίες. Μερικά πράγματα περιέχουν από τη φύση τους περισσότερη δύναμη από άλλα: γι΄ αυτό κατέληξαν να χρησιμοποιηθούν σαν φυλαχτά.



Τα φυσικά φυλαχτά ήταν φτιαγμένα από λογής υλικά: χόρτα, πέτρες ή ξεραμένες πυγολαμπίδες. Προτιμούνταν γιατί είχαν ασυνήθιστο σχήμα ή χρώμα (π.χ. οι τρύπιες πέτρες ή γυαλιστερές πέτρες), ή επειδή προέρχονταν από ένα ζώο του οποίου ο άνθρωπος επιθυμούσε να μιμηθεί τα χαρακτηριστικά. Τα τμήματα του σώματος με τα οποία τα ζώα σκότωναν τη λεία τους, θεωρούνταν ιδιαίτερα ισχυρά μαντικά αντικείμενα.


Εκτός από το να βρει φυσικά αντικείμενα προικισμένα με δύναμη, ο άνθρωπος άρχισε να κατασκευάζει ο ίδιος φυλαχτά. Οι Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που κατασκεύασαν φυλαχτά από ανθεκτικά υλικά, αλλά οι άλλοι πολιτισμοί τους ακολούθησαν πολύ γρήγορα σ΄ αυτό το δρόμο. Οι πιο συνηθισμένες μορφές τεχνητών φυλαχτών παριστάνονταν από μικρά ομοιώματα ζώων και μενταγιόν ή περίαπτα που περιείχαν ιερές επιγραφές. Συνήθως τα φυλαχτά είναι γραφικές παραστάσεις θεϊκών δυνάμεων ή συμβολικών σημείων. Τα πιο αρχαία φυλαχτά, γενικά, εκφράζανε θρησκευτικές αρχές με γραφικές συμβολικές μορφές. Όχι μόνο απορροφούσαν τις τοπικές θεότητες, αλλά ενσωμάτωναν και επικαλούνταν τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό των θεών, άσχετα αν ανάμεσά τους υπήρχαν ή δεν υπήρχαν δεσμοί.



Κατηγορίες φυλαχτών

Πρακτικά, τα φυλαχτά μπορούν να διαιρεθούν σε δυο κατηγορίες : τα προσωπικά ή ατομικά και τα γενικά. Το προσωπικό φυλαχτό είναι εκείνο που προστατεύει τον άνθρωπο από τις αρρώστιες, δυναμώνει μέσα του τη δύναμη και τη δραστηριότητα και τον υπερασπίζει από ορισμένους κινδύνους, όπως τις επιδημίες και τους κεραυνούς. Έπρεπε να τα φορούν σε απευθείας επαφή με το δέρμα ή με το ειδικό μέρος που έπρεπε να προστατέψουν. Τα γενικά φυλαχτά ενεργούν σε μια ευρύτερη σφαίρα επιρροής και έχουν το σκοπό να προστατέψουν πόλεις, σπίτια κ.λ.π. Οι πιο αρχαίοι πολιτισμοί έφτιαχναν φυλαχτά με τεράστια σφαίρα επιρροής που τοποθετούνταν στα τείχη των πόλεων.


Τα φυλαχτά μπορούν να πάρουν τη δύναμή τους από το γεγονός ότι κατασκευάστηκαν από ένα κατάλληλο υλικό, με τελετουργικό τρόπο, σε μια στιγμή που οι πλανητικές επιδράσεις είναι ευνοϊκές. Η δύναμή τους προέρχεται κι από κάποιον δεσμό με τις φυσικές δυνάμεις ή με τις θρησκευτικές συσχετίσεις.


Τις περισσότερες φορές τα φυλαχτά γίνονται σύμφωνα με τις αρχές της μεταδοτικής ή συμπαθητικής μαγείας. Η συμπαθητική μαγεία λειτουργεί σύμφωνα με το νόμο των Αντιστοιχιών και της ομοιοπάθειας. Δηλαδή το όμοιο γιατρεύει το όμοιο και τα ίδια πράγματα προκαλούν ίδια αποτελέσματα. Η πίστη σ’ αυτό το νόμο κάνει τους Τυρολέζους κυνηγούς να φορούν φτερά αετού για να αποκτήσουν την οξύτατη όραση αυτού του αρπακτικού και σε άλλες κοινωνίες χρησιμοποιούνται π.χ. πράσινες πέτρες (το χρώμα της βλάστησης) σα φυλαχτά της γονιμότητας. Εξάλλου, ο Νόμος των Αντιστοιχιών ισχυρίζεται πως κάθε συγκέντρωση αιτίας και αποτελέσματος στη γη είναι μια αντανάκλαση των Αληθινών Διεργασιών.



Ορισμένα φυσικά αντικείμενα και ορισμένα σύμβολα είναι αναπαραστάσεις πνευματικών αληθειών. Τέτοια σύμβολα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να φέρουν ορισμένα αποτελέσματα στο κοσμικό επίπεδο. Σ’ αυτήν την κατηγορία παίρνουν πάλι μέρος τα ονόματα και οι σφραγίδες των θεών και των πνευμάτων. Το όνομα του θεού περιέχει την ουσία και τη δύναμη της ύπαρξής του και ένα φυλαχτό που έχει γραμμένο πάνω του αυτό το όνομα φέρνει εκείνον που το φοράει σε άμεση επαφή με τη δύναμη της θεότητας και του επιτρέπει να την επικαλείται.



Η μεταδοτική μαγεία λειτουργεί με βάση την αρχή σύμφωνα με την οποία τα πράγματα που μια φορά βρέθηκαν σε επαφή διατηρούν μεταξύ τους έναν μαγικό δεσμό. Χρησιμοποιούνταν γι’ αυτόν το σκοπό αντικείμενα όπως είδη ντυσίματος, μπούκλες μαλλιών κι αποκόμματα νυχιών. Έτσι, επιδρώντας σε ένα τμήμα, επιδρούμε στο σύνολο.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:21 pm

Χρήση των φυλαχτών


Η χρήση των φυλαχτών είναι γενική. Όχι μόνο ο πρωτόγονος άνθρωπος βασιζόταν πολύ σ’ αυτά: ήταν απαραίτητα ακόμα και για πολλούς θεούς. Οι αιγύπτιοι θεοί συχνά παριστάνονται να φορούν ή να κρατούν φυλαχτά και η βαβυλωνιακή θεογονία ήταν άμεσα επηρεασμένη από τη δύναμη του φυλαχτού του ανώτατου θεού, του Μαρδούκ. Η Τιαμάτ, η Μητέρα των Θεών, είχε τεράστιες μαγικές δυνάμεις και τις εξασκούσε με τη μεσολάβηση ενός φυλαχτού. Αυτή νικήθηκε από τον Μαρδούκ που είχε πιο δυνατά φυλαχτά, και συγκεκριμένα με μια πέτρα σε σχήμα ματιού και ένα δεμάτι χόρτα που έσφιγγε στο χέρι του.



Επειδή η ζωή ήταν πολύ δύσκολη, είναι φυσικό ο πρωτόγονος άνθρωπος να έριχνε σε έναν άλλον την ευθύνη των συμφορών του και να αναζητούσε κάποιο μέσο για να προστατευθεί. Ωστόσο, αν η δημιουργία των φυλαχτών ήταν μόνο το αποτέλεσμα της λίγο εξελιγμένης φαντασίας του πρωτόγονου πνεύματος, αυτά τα αντικείμενα δεν θα είχαν τόση διάδοση ακόμα και στις μέρες μας. Θα είχαν πέσει σε αχρηστία αν δεν είχαν φαινομενικά τουλάχιστον προκαλέσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.


Είναι πανάρχαια η πίστη ότι ένα άτομο, αν ξέρει τι να κάνει μπορεί να κινητοποιήσει μυστηριακές δυνάμεις, ικανές να προσανατολίσουν και να υποτάξουν τη θέληση ή τα αισθήματα ενός άλλου ή να προικίσει τον εαυτό του με ιδιότητες που αλλιώς δεν θα τις είχε. Αυτές οι δυνάμεις δραστηριοποιούνται με ορισμένα κατάλληλα λόγια, με ορισμένες τελετουργίες και με τη χρήση αντικειμένων φορτισμένων με μαγικές ιδιότητες. Μερικοί πιστεύουν ότι υπάρχει μια απόκρυφη διανοητική δύναμη που εκπέμπεται από την ανθρώπινη θέληση σε ένα κατάλληλο μέσο. Μ’ αυτόν τον τρόπο τα φυλαχτά αποκτούν τη δύναμή τους συσσωρεύοντας αυτή τη διανοητική ενέργεια.


Οι καθολικοί και οι βουδιστές αποδίδουν θαύματα στα κειμήλια των αγίων τους. Ίσως η δύναμη του φυλαχτού να μην είναι παρά η μεγάλη ως τώρα απροσμέτρητη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος που διεγείρεται από ένα κατάλληλο σύμβολο.


Ο τρόπος κατασκευής του φυλαχτού γίνεται μια τελετουργία που έχει μια πολύ μεγάλη σημασία και δίνει στο αντικείμενο τη μαγική του δύναμη.



ΤΑΛΙΣΜΑΝ


Το τάλισμαν είναι μια άλλη ονομασία για το φυλαχτό, δηλαδή για το υλικό αντικείμενο, η ύλη και η μορφή του οποίου παρασκευάζονται τελετουργικά και σύμφωνα με το νόμο των συμβολικών αντιστοιχιών σε συνδυασμό με τη μαγική δράση, με την οποία αποσκοπείτε να φορτιστεί και με το σκοπό για τον οποίον θα το χρησιμοποιήσει ο κάτοχός του. Κατά κανόνα τοποθετείται κοντά στον χώρο τον οποίο πρέπει να επηρεάσει η αγαθοποιός του δύναμη, π.χ. στο σώμα, στον αγρό, στη στέγη ενός σπιτιού.


Τάλισμαν, λοιπόν, μπορεί να θεωρηθεί οποιοδήποτε αντικείμενο ιερό ή βέβηλο, χαραγμένο ενδόμυχα με κατάλληλες επιγραφές και σύμβολα, αφόρτιστο ή καθιερωμένο με ειδική τελετουργική μαγεία ή διαλογισμό.



Κύρια λειτουργία του είναι να ασκεί μια αυθυποβλητική επίδραση σε αυτόν που το φορά. Κατασκευάζεται για να εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, δηλαδή για να φέρνει καλοτυχία σε κάποιον τομέα της ζωής ή για την επίτευξη κάποιου σαφώς καθορισμένου στόχου. Η Ε. Π. ΜΠλαβάτσκι μας λεει για το Τάλισμαν: "Τάλισμαν, προέρχεται από την αραβική λέξη Tilism ή tilsam, μια «μαγική» εικόνα. Ένα αντικείμενο από πέτρα, μέταλλο ή ιερό ξύλο συχνά ένα κομμάτι περγαμηνής γεμάτο με γράμματα και εικόνες χαραγμένα κάτω από ορισμένες πλανητικές επιρροές σε μαγικές φόρμουλες, το οποίο δίνεται από κάποιον που γνωρίζει καλά τις απόκρυφες επιστήμες σ΄ έναν αδαή, είτε με σκοπό να τον προστατεύσει από το κακό ή για την εκπλήρωση επιθυμιών του. Όμως, η μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα των τάλισμαν βρίσκεται στην πίστη του κατόχου τους. Όχι εξαιτίας της ευπιστίας του ή επειδή δε διαθέτουν καμία δύναμη, αλλά επειδή η πίστη είναι μια δημιουργική δύναμη. Και συνεπώς – χωρίς να το αντιλαμβάνεται ο πιστός – ενισχύει εκατό φορές τη δύναμη που μεταδόθηκε αρχικώς στο τάλισμαν από τον κατασκευαστή του».


Για να εκφραστεί και να χαρακτηριστεί με ακρίβεια η δυναμική επίδραση για την οποία κατασκευάζεται κάποιο τάλισμαν, χρησιμοποιούνται σύμβολα με μεγάλη ποικιλία και από κάθε δυνατή πηγή. Τα πιο κοινά είναι τα πλανητικά και τα ζωδιακά.


Παράλληλα χρησιμοποιούνται σύμβολα και σχέδια που έχουν παραχθεί από τα δεκαέξι βασικά γεωμαντικά σύμβολα, των οποίων η καταγωγή χάνεται στο μακρινό παρελθόν. Αυτά τα 16 σύμβολα, αν και αποδίδονται στα 12 ζώδια και στους 7 πλανήτες, μπορούν να καταταχθούν σύμφωνα με τα 4 στοιχεία.



Με λίγη μόνο φαντασία κάθε συμβατικό σύμβολο μπορεί να μετατραπεί σε διάφορα σχέδια, εμβλήματα κ.λ.π. Με τη βοήθεια και μόνο τέτοιων συμβόλων, μπορεί να κατασκευαστεί ένα όμορφο και αποτελεσματικό τάλισμαν.


Παλαιότερα τη βάση για το σχεδιασμό των περισσότερων τάλισμαν αποτελούσαν τα 12 σύμβολα του ζωδιακού ή οι επτά μέχρι τότε γνωστοί πλανήτες. Κάθε σκοπός κατασκευής των τάλισμαν αναγόταν στη βασική πλανητική επτάδα.




Προσωπική κατασκευή των τάλισμαν


Τα τάλισμαν που κατασκευάζονται με την προσωπική έμπνευση του μαθητή, ενώ μπορεί να μην είναι τόσο κομψά ούτε και να έχουν την παραδοσιακή ακρίβεια, εντούτοις είναι πιο σημαντικά και αποτελεσματικά για τον ίδιο. Η ίδια και μόνο η προσπάθειά του να συλλέξει τα κατάλληλα σύμβολα και να τα σχεδιάσει, θα φορτίσει το τάλισμαν με τέτοια ενέργεια και δύναμη, που θα επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.


Τα μαγικά τετράγωνα των πλανητών αποτελούν ένα σπουδαίο τομέα της επιστήμης κατασκευής των τάλισμαν. Σε κάθε πλανήτη αντιστοιχεί αρχικά ο αριθμός της Σεφίρα στην οποία αντιστοιχεί και μετά οι άλλοι αριθμοί, που παράγονται από το άθροισμα των οριζόντιων και κάθετων σειρών του τετραγώνου.



Οι αριθμοί του κάθε πλανήτη παράγουν ονόματα. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να σχεδιάζονται οι αγγελικές υπογραφές στο κατάλληλο τετράγωνο, σύμφωνα με την αλληλουχία των αριθμών.



Η αλλαγή της αριθμητικής αξίας.


Κάθε όνομα λειτουργεί σαν μια ομάδα κυμάτων ή κραδασμών, που αλλάζει σαν να διατρέχουμε μια πλατιά ζώνη συχνοτήτων ραδιοφώνου. Η συχνότητα ή το τετράγωνο που θα διαλέξουμε εξαρτάται αποκλειστικά από τη λειτουργία που επιθυμούμε να ενεργοποιήσουμε. Εδώ, είναι που χρειάζεται μια μικρή κατανόηση των βασικών εννοιών των πλανητών στην παραδοσιακή αστρολογία.


Στην πραγματικότητα δεν έχει ουσιαστική σημασία αν χρησιμοποιεί κανείς το παραδοσιακό σύστημα της Εβραϊκής αριθμολογίας ή το σύγχρονο Πυθαγόρειο σύστημα αριθμολογίας. Το μόνο κριτήριο είναι η συνέπεια που δείχνει κανείς απέναντι στο αυστηρά που προτιμά.




Στη δυτική αριθμολογία τα γράμματα αξιολογούνται ως εξής:

1 2 3 4 5 6 7 8 9
A B C D E F G H I
J K L M N O P Q R
S T U V W X Y Z



Τα ελληνικά γράμματα αξιολογούνται σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα:

1 2 3 4 5 6 7 8 9
Α Β Γ Δ Ε - Ζ Η Θ

10 20 30 40 50 60 70 80 90
Ι Κ Λ Μ Ν Ξ Ο Π -

100 200 300 400 500 600 700 800 900
Ρ Σ Τ Υ Φ Χ Ψ Ω -





Πως ξεπερνιούνται οι δυσάρεστες όψεις


Για να αντισταθμιστούν οι δυσάρεστες όψεις των πλανητών, θα μπορούσε να κατασκευαστεί κάποιο σχετικό τάλισμαν
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:22 pm

Σαν πρώτο βήμα για την κατασκευή ενός τέτοιου τάλισμαν, είναι να συλλεχθούν όλα τα διαθέσιμα σύμβολα που αναφέρονται στον συγκεκριμένο πλανήτη. Το αστρολογικό σύμβολο, τα γεωμαντικά και γεωμετρικά σύμβολα, το Εβραϊκό γράμμα, τα κατάλληλα θεία ονόματα από την αντίστοιχη Σεφίρα του Δέντρου της ζωής κ.λ.π.


Μετά τη συλλογή τους είναι απαραίτητο να βρεθεί κάποια φράση από τη Βίβλο ή άλλο ιερό κείμενο που να συμπυκνώνει την ιδέα που μας ενδιαφέρει.


Η προσπάθεια και μόνο της αυτοσυγκέντρωσης που απαιτείται για να χαρακτεί ή να ζωγραφιστεί το τάλισμαν, οδηγεί αποτελεσματικά στην αντιστάθμιση των ανεπιθύμητων όψεων του συγκεκριμένου πλανήτη. Αλλά και ο διαλογισμός πάνω στις ατελείωτες σχεδόν έννοιες των συμβόλων του συγκεκριμένου πλανήτη βοηθά πολύ να εμφυτευτούν στον ψυχικό μας κόσμο οι επιθυμητές πνευματικές ουσίες.



Τέλος θα πρέπει να επιχειρηθεί κάποια μορφή τελετουργικής καθιέρωσης, μετά από την οποία το τάλισμαν τυλίγεται σε λουλακί μεταξωτή θήκη, ώστε ο ενδιαφερόμενος να το φέρει συνεχώς μαζί του.





Οι επτά αρχαίοι πλανήτες


Κάθε μαθητής θα έπρεπε να διαλογιστεί σοβαρά πάνω στη σκοπιμότητα της κατασκευής ενός τάλισμαν για κάθε έναν από τους επτά αρχαίους πλανήτες, ώστε να φέρει επάνω του κι ένα διαφορετικό για κάθε μέρα της εβδομάδας. Με αυτόν τον τρόπο, η ημερήσια χρήση του κατάλληλου τάλισμαν μπορεί να βοηθήσει στην εξομάλυνση μερικών αστρολογικών ανισορροπιών του ωροσκοπίου του και στη συγκρότηση της προσωπικότητάς του.


Τα πλανητικά τάλισμαν επιφέρουν τα ίδια αποτελέσματα, με πολύ λιγότερη προσπάθεια και κόπο για την κατασκευή τους.




Λέξεις δύναμης


Στο κυκλικό περιθώριο των τάλισμαν που απεικονίζονται σε διάφορα βιβλία, θα παρατηρήσουμε χαραγμένες αρκετές λέξεις και φράσεις. Αυτές είναι κατά κανόνα βιβλικά ονόματα του θεού, καθώς και ονόματα αρχαγγέλων, πνευμάτων και διανοιών. Παραδοσιακοί πίνακες που περιέχουν αυτές τις Ιεραρχίες έχουν διασωθεί από πηγές.


Για την επικύρωση και την ισχυροποίηση των τάλισμαν χρησιμοποιούνται πολλές φράσεις και προτάσεις από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Φυσικά θα πρέπει κανείς να είναι οικείος με τα κείμενα της Βίβλου, για να γνωρίζει που πρέπει να ψάξει να βρει την κατάλληλη φράση για κάθε περίπτωση. Αν όμως κάποιος γνωρίζει το Κοράνι, τη Μπαγκαβάτ Γκίτα, τη Βίβλο των Μορμόνων ή ακόμη τον Προφήτη του Χαλίλ Γκιμπράν ή τρέφει βαθιά εκτίμηση για κάποια κείμενα του Δάντη κ.,λ.π., δεν υπάρχει κανένας κατανοητός λόγος για τον οποίον δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει αυτά αντί για κάποια άλλα.



Η μόνη απαίτηση είναι η συναισθηματική φόρτιση του σπουδαστή με τη συγκεκριμένη φράση ή πρόταση που χρησιμοποιεί. Ο ενθουσιασμός ή η θεϊκή τρελά είναι ο κύριος δημιουργικός παράγοντας.




Παραδοσιακά οι φράσεις ήταν σε Εβραϊκή γραφή. Ορισμένοι όμως άρχισαν να χρησιμοποιούν τα Λατινικά.





Τα τάλισμαν των πέντε στοιχείων


Εκτός από τους επτά παραδοσιακούς πλανήτες, υπάρχει και μια απλούστερη κατάταξη : αυτή των πέντε αρχαίων Στοιχείων – της Γης, του Αέρα, του Νερού, της Φωτιάς και του Αιθέρα ή Πεμπτουσίας. Τα πέντε αυτά στοιχεία αποτελούν ένα σύνολο βασικών εννοιών στις οποίες μπορεί να αναχθεί κάθε σκοπός κατασκευής ενός τάλισμαν.




Οι μαντικές τους σημασίες, όπως δίνονται στις κάρτες ταρώ μπορούν να αποτελέσουν την εξής βάση:


Γη: Εργασιακές δραστηριότητες, χρήματα, απασχόληση, πρακτικές υποθέσεις, κ.λ.π.


Αέρας: Υγεία, αδιαθεσία, φιλονικίες, μπελάδες, κ.λ.π.


Νερό: Ευχαρίστηση, γάμος, ευφορία, ευτυχία, διασκεδάσεις, κ.λ.π.


Φωτιά: Ισχύς, κυριαρχία, εξουσία, κύρος, κ.λ.π


Αιθέρας : Οποιοδήποτε πνευματικό θέμα.




Τα σύμβολα που αντιστοιχούν σε αυτά τα πέντε στοιχεία με βάση το Ταττβικό σύστημα της Ανατολής, είναι:


Γη: ένα κίτρινο τετράγωνο.
Αέρας : ένας γαλάζιος κύκλος.
Νερό: μια ασημένια ημισέληνος.
Φωτιά: ένα κόκκινο τρίγωνο.
Αιθέρας: ένα μαύρο αυγό.





Φόρτιση των τάλισμαν


Ακόμα και ο μηχανικός σχεδιασμός του τάλισμαν, αν γίνει με συγκέντρωση και αρτιότητα, το φορτίζει με αρκετή δύναμη. Η ποσότητα της ενέργειας εξαρτάται αποκλειστικά από το ταλέντο και το επίπεδο του σπουδαστή. Εάν έχει την απαραίτητη γνώση, το τάλισμαν μπορεί ήδη να φορτισθεί ή να καθαγιαστεί κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού του.


Η μαγική όψη είναι ότι το τάλισμαν από μόνο του δεν είναι παρά ένα νεκρό και αδρανές αντικείμενο. Μπορεί να παρομοιαστεί με έναν υποψήφιο στη μύηση. Από μόνος του δε μπορεί να κάνει τίποτα. Έχει προσπαθήσει να ενεργοποιηθεί με τις δικές του δυνάμεις, αλλά μάταια. Τώρα, η διαδικασία της μύησης, τελούμενη από έμπειρους τελετουργούς, θα αναλάβει να του ανοίξει τα κανάλια διόδου των ανώτερων δυνάμεων.



Η ίδια ακριβώς αντιστοιχία υπάρχει και στην περίπτωση του τάλισμαν. Πρέπει να ενεργοποιηθεί από δυνάμεις των ανώτερων πεδίων.



Υπάρχουν τουλάχιστον δυο διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα της καθιέρωσης ή φόρτισης των τάλισμαν με έναν συγκεκριμένο τύπο ενέργειας.



Η πρώτη μέθοδος βασίζεται σε κάποιο είδος διαλογισμού, ενώ η δεύτερη είναι μια μαγική τελετή καθιέρωσης.

1. Η κεντρική στήλη: περιγράφει τη διαδικασία που λέγεται κεντρική στήλη και σχετίζεται με το Καμπαλιστικό δέντρο τη ζωής. Αυτή η διαδικασία μπορεί κάλλιστα να υιοθετηθεί για τη φόρτιση ενός κατασκευασμένου τάλισμαν. Το αρχικό στάδιο περιλαμβάνει τη φόρτιση της αύρας του σπουδαστή με υψηλό ενεργειακό δυναμικό. Στη συνέχεια αλλάζοντας το λευκό χρώμα του ενεργειακού πεδίου με τη βοήθεια του οραματισμού, δημιουργούμε το χρώμα του αντίστοιχου στοιχείου, επιτυγχάνοντας τη φόρτιση.

2. Η καθιέρωση της χρυσαυγής : Αφού γίνει η προετοιμασία του χώρου με τον τρόπο που απαιτείται για την καθιέρωση κατώτερων μαγικών οργάνων, όπως είναι τα τάλισμαν των στοιχείων, πρέπει στην αρχή να εκτελεστεί το Ανώτερο Τυπικό του Πενταγράμμου (τυπικό της χρυσαυγής που συνίσταται στον εξορκισμό των 4 στοιχείων) προς τα 4 σημεία του ορίζοντα.


Κατόπιν εκφωνούνται τα θεία ονόματα, προσανατολιζόμενοι κατάλληλα ανάλογα με το στοιχείο, π.χ. για το στοιχείο νερό, προς τη Δύση.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:28 pm

Τότε ο μύστης που κάθεται ή ίσταται μπροστά από την Πλάκα ( πρόκειται για πινακίδα με χαραγμένα κατάλληλα Ονόματα και Σύμβολα, ανάλογα με το συγκεκριμένο έργο), ατενίζοντας προς τη σωστή κατεύθυνση της δύναμης που θέλει να επικαλεστεί, θα πάρει μερικές βαθιές αναπνοές, θα κλείσει τα μάτια και κρατώντας την αναπνοή του θα προσφέρει νοητικά τα γράμματα των δυνάμεων που επικαλείται. Αυτό πρέπει να γίνει αρκετές φορές, εκπνέοντας μετά και δονώντας τα ονόματα πάνω στην Πλάκα. Μετά θα σηκωθεί, θα σχηματίσει πάνω από την πλάκα το σύμβολο του ρόδου και του σταυρού και επαναλαμβάνοντας το αντίστοιχο τυπικό θα χαράξει γύρω από το τάλισμαν έναν κύκλο με το κατάλληλο μαγικό όργανο. Κατόπιν θα σχηματίσει πέντε φορές τα επικλητικά πεντάγραμμα κατακόρυφα πάνω από το τάλισμαν, επαναλαμβάνοντας τα γράμματα της Τριάδας του αντίστοιχου στοιχείου και προσθέτοντας την κατάλληλη κατάληξη. Τότε θα διαβάσει με σοβαρότητα και επισημότητα την απαιτούμενη επίκληση και καθώς εκφωνεί τα Ονόματα, θα χαράξει τις κατάλληλες υπογραφές από το Ρόδον.


Το πρώτο εγχείρημα είναι να δημιουργηθεί μια δίνη γύρω μας. Το δεύτερο είναι να προσελκυθεί η Δύναμη μέσα στην ατμόσφαιρα της δίνης που έχει δημιουργηθεί.


Κατόπιν γίνεται ανάγνωση της Στοιχειακής Προσευχής κατά το τυπικό και η καθιέρωση κλείνει με το σχηματισμό των συμβόλων του Κύκλου και του Σταυρού (δηλαδή του Ρόδου και του Σταυρού), αφού εκτελεστεί ο απαραίτητος Εξορκισμός.


Πρέπει πάντως, να δίνεται προσοχή ώστε να μην προβαίνουμε τον εξορκισμό προτού τυλίξουμε το φορτισμένο τάλισμαν στη λινή ή τη μεταξωτή του θήκη. Στην αντίθετη περίπτωση με τον εξορκισμό θα το αποφορτίσουμε καθιστώντας το άχρηστο».





Πολύτιμοι λίθοι σαν τάλισμαν


Οι πέτρες είναι μαγικές μπαταρίες που περιλαμβάνουν και συγκεντρώνουν τις ενέργειες της γης. Πιστεύεται ότι πολλές επηρεάζονται επίσης από, ή συμβολίζουν τους πλανήτες και τα φωτεινά σώματα του ηλιακού μας συστήματος. Άλλες έχουν συσχετιστεί προ πολλού με πολύ μακρινά άστρα.


Η σχέση του ανθρώπου με τους κρυστάλλους, χάνεται στα βάθη της προϊστορίας. Ήδη από τη Λίθινη εποχή, βρίσκουμε ενδείξεις στους τάφους των προγόνων μας πως ορισμένα ορυκτά είχαν γι’ αυτούς μεταφυσική ή μαγική σημασία. Είναι ολοφάνερο πως η ομορφιά κάποιων φυσικών κρυστάλλων τους γοήτευε και τους έκανε να θεωρούν αυτά τα πετράδια αληθινό θησαυρό. Η πίστη πως αυτά τα αντικείμενα ήταν ιερά και είχαν σχέση με το υπερπέραν, έκανε τους αρχαίους Ιρλανδούς να θάβουν τους νεκρούς τους με ένα βότσαλο διάφανου χαλαζία μέσα στο στόμα, ενώ ορισμένες φυλές ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής προτιμούσαν τον κιτρίνη.



Στα τελευταία πέντε χιλιάδες χρόνια, κάθε θρησκεία προσέγγισε και χρησιμοποίησε τους κρυστάλλους. Άλλωστε, οι πιο διαφανείς και όμορφοι από αυτούς μοιάζουν με συμπυκνωμένο φως, και ποια καλύτερη υλοποίηση θα μπορούσε να πάρει το πνεύμα του Θεού; Κάθε πολιτισμός και κάθε θρησκεία είχε τις δικές του προτιμήσεις. Για τους Κινέζους, η πιο πολύτιμη πέτρα ήταν ο νεφρίτης, για τους Ινδούς το ρουμπίνι, για τους Αιγυπτίους το σμαράγδι.



Η χρήση των πολύτιμων λίθων κατά τους αρχαίους χρόνους σαν φυλαχτά και τάλισμαν παρουσιάζεται σε πολλά αρχαία κείμενα και αρκετοί σχολιαστές υπέθεσαν ότι η χρησιμοποίησή τους σαν αντικείμενα προσωπικού καλλωπισμού οφείλεται στην πίστη σχετικά με τη μαγική επίδραση των λίθων.


Η δοξασία της συμπάθειας και της αντιπάθειας, έβρισκε έκφραση στην πίστη ότι η ίδια η ουσία ορισμένων λίθων είχε την τάση να τροποποιείται από την κατάσταση της υγείας ή ακόμα από τις σκέψεις του κατόχου της. Σε περίπτωση ασθένειας ή επικείμενου θανάτου η λάμψη των λίθων μειώνεται ή τα φωτεινά τους χρώματα σκοτεινιάζουν.


Οι αρχαίες πραγματείες περί μαγικής τέχνης δείχνουν ότι η χρήση των φυλαχτών ήταν απαραίτητη για όσους τολμούσαν να επικαλεσθούν τα σκοτεινά πνεύματα του κάτω κόσμου, επειδή χωρίς την προστασία που προσέφερε το φυλαχτό του, ο μάγος διέτρεχε τον κίνδυνο να του επιτεθούν τα πνέυματα.


Οι ταλισμανικές επιρροές λαμβάνονται υπόψην κατά τη χρήση κοσμημάτων από τους Ανατολίτες. Συχνά φορούν δυο βραχιόλια, ώστε το ένα χέρι να μη ζηλέψει το άλλο, διαταράσσοντας έτσι την ισορροπία ολόκληρου του σώματος. Το τρύπημα των αυτιών για να φορεθούν σκουλαρίκια έχει αποδοθεί στην επιθυμία να εξαγνίσουν το αυτί από την αδιακρισία του να ακούει τα μυστικά που δεν πρέπει να ακούσει, ενώ ακριβά και διακοσμητικά σκουλαρίκια τοποθετούνται στα αυτιά για να παρηγορήσουν αυτά τα μέρη του σώματος από τον πόνο που τους προκάλλεσε η πράξη του τρυπήματος.

Στην περίπτωση των περιδέραιων από λαμπρό μέταλλο, που στολίζονται με κρεμαστές γυαλιστερές πέτρες, ο ταλισμανικός σκοπός είναι να τραβήξουν το βλέμμα του θεατή και έτσι να διώξουν τις μυστηριώδεις και επικίνδυνες εκπορεύσεις που προέρχονται από το «κακό μάτι». Συνεπώς το περιδέραιο ή τα στολίδια του υποτίθεται ότι εκτελούν μια υπηρεσία παρόμοια με εκείνη που εκτελείται από το αλεξικέραυνο για την απομάκρυνση του ηλεκτρικού φορτίου.


Στη διάρκεια του Μεσαίωνα πίστευαν πραγματικά ότι οι πολύτιμοι λίθοι, κάτω από ορισμένες περιστάσεις, έχαναν τις έμφυτες ιδιότητές τους. Αν τους άγγιζαν ή ακόμα και αν τους κοίταζαν ακάθαρτα και αμαρτωλά άτομα, μερικές από τις δυνάμεις των λίθων χάνονταν. Πράγματι υπήρχαν άνθρωποι που υποστήριζαν ότι οι πολύτιμοι λίθοι, όπως όλα τα δημιουργημένα πράγματα, είχαν διαφθαρεί από το αμάρτημα του Αδάμ. Γι’ αυτό προκειμένου να αποκαταστήσουν την αρχική τους αγνότητα ήταν απαραίτητο να τους καθιερώσουν και να τους καθαγιάσουν και σε αρκετές αρχαίες πραγματείες έχει διασωθεί ένα είδος τελετής που χρησιμεύει γι’ αυτό το σκοπό.



Η θεραπευτική χρήση των πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων


Λέγεται ότι η χρησιμοποίησή τους για τέτοιους σκοπούς εισήχθηκε από την Ευρώπη από την Ινδία, απ’ όπου προέρχονταν πολλοί από τους λίθους. Όμως οι αρχαιότερες ενδείξεις που διαθέτουμε δείχνουν μάλλον την Αίγυπτο σαν πηγή και πράγματι, φαίνεται ότι στην αρχαία εποχή της Αιγύπτου η χημική σύσταση των λίθων αντιμετωπιζόταν πολύ πιο λογικά απ’ ότι στην Ευρώπη κατά τη μεταγενέστερη εποχή.



Για παράδειγμα ο Πάπυρος του Έμπερ συνιστά τη χρήση ορισμένων συστατικών ουσιών, όπως το λάπις – λάζουλι, σαν συστατικό για τις αλοιφές των ματιών, και ο αιματίτης – ένα οξείδιο του σιδήρου- χρησιμοποιόταν για το σταμάτημα των αιμορραγιών και για τη θεραπεία φλεγμονών.



Ωστόσο βαθμιαία ορισμένες ειδικές ιδιότητες των πολύτιμων λίθων συνδέθηκαν με το χρώμα και την ποιότητά τους και θεωρήθηκε ότι οι δυνάμεις τους αυξάνονταν σε μεγάλο βαθμό αν σκαλιζόταν πάνω τους η εικόνα κάποιου θεού ή κάποιου αντικειμένου που συμβόλιζε ορισμένες δραστηριότητες της φύσης. Ακόμα αργότερα η επιστήμη της αστρολογίας, που αναπτύχθηκε πολύ στην Ασυρία και τη Βαβυλωνία, συνδυάστηκε με αυτές τις διάφορες αντιλήψεις, έτσι ώστε θεωρήθηκε ότι η εικόνα θα είχε ακόμα μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, αν το σκάλισμά της εκτελείτο όταν ο ήλιος βρισκόταν σε κάποιο ορισμένο αστερισμό ή όταν η σελήνη ή κάποιος από τους πλανήτες βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στον ορίζοντα της ανατολής.



Αρκετοί ειδήμονες της εποχής μας πιστεύουν ακόμα ότι το άμβαρο και λίγες άλλες ορυκτές ουσίες έχουν θεραπευτική επίδραση διαφορετική από εκείνη που μπορεί να εξηγηθεί μέσω της γνωστής δράσης της χημικής τους σύστασης. Η σύσταση του λίθου ήταν εκείνο που αρχικώς υποδήλωνε τη χρήση του για τη μια ή την άλλη ασθένεια.



Συχνά γίνεται διάκριση ανάμεσα στις ταλισμανικές ιδιότητες των πολύτιμων λίθων για τη θεραπεία ή την πρόληψη των ασθενειών και στην ειδική ιατρική χρήση τους ως ορυκτών ουσιών. Στην πρώτη περίπτωση η επίδραση ασκείτο ενώ το άτομο απλώς φορούσε το λίθο, ενώ στη δεύτερη περίπτωση τους έκαναν σκόνη, που τη διέλυαν, όσο γινόταν σε νερό ή κάποιο άλλο υγρό και το λάμβαναν εσωτερικά.



Είναι αλήθεια ότι τα συστατικά ορισμένων λίθων μπορούν να απορροφηθούν από το ανθρώπινο σώμα και να έχουν μια ορισμένη επίδραση πάνω του, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των στοιχείων είναι συνδυασμένα με τέτοια μορφή, ώστε δε μπορούν να αφομοιωθούν και περνούν από τον οργανισμό χωρίς να προκαλλέσουν κανένα φανερό αποτέλεσμα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:29 pm

Κατά την αρχαιότητα και το Μεσαίωνα, όμως άλλοι παράγοντες, εκτός των χημικών, συνέβαλλαν στη θεραπεία των ασθενειών και στη ανιμιστική αντίληψη για την αιτία των ασθενειών και, επομένως, για τη θεραπευτική μέθοδο, επικρατούσε ανάμεσα σε εκείνους που ασκούσαν την ιατρική τέχνη. Τα γιατρικά εκτιμώντο εξαιτίας της σπανιότητάς τους και επίσης επειδή πίστευαν ότι ορισμένες πνευματικές ή πλανητικές επιρροές βοηθούσαν στην παραγωγή τους και ενυπήρχαν μέσα τους. Εκτός από αυτό, ο συμβολισμός του χρώματος έπαιζε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην υπόδειξη της χρήσης ενός συγκεκριμένου λίθου για ειδικές ασθένειες.



Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί στην περίπτωση των κόκκινων ή κοκκινωπών λίθων, όπως το ρουμπίνι, ο σπινέλιος, το καρνιόλιο, ο αιματίτης κ.λ.π. Αυτοί θεωρούνταν σαν πανίσχυρα γιατρικά για κάθε είδους αιμορραγίες καθώς και για όλες τις φλεγμονώδεις παθήσεις. Επίσης πίστευαν ότι ασκούσαν μια ηρεμιστική επίδραση και απομάκρυναν την οργή και τη διαφωνία. Η κόκκινη απόχρωση αυτών των λίθων υποδήλωνε την καταλληλότητά τους για τέτοια χρήση, βάση της ομοιοπαθητικής. Κατά τον ίδιο τρόπο οι κίτρινοι λίθοι συνιστώντο για τη θεραπεία των διαταραχών της χολής, για τον ίκτερο σε όλες τις μορφές του και για όλες τις ασθένειες του ήπατος κ.λ.π.


Μερικοί πιστεύουν πως όταν οι πολύτιμοι λίθοι φοριώνται για να ανακουφίσουν ή να εμποδίσουν μια ασθένεια, είναι σημαντικό οι διάφοροι λίθοι να φοριόνται σε διαφορετικά μέρη του σώματος. Σύμφωνα με έναν ειδικό, ο υάκινθος πρέπει να φοριέται στο λαιμό, το διαμάντι στο αριστερό χέρι, το ζαφείρι στον παράμεσο, το σμαράγδι ή ο υάκινθος στο δείκτη και το ρουμπίνι ή το τυρκουάζ, είτε στο δείκτη, είτε στο μικρό δάκτυλο. Δεν υπάρχει όμως λόγος να υποθέσουμε ότι αυτοί οι κανόνες είναι γενικώς γνωστοί και τηρούνται.



Αυτό που έχει σημασία, πάντως είναι να αντιληφθούμε τη δύναμη του πνεύματος και της ανθρώπινης θέλησης, αφού αυτά τα δυο στοιχεία είναι που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, όπως ήδη αναφέρθηκε, στην κατασκευή και την φόρτιση των Φυλαχτών και των Τάλισμαν.



Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι πάντα θα πρέπει να κατασκευάζονται με σκοπό να μην προκαλέσουν κακό, αφού τα φυλαχτά είναι από τη φύση τους ευεργετικά. Το να τα φοράει κανείς εξασφαλίζει σιγουριά και προστασία. Δεν βλάπτουν κανέναν, αντίθετα πλουτίζουν τις υπάρξεις των άλλων γιατί ικανοποιούν τη φυσική επιθυμία των ωραίων πραγμάτων που είναι έμφυτη στον άνθρωπο. Το να φτιάξει κανείς ένα φυλαχτό για κάποιον άλλο είναι η πιο σημαντική εκδήλωση αγάπης και φιλίας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:29 pm

Τα Ενεργειακά Κέντρα των Πόλεων








ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ
ΠΕΡΙΛΗΨΗ


Ο λόγος που σήμερα χτίζουμε μια πόλη είναι λίγο ή πολύ τυχαίος. Για μας η πόλη σήμερα είναι ένα μέρος καθαρά λειτουργικό με σκοπό να επιβιώσουμε. Συνήθως δεν υπάρχει σχέδιο πριν από την κατασκευή τους, ή αν υπάρχει είναι προσαρμοσμένο μόνο στις λειτουργικές ανάγκες των κατοίκων. Στον αρχαίο παραδοσιακό κόσμο τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Χτίζανε τις πόλεις τους με σκοπό αυτές να γίνουν ένας χώρος κύησης του ανθρώπου, που τον βοηθάει να ξεφύγει από την υλική ύπαρξη του για να κατακτήσει την ψυχολογική πολιτιστική και πνευματική διάσταση. Έτσι οι πόλεις χτίζονταν με το σκεπτικό ότι θα λειτουργήσουν σαν συσσωρευτές ουράνιας ενέργειας, και φορείς αρμονίας και εξισορροπητικής ενέργειας για τον κόσμο που κατοικεί σε αυτές.







ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

Ο λόγος που σήμερα χτίζουμε μια πόλη είναι λίγο ή πολύ τυχαίος. Για μας η πόλη σήμερα είναι ένα μέρος καθαρά λειτουργικό με σκοπό να επιβιώσουμε. Συνήθως δεν υπάρχει σχέδιο πριν από την κατασκευή τους, ή αν υπάρχει είναι προσαρμοσμένο μόνο στις λειτουργικές ανάγκες των κατοίκων. Στον αρχαίο παραδοσιακό κόσμο τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Χτίζανε τις πόλεις τους με σκοπό αυτές να γίνουν ένας χώρος κύησης του ανθρώπου, που τον βοηθάει να ξεφύγει από την υλική ύπαρξη του για να κατακτήσει την ψυχολογική, πολιτιστική και πνευματική διάσταση. Έτσι οι πόλεις χτίζονταν με το σκεπτικό ότι θα λειτουργήσουν σαν συσσωρευτές ουράνιας ενέργειας, και φορείς αρμονίας και εξισορροπητικής ενέργειας για τον κόσμο που κατοικεί σε αυτές. Στην ανατολική φιλοσοφία, η ενέργεια που μας περικλείει είναι μια κοσμική ενέργεια και αυτή, η μια ενέργεια, η οποία ευθύνεται για τη ζωή γενικότερα, αναλύεται σε δύο είδη το Γιν (θηλυκό) και το Γιανγκ (Αρσενικό). Η θηλυκή και η Αρσενική ενέργεια με τη σειρά τους, είναι δύο κοσμικές ενέργειες αντίθετες μεταξύ τους, σε διαρκή κατάσταση ροής και έντασης, που μέσα από αυτή την δυναμική, διαμορφώνουν, εξισορροπούν και δημιουργούν ζωή.





Μία τέτοια αντίληψη σαν αυτή που περιγράψαμε παραπάνω για τον κόσμο, τους νόμους, τη ζωή και το σύμπαν δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει, κάθε πτυχή της καθημερινότητας και κατά συνέπεια και την ίδρυση των πόλεων. Δίναν πολύ μεγάλη σημασία στην ίδρυση τους και χρησιμοποιούσαν μαθηματικές αρμονίες για να μπορέσουν να μετατρέψουν μια χαοτική και άναρχη κατάσταση σε μια αρμονική ενεργειακή λειτουργία. Η πόλη έτσι, μετατρεπόταν από ένα σύνολο κτιρίων σε ένα μέσο, μια «μηχανή» με την όποια οι άνθρωποι, θα μπορούσαν να έρθουν πιο κοντά στο θείο. Είναι εντυπωσιακό αν το σκεφτεί κανείς, πως, διαφορετικοί λαοί, σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετική κουλτούρα και θρησκευτικά πιστεύω, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν γνώριζαν κάν την ύπαρξη των άλλων, λειτούργησαν κάτω από το ίδιο πλαίσιο, τους ίδιους νόμους, όσον αφορά τουλάχιστον την ίδρυση των πόλεων. Η μοναδική λύση που μπορούμε να σκεφτούμε είναι ότι όλοι αυτοί οι λαοί, κατανοούσαν την ίδια αρχή και προσπαθούσαν να την αποτυπώσουν στη Γη.

Αν μελετήσουμε τις παραδοσιακές πόλεις που σήμερα έχουν βρεθεί ανά τον κόσμο θα συμπεράνουμε με ευκολία ότι κάθε μια από αυτές ήταν χτισμένη με βάση τον δεύτερο νόμο του Σμαραγδένιου πίνακα, ο οποίος λέει: «ότι είναι κάτω, πρέπει να λειτουργήσει όπως αυτό που είναι και πάνω, για να μπορέσει να λειτουργήσει το θαύμα της πρώτης αρχής». Σήμερα η σύγχρονη αρχαιολογία έχει αρχίσει να καταλαβαίνει τι σημαίνει «να αποτυπώσουν το πάνω κάτω», και επίσης έχει αρχίσει να καταλαβαίνει τη δυναμική αυτών των ευρημάτων, που στην καλύτερη περίπτωση τους αφήνουν έκπληκτους. Παραδείγματα όπως των αρχαιοελληνικών ιερών ή της αρχαίας Αιγύπτου έχουν δείξει ότι οι ιερές κατασκευές τους δεν τοποθετούνταν τυχαία στο χώρο, αλλά με σκοπό να αντικατοπτρίζουν, άλλοτε γεωμετρικές μορφές και άλλοτε να ευθυγραμμίζονται αστρονομικά με συγκεκριμένους αστερισμούς.

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια σημαντική διατύπωση σχετικά με τις πυραμίδες της Γκίζας η όποια λέει, ότι έχουν χτιστεί σε τέτοιες θέσεις, ώστε να σχηματίζουν με ακρίβεια πάνω στο έδαφος τη «ζώνη του Ωρίωνα». «Ζώνη του Ωρίωνα» ονομάζονται τα τρία κεντρικά άστρα αυτού του αστερισμού, που φαίνονται πολύ καθαρά στον χειμερινό ουρανό του βορείου ημισφαίρίου. Το παράδοξο είναι ότι παρόμοιο «αστρικό προσανατολισμό» φαίνεται να έχει ένα σύμπλεγμα ιερών της Βρετανίας με κέντρο τον αρχαιολογικό χώρου του Thornborough. Το σύμπλεγμα αντικατοπτρίζει επίσης τη «ζώνη του Ωρίωνα». Επιπλέον παρατήρησαν οι επιστήμονες ότι αν οι πέτρες αυτού του ιερού, ήταν καλυμμένες με γύψο ή κάτι ανάλογο τότε αν πετούσε κανείς ψηλά θα ήταν σαν να έβλεπε τη «ζώνη του Ωρίωνα» στη Γη.


Δε θα έπρεπε να ξεχνάμε επίσης ότι, οι αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν τα ιερά τους σε τέτοιες θέσεις ώστε πάνω στη γη να σχηματίζονται γεωμετρικές μορφές , ισοσκελή τρίγωνα ή ισόπλευρα, πολύγωνα, ή κύκλοι που περιλάμβαναν μια σειρά ιερών γύρω από ένα κεντρικό ιερό. Ακόμη και σήμερα είναι ζωντανές κάποιες τέχνες που στηρίζονται στη θεώρηση ότι μπορούμε να διαχειριστούμε την ενέργεια για όφελος μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αρκετά γνωστό είναι η Κινέζικη τέχνη της κατασκευής των πόλεων αλλά και των σπιτιών, η τέχνη του Φεγκ Σούι ή αλλιώς η Κινέζικη Γεωμαντεία. Σήμερα συνεχίζει να παραμένει μια επιστήμη που «κατανοεί» της ροής της ενέργειας, και γνωρίζει και χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς για να συνεργαστεί μαζί της.

Με μικρές διαφορές, όλοι οι πολιτισμοί, λειτουργούσαν κάτω από κάποιο συγκεκριμένο κανόνα για να χτίσουν μια πόλη όντας ένα ενεργειακό κέντρο. Με βάση μια τριπλή αναλογία αφιέρωναν έναν χώρο για τους θεούς, έναν για την ανάπτυξη του ανθρώπου και ένα για την ανάπτυξη της φύσης.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:30 pm

«Η κατοικία των θεών» είναι αυτή που θα καθόριζε τα πάντα. Η θεμελίωση μίας πόλης προϋπέθετε την εύρεση του κέντρου, έπρεπε να βρουν την «Ακρόπολη»* , πρώτα από όλα. Γύρω από αυτήν θα χτίζονταν όλα τα υπόλοιπα. Το «κέντρο», ο «Ομφαλός», η «Ακρόπολη» ήταν η πηγή εκπόρευσης της δύναμης που θα έκανε την πόλη ζωντανή, και ικανή, να συνδέσει τη Γη με τον Ουρανό. Με κέντρο αυτό το σημείο συνήθως χτιζόταν ένα ιερό ή ένα παλάτι-ιερό. Αυτό το σημείο ήταν ο άξονας του κόσμου που ένωνε Ουρανό (ο κόσμος των Θεών), Γη(ο κόσμος των Ανθρώπων) και Άδη (ο κόσμος των νεκρών).

Γύρω από το Ναό το ιερό κέντρο χτιζόταν η Αγορά, δηλ. τα σπίτια, τα σχολεία, τα θέατρα και οτιδήποτε χρησίμευε για να δυναμώσει τον ψυχισμό των ανθρώπων.

Και τέλος γύρω από την Αγορά εκτεινόταν ο Αγρός. Ο οποίος χρησίμευε για έρθουν οι άνθρωποι σε επαφή με τη φύση το περιβάλλον και φυσικά για τις καλλιέργειες που χρησίμευαν για να ζήσουν. Πίστευαν ξεκάθαρα και αυτό φαίνεται από τα μνημεία τους αλλά κυρίως από τις παραδόσεις των λαών, ότι η Γη μπορεί να μας μιλήσει αν ακούμε, μπορεί να μας αποκαλύψει τη διάθεσή της αν τη νοιώσουμε, και της φέρονταν με ιδιαίτερο σεβασμό και αγάπη, κάτι που δυστυχώς σήμερα έχουμε χάσει.



Υπάρχουν πολλές παραδοσιακές πόλεις σήμερα στις οποίες μπορούμε να βρούμε την απεικόνιση ολόκληρου του σύμπαντος σε σμίκρυνση. Μερικές από αυτές είναι, η αρχαία πόλη των Θηβών, της Αθήνας, της Ρώμης κλπ. Η Ρώμη για παράδειγμα κτίστηκε πάνω σε 7 λόφους, ως αντανάκλαση των αστεριών της μεγάλης Άρκτου. κλπ.
Με όλα τα παραπάνω είναι προφανής η διάθεση πολλών αρχαίων πολιτισμών να κατασκευάσουν μια γέφυρα, μια σκάλα που να συνδέει το «πάνω» με το «κάτω», τον ουρανό με τη Γη , το πνεύμα με την ύλη. Μια σκάλα που χρησίμευε στις ψυχές για να επιστρέψουν στην πηγή τους.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:31 pm

Τα Κλειδιά ερμηνειας του Κόσμου











ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Για τους αρχαίους παραδοσιακούς πολιτισμούς το Σύμπαν ήταν ένα ζωντανό Ον, ένα Μακρόβιο, με Μία Ζωή που εκδηλώνεται σε πολλά επίπεδα. Διέκριναν λοιπόν τρεις κόσμους: τον ΟΥΡΑΝΟ όπου κατοικούσαν τα Αρχέτυπα, τη ΓΗ δηλ. τον υλικό κόσμο, και τον κόσμο της Ψυχής (ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ). Τα επίπεδα αυτά ένωναν σχέσεις αντιστοιχίας και αναλογίας όπως αναφέρει και ένα αρχαίο Ερμητικό κείμενο.

Αν και η επιστήμη της Ιστορίας με την συνδρομή άλλων επιστημών προσπαθεί να προσεγγίσει τη γνώση της αρχαιότητας για τον άνθρωπο και το Σύμπαν, φαίνεται ότι αυτή είναι καλά «κλειδωμένη». Όπως διδάσκει η εσωτερική παράδοση, 7 κλειδιά ερμηνείας - πολλά απ’ τα οποία σχετίζονται με σύγχρονες αλλά και με χαμένες στον χρόνο επιστήμες – κρατούν κωδικοποιημένες τις γνώσεις του παρελθόντος. Επτά κλειδιά στα οποία πρέπει να εμβαθύνει ο σύγχρονος αναζητητής της Αλήθειας!


ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


Ο Μακρόκοσμος και ο Μικρόκοσμος

Ο άνθρωπος, στέκει ανάμεσα σε δύο άπειρα: το ένα άπειρο το ονομάζουμε Σύμπαν ή Μακρόκοσμο και το άλλο – αυτό που εκτείνεται απ’ τον ίδιο τον άνθρωπο ως τα πιο μικρά υποατομικά σωματίδια – Μικρόκοσμο. Δύο άπειρα που τους τελευταίους αιώνες πασχίζει να τα ερευνήσει για να ανακαλύψει τα μυστικά τους.

Όμως αυτή η αναζήτηση έχει ξεκινήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ίχνη της συναντάμε στο «Κυμβάλειο», ένα κείμενο Αλεξανδρινής εποχής, που έχει τις ρίζες της στην αρχαία Αίγυπτο. Το κείμενο αυτό περιέχει 7 Αρχές-Νόμους που διέπουν το Σύμπαν. Η δεύτερη Αρχή είναι αυτή που συνδέει τον Μακρόκοσμο με τον Μικρόκοσμο, τον άνθρωπο με το Σύμπαν. Είναι η Αρχή της Αναλογίας και Αντιστοιχίας που αναφέρει: «Όπως και είναι κάτω, έτσι είναι και πάνω και όπως είναι πάνω, έτσι και κάτω», αποκαλύπτοντας ότι το Σύμπαν εκδηλώνεται σε κλίμακες, σε επίπεδα ύπαρξης και ότι, καθετί έχει το αντίστοιχό του σε κάποια άλλη κλίμακα με το οποίο τα συνδέει μια σχέση αναλογίας. Αυτή την άποψη εξάλλου συναντάμε και στη Βίβλο όπου αναφέρεται ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».

Η σύγχρονη επιστήμη έρχεται να επιβεβαιώσει αυτές τις πανάρχαιες διδασκαλίες, αποκαλύπτοντας σιγά – σιγά τα μυστικά της σύνθεσης των κόσμων. Ποιος δεν θα μπορούσε να διακρίνει αντιστοιχίες στη δομή και τη λειτουργία, ενός ηλιακού συστήματος, ενός κυττάρου και ενός ατόμου; Το μόνο που διαφέρει είναι η κλίμακα μεγέθους στο χώρο και στον χρόνο! Άραγε η σχέση που συνδέει το μέγεθος ενός βακτηριδίου με τον άνθρωπο πάνω στον οποίο αναπτύσσεται, δεν συνδέει και τον ίδιο τον άνθρωπο με τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζει; Και μήπως ανάλογη σχέση δεν ισχύει με το χρόνο ζωής του βακτηριδίου σε σχέση με αυτόν του ανθρώπου και τον χρόνο ζωής του ανθρώπου με αυτόν της Γης; Η ίδια ουσία και ανάλογες σχέσεις σε διαφορετικά επίπεδα της συμπαντικής κλίμακας!

Αυτή η σύνδεση του άπειρου μεγάλου με το άπειρα μικρό αποτελούσε στη διάρκεια των αιώνων το αντικείμενο μελέτης των εσωτερικών επιστημών, οι οποίες σήμερα έχουν κατά κανόνα πέσει στην αφάνεια ή έχουν χάσει το πρωταρχικό τους νόημα. Η Αστρολογία για παράδειγμα, μελετούσε τις αντιστοιχίες και τις σχέσεις μεταξύ των πλανητών και των αστερισμών με τον ανθρώπινο ψυχισμό τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου ή μιας ανθρώπινης ομάδας. Απ’ την άλλη μεριά, η Αλχημεία ασχολούνταν με τις μεταμορφώσεις της ύλης ξεκινώντας απ’ την μελέτη των ιδιοτήτων του μικρόκοσμου. Όλες αυτές οι αναζητήσεις είχαν ένα κοινό στόχο: να συνδέσουν τους κόσμους, τα επίπεδα της Μίας Συμπαντικής Ζωής.



Ενώνοντας το «ΠΑΝΩ» με το «ΚΑΤΩ»: Οι Τρεις Κόσμοι

Σε πόσα επίπεδα όμως διαιρείται το Σύμπαν; Αν θέλαμε να συνθέσουμε τις διδασκαλίες αρχαίων πολιτισμών θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναγνώριζαν 3 Σφαίρες ή Κόσμους μέσα στα οποία εκδηλώνεται η Συμπαντική Ζωή: έναν υλικό κόσμο που συμβολικά αναφέρεται ως ΓΗ, έναν πνευματικό κόσμο που αναφέρεται ως ΟΥΡΑΝΟΣ και έναν ενδιάμεσο κόσμο, τον ψυχολογικό κόσμο που παίζει το ρόλο της ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ.

Ο Ουρανός είναι η διάσταση των Ιδεών, των Αρχετύπων και γι’ αυτό θεωρούνταν η έδρα του Ιερού. Είναι ο κόσμος των άφθαρτων, των αιώνιων όντων εκεί που κυριαρχεί η ζωή. Αντίθετα ο υλικός κόσμος υπόκειται στη φθορά και στο θάνατο γι’ αυτό θεωρούνταν «βέβηλος». Ας μη βιαστούμε να δώσουμε στην έννοια του ιερού και του βέβηλου τη σημασία του «καλού» και του «κακού». Πρόκειται για αναφορά σ’ αυτά που είναι αιώνια και άφθαρτα και στη σύγκριση τους με τα υλικά, τα προσωρινά και φθαρτά. Στη φιλοσοφία των όλων των αρχαίων πολιτισμών, οι μορφές του υλικού κόσμου είναι απατηλές, σκιές των αληθινών όντων του Ουράνιου κόσμου. Μιλώντας γι’ αυτήν την απατηλότητα, η Ινδική φιλοσοφία αναφέρεται στη Μάγια, τη μεγάλη πλάνη του υλικού αυτού κόσμου. Αλλά και ο Πλάτωνας στο Μύθο της Σπηλιάς της «Πολιτείας» του, αναφέρεται στην απατηλότητα όλων όσων βρίσκονται μέσα στη σπηλιά, δηλ. στον υλικό κόσμο.

Για άλλη μια φορά η επιστήμη του 20ου αιώνα έρχεται να συμπλεύσει με τις αρχαίες διδασκαλίες καθώς υποστηρίζει πλέον ότι, ο υλικός κόσμος που ζούμε δεν είναι παρά εικόνες που φτιάχνει ο νους μας βασισμένος στις αισθήσεις. Ας σκεφτεί μόνο κανείς ότι τεράστιες αποστάσεις χωρίζουν τα μόρια ενός υλικού αντικείμενου, καθιστώντας το ουσιαστικά … κενό! Εμείς όμως μέσω των αισθήσεων και του νου το αντιλαμβανόμαστε σαν συμπαγές, σκληρό ή μαλακό ή με οποιασδήποτε άλλες ιδιότητες. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του διάσημου φυσικού Νηλς Μπορ ότι, όλη η ύλη του σύμπαντος, αν συμπτυχθείχωράει σεμια κουταλιά της σούπας!

Και ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, σαν γέφυρα βρίσκεται ο κόσμος της Ψυχής, η Ατμόσφαιρα, η αέναη κίνηση της οποίας επιτρέπει την επικοινωνία του πνευματικού κόσμου με τον υλικό. Η ψυχή είναι ο βατήρας μας για το πνεύμα, για το άπειρο, για την Αλήθεια.


Δημιουργία και Εξέλιξη

Πώς όμως επικοινωνούν ο πνευματικός κόσμος με τον υλικό; Όλοι οι αρχαίοι πολιτισμοί μας μιλούν για τη Δημιουργία του κόσμου σαν την κάθοδο του πνευματικού μέσα στον υλικό κόσμο. Είναι το Πνεύμα που διεισδύει μέσα στην ύλη και ντύνεται με μορφή. Είναι ο Ουρανός που γονιμοποιεί τη Γη για να την κάνει να βλαστήσει, να γεννήσει μορφές, σώματα. Είναι το Πνεύμα που κατέχει ένα κομμάτι ύλης και όχι η ύλη που «έχει» ένα πνεύμα, είναι η Ψυχή που έχει ένα σώμα και όχι το σώμα μας που έχει μια ψυχή!

Η δράση αυτή της Δημιουργίας συμβολίζεται συχνά με την πτώση ενός κεραυνού πάνω τη γη, πάνω στα νερά της ύλης – σαν ένα ηλεκτρικό σπινθήρα που δίνει το έναυσμα της έναρξης της ζωής.

Αλλά και η Γη με τη σειρά της ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Ουρανού. Με μια κίνηση που υπακούει στον Νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης, η Γη πασχίζει να ενωθεί με τον Ουρανό, οι μορφές προσπαθούν να αγγίξουν την Αιτία που τις δημιούργησε. Είναι η κίνηση που αποκαλούμε Εξέλιξη με την οποία τα όντα πασχίζουν να ενωθούν με το αρχετυπικό κόσμο απ’ όπου προέρχονται. Η Εξέλιξη συμβολίζεται άλλοτε με μια σκάλα, με μια σπείρα ή με μια κλιμακωτή πυραμίδα, σύμβολα όλα των επιπέδων που πρέπει να διαβούν τα όντα στην επιστροφή τους προς την Πηγή της Ζωής.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:31 pm

Η Γνώση και τα Κλειδιά Ερμηνείας της

Πώς όμως οι αρχαίοι πολιτισμοί κατείχαν τη γνώση αυτή για την ένωση και την επικοινωνία των κόσμων; Πώς μεταδίδονταν η γνώση αυτή από γενιά σε γενιά; Η απάντηση βρίσκεται στον πανάρχαιο θεσμό των Μυστηρίων που συναντάμε στους μεγάλους πολιτισμούς της αρχαιότητας: Αίγυπτος, Ελλάδα, Θιβέτ κ.λπ. Γνώση που περιβάλλονταν από πέπλα μυστικότητας και όρκους σιωπής (η λέξη «μυστήρια» προέρχεται απ’ το ρήμα «μύω» που σημαίνει «κλείνω το στόμα»). Ελάχιστοι μυημένοι είχαν πρόσβαση στις γνώσεις αυτές.

Απ’ τις γνώσεις αυτές σε εμάς σήμερα έχει φτάσει μόνο ο απόηχός τους: κάποια κείμενα, παραδόσεις και μύθοι. Για να προσεγγίσει όμως ένας σημερινός ερευνητής τις γνώσεις αυτές πρέπει να είναι κάτοχος κάποιων κλειδιών ερμηνείας, καθώς στις αρχαίες αυτές πηγές η γνώση είναι κωδικοποιημένη ώστε να μην γίνεται αντιληπτή απ’ τον αμύητο, παρά ίσως μόνο σαν ένα απλό παραμύθι.

Η Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, στο έργο της «Μυστική Δοξασία» αναφέρει την ύπαρξη 7 βασικών κλειδιών ερμηνείας που «ξεκλειδώνουν» την αρχαία γνώση. Καθένα απ’ τα κλειδιά αυτά διαιρείται σε 7 υπο-κλειδιά και αυτά με τη σειρά του σε 7 υπο-υπο-κλειδιά το καθένα δίνοντας ένα σύνολο 343 (=7x7x7) κλειδιών για την ερμηνεία της αρχαίας γνώσης και επιστήμης.

Τα 7 βασικά κλειδιά είναι:

1.Μεταφυσικό (χαρακτήρες του Όντος)

2.Αριθμητικό (εξέλιξη και αναλογίες των Ιδεών-Αριθμών). Για τους Πυθαγόρειους για παράδειγμα οι Αριθμοί αντιπροσώπευαν την Ουσία των όντων καθώς και κλίμακες της Δημιουργίας.

3.Γεωμετρικό (οργάνωση των μορφών). Για τους Πυθαγόρειους ξανά, τα γεωμετρικά σχήματα ήταν η μορφική «σκιά» των Αριθμών στον υλικό κόσμο

4.Αστρολογικό (που βασίζεται στις σχέσεις και αλληλεπιδράσεις Μακρόκοσμου – Μικρόκοσμου), όπως προαναφέρθηκε.

5.Αλχημικό (σχέσεις επικοινωνίας και ρυθμοί ανάπτυξης των Στοιχείων). Η αναζήτηση της Φιλοσοφικής Λίθου, του Ελιξιρίου της Ζωής, τα αλχημικά στοιχεία (άλας, υδράργυρος, θείο), δεν αποτελούν παρά καταστάσεις εξέλιξης της συνείδησης των όντων στην πορεία τους προς τον Ουρανό.

6.Βιολογικό, καθώς οι ίδιες οι μορφές της ζωής με τις κλιμακώσεις τους δίνουν το κλειδί κατανόησης της Μίας Ενέργειας-Ζωής.

7.Μορφογεννητικό ή Μορφοπλαστικό (σημειωτικές και συμβολικές μορφές που γεννούν οι ιδέες) που περιλαμβάνει επιστήμες όπως η γεωγραφία, η φιλολογία κ.ά. Παράδειγμα της χρήσης αυτού του κλειδιού είναι η χρήση της ετυμολογίας για την αποκωδικοποίηση ονομάτων θεών, ηρώων ή πόλεων.



Ιστορία: η επιστήμη μελέτης του παρελθόντος

Στις μέρες μας το παρελθόν είναι αντικείμενο μελέτης της επιστήμης της Ιστορίας, η οποία για να μελετήσει το παρελθόν, βασίζεται πάνω σε συγκεκριμένες «πηγές», εννοώντας με τον όρο αυτό οποιοδήποτε υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταλάβουμε και να μελετήσουμε το παρελθόν.

Η Ευρετική είναι η επιστήμη που μελετά τις ιστορικές πηγές. Το πλήθος των αντικειμένων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ιστορική πηγή είναι τεράστιο, καθώς δεν υπάρχει κάποιο υλικό απ’ το παρελθόν που να μην μπορεί να μας δώσει πληροφορίες ή ενδείξεις για ένα γεγονός ή μία εποχή. Γενικά κάποιο υλικό μπορεί να χαρακτηριστεί είτε σαν πηγή με «αυστηρή έννοια» (π.χ. επιγραφές, μνημεία, τοιχογραφίες, βιβλία κ.λπ.), δηλαδή υλικό που δημιουργήθηκε με ιστορική σκοπιμότητα, είτε σαν πηγή με «ευρεία έννοια» (π.χ. δημιουργήματα της ανθρώπινης καθημερινής εργασίας).

Επίσης, υπάρχει παράλληλα ένας πλήθος επιστημών που μπορούν να χαρακτηριστούν βοηθητικές για την Ιστορία, όπως είναι η Παλαιογραφία, η Διπλωματική, η Νομισματική, η Χρονολογική, η Γενεαλογία κ.ά. Μαζί μ’ αυτές που σχετίζονται άμεσα με την επιστήμη της Ιστορίας ή την Αρχαιολογία ένα πλήθος άλλων επιστημών μπορούν να βοηθήσουν στην μελέτη του παρελθόντος, δουλεύοντας πάνω σε μερικά από τα 7 Κλειδιά που αναφέραμε πιο πριν. Τέτοιες επιστήμες είναι η Γεωλογία, η Ζωολογία, η Βοτανική, η Ψυχολογία ή Αστρολογία ή η Θεολογική Φαινομενολογία (που συγκρίνει τις διάφορες θρησκείες).



Η αναζήτηση της Αλήθειας και οι ψυχολογικές όψεις της έρευνας

Σ’ όλη αυτή την αναζήτηση της αλήθειας για τον άνθρωπο, το παρελθόν του και την εξέλιξή του υπεισέρχεται αναπόφευκτα ο ψυχολογικός υποκειμενικός παράγοντας του εκάστοτε ερευνητή. Δυστυχώς, για έναν σύγχρονοιστορικό δεν είναι εύκολο να μελετήσει και να ερμηνεύσει ένα ιστορικό γεγονός χωρίς να το δει μέσα από το πρίσμα των πολιτικών ή θρησκευτικών του πεποιθήσεων ή των ηθικών αξιών της εποχής του.

Η αντικειμενικότητα δύσκολα συναντάται όχι μόνο επειδή βρισκόμαστε χρονικά μακριά από τα ιστορικά γεγονότα που μελετούμε, αλλά και επειδή αυτά αναλύονται και κρίνονται κατά κανόνα, «ανάλογα με τα μάτια» του ερευνητή. Έτσι άλλη στάση θα έχει ένας μουσουλμάνος ιστορικός σχετικά με τη ζωή του Μωάμεθ και άλλη ένας δυτικός ερευνητής. Ένας κομμουνιστής ιστορικός θα δώσει ερμηνείες δίνοντας εξέχουσα σημασία στους οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες ενός γεγονότος, ενός κάποιος άλλος θα τα βάλει σε δεύτερη μοίρα. Κάποιος θα θεωρήσει τη μάχη των Θερμοπυλών μια πράξη υπέρτατης αυτοθυσίας και δόξας, ενώ κάποιος άλλος θα την παρουσιάσει σαν άσκοπη θυσία.

Κυρίως όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τους ψυχολογικούς, ηθικούςκαι κοινωνικούς παράγοντες που συμβάλλουν για να γραφτεί η Ιστορία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε για παράδειγμα ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές» σε οποιοδήποτε επίπεδο: εθνικό, πολιτικό, θρησκευτικό, επιστημονικό. Έτσι, οι σύγχρονοι ερευνητές κάνουν συχνά το λάθος να υποτιμήσουν και να κριτικάρουν αρχαίους πολιτισμούς ή ιστορικά πρόσωπα με βάση τις ιδέες και την ηθική του σύγχρονου κόσμου.

Έτσι ένας αρχαίος Αιγύπτιος ή Έλληνας πολίτης θεωρείται συχνά υποδεέστερος, απλά επειδή εμείς ζούμε σήμερα σε μια εποχή με τεχνολογικά επιτεύγματα. Ένας ιστορικός της επιστήμης υποτιμά έναν επιστήμονα του Μεσαίωνα επειδή «δεν γνώριζε τόσα πολλά όσο ένας σημερινός επιστήμονας» ενώ κάποιοι κατακρίνουν τους αρχαίους πολιτισμούς για τον θεσμό της σκλαβιάς, ενώ στις μέρες μας εκατομμύρια «εργαζόμενοι» ζουν και δουλεύουν σε συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές των «αρχαίων δούλων».

Πέρα όμως από κάθε υποκειμενικότητα ο ερευνητής του παρελθόντος που θέλει να είναι αμερόληπτος αλλά και να προχωρήσει σε βάθος πρέπει να εντρυφήσει στον τρόπο ζωής και τις αξίες των ανθρώπων της εποχής που μελετάει, αλλά και στον τρόπο μετάδοσης της αρχαίας γνώσης, η οποία βασίζονταν σ’ αυτά τα 7 Κλειδιά Ερμηνείας. Προς την κατεύθυνση αυτή μπορούν να συμβάλλουν όλες οι σύγχρονες επιστήμες ή οποίες λίγο ή πολύ σχετίζονται με αυτά τα 7 Κλειδιά που ανοίγουν το «σεντούκι» της γνώσης κάθε μυητικού και παραδοσιακού αρχαίου πολιτισμού.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:33 pm

Τα αρχαία ελληνικά μυστήρια










Η λέξη Μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε το απόρρητο, το μυστικό, το άρρητο μέρος μιας τελετής ή λατρείας οι οποίες δεν γινόταν φανερές σε άτομα που δεν είχαν μυηθεί. Όπως φαίνεται και ετυμολογικά η λέξη παράγεται από το ρήμα Μυείν δηλαδή κλείνω και αναφέρεται κυρίως στα μάτια και στα χείλη. Εκείνοι που μυούνται στα μυστήρια του υπερβατικού, απαγορεύεται να τα ανακοινώσουν σε άλλους μη μυημένους , πρέπει να κλείνουν το στόμα τους.


Τα αρχαία Μυστήρια ήταν ίσως η ανώτερη πνευματική κληρονομιά στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν κυρίως κρυφές λατρείες, όπου έπρεπε πρώτα κανείς να μυηθεί, κοινώς να εισαχθεί. Ο οπαδός αυτής της λατρείας ονομαζόταν Μύστης και το πρόσωπο που τον εισήγαγε σ' αυτή Μυσταγωγός. Κάθε μυστηριακή κοινότητα είχε τα κοινά γεύματα , τους κοινούς χορούς και τις ιεροτελεστίες , όπου άνθρωποι που έσμιξαν στο ίδιο χορό, που συμμετείχαν στα ίδια δρώμενα ένιωθαν για πάντα ενωμένοι.


Στην εσωτερική έννοιά τους παρουσίαζαν τις αιώνιες αλήθειες είτε ήταν φυσικές είτε ήταν πνευματικές που διατηρήθηκαν στο πέρασμα χιλιάδων ετών.

Από τα λίγα που γνωρίζουμε για αυτά φαίνεται ότι παρουσίαζαν αλληγορικές αναπαραστάσεις που συμβολίζουν τα πεπρωμένα των ψυχών μετά θάνατον, το νόμο και την ενότητα που συνδέουν όλα τα όντα. Επίσης ήταν τελετουργίες για την ευκαρπία της γης , για την πολυπόθητη βροχή.

Και υπήρχαν πάντα τοπικά μυστήρια ,αλλά και μυστήρια που απόκτησαν πανελλήνια εμβέλεια όπως τα Ελευσίνια, τα Ορφικά , τα Κρητικά και τα Καβείρια..

Όλα σχεδόν επηρεασμένα από αυτά της Αιγύπτου, αναδιοργανώθηκαν με την παρέμβαση μεγάλων μυστών και ιεροφαντών που θήτευσαν πριν στα Αιγυπτιακά ιερά όπως ο Κάδμος , ο Ορφέας, ο Φερεκύδης , ο Επιμενίδης , ο Πυθαγόρας.

Στα μυστήρια όλων των εποχών και όλων των θρησκειών οι άνθρωποι επιδιώκουν τη βοήθεια του θεού ή των θεών. Και την επιδιώκουν από την στιγμή που μπόρεσαν να συλλάβουν την ιδέα των πανίσχυρων θεών και του υπερβατικού τους κόσμου. Τα μυστήρια εμφανίζονται σε ένα αρκετά αναπτυγμένο πολιτιστικό στάδιο του ανθρώπου . Η σύλληψη της έννοιας των θεών, των πνευμάτων και ενός υπερβατικού κόσμου που υπάρχει πέρα από τις αισθητές δυνατότητες του ανθρώπου , αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για την ύπαρξη των μυστηρίων.


Βασικό στοιχείο στην τέλεση των μυστηρίων ήταν ο κύκλος των μυημένων. Αλλά έως ένα βαθμό συμμετείχαν και μη μυημένοι διαφορετικά δεν θα υπήρχε συνέχεια στα μυστήρια αν δεν υπήρχαν μυημένοι.

Εκεί μπορούσαν να λάβουν μέρος μόνο όσοι πετύχαιναν μετά από προετοιμασίες δοκιμασιών και υποσχέσεων (π.χ περί εχεμύθειας) και μόνο τότε γίνονταν δεκτοί στο χώρο των μυημένων. Στους χώρους εκείνους που υπήρχε εξωτερική και εσωτερική λειτουργία ιδιαίτερη έμφαση δινόταν στην ψυχική ανύψωση του ανθρώπου προς την πνευματική του ολοκλήρωση και τελειοποίηση μέσω του καθαρμού και του εξαγνισμού , για να κατακτήσει ο μυημένος με την ψυχή του την αγάπη και την πνευματική ελευθερία. Το κυριότερο μέρος από την εξωτερική μύηση ήταν οι καθαρμοί και οι εξαγνισμοί , όπου το μέρος αυτό των Μυστηρίων ονομαζόταν καθάρσια ή και καθαρμοί.

Όλα τα μυστήρια του κόσμου έχουν για κέντρο τους τη Μητέρα-Γη που στους διάφορους λαούς παίρνει και ιδιαίτερα ονόματα. Στους Σουμέριους λέγεται Ιναννά, στους Βαβυλώνιους Ιστάρ, στη Συρία Αστάρτη, στη Φοινίκη Ανάθ, στην Αίγυπτο Ίσιδα, στη Μικρά Ασία λέγεται Μεγάλη Μητέρα, Κυβέλη, Δινδυμήνη, Μα , στους Έλληνες Δήμητρα ή Ρέα κ.λ.π.

Στον χώρο του Αιγαίου υπάρχει το κοινό επίκεντρο της Μεγάλης Μητέρας Γης με τις αντίστοιχες της Δ..Μικράς Ασίας, όπου στην αρχή μάλλον δεν χρειαζόταν να αναφερθεί το όνομά της. Αργότερα πήρε το όνομα Ρέα ( που σημαίνει Γη - Γαία ) και επίσης Δήμητρα (Γη Μήτηρ).

Στα πρώτα μυστήρια στον κόσμο του Αιγαίου υπάρχει και αρσενικός θνήσκων θεός όπως σε όλα τα μυστήρια της Μέσης Ανατολής.Στις νεότερες ανακαινίσεις των μυστηρίων εκλείπει ο θνήσκων θεός και στη θέση μπαίνει η "Κόρη - Περσεφόνη". Ο ουράνιος σύζυγος εξακολουθεί να υπάρχει , αλλά με διάφορα ονόματα όπως: Δίας, Ποσειδώνας, Ίακχος ή και ακόμα είναι ανώνυμος θεός. Παρατηρούμε ότι στα Διονυσιακά-Ορφικά και στα Κρητικά εξακολουθεί να παίζει κύριο ρόλο ο θνήσκων θεός όπως ο Διόνυσος που ταυτίζεται με τον Όσιρη και ο Ορφέας.

Πάντως στον κόσμο του Αιγαίου και της Ελλάδας γενικότερα τα μυστήρια γίνονταν δύο φορές το χρόνο, το φθινόπωρο με τη σπορά και την άνοιξη όταν τα σπαρτά θέλουν βροχή, αλλά. σε κάθε περιοχή τα μυστήρια τελούνταν ανάλογα με το κλίμα.

ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

" Η κόρη έπαιζε ασταμάτητα στα λιβάδια που τόσο πολύ αγαπούσε. Ήταν η εποχή που η ζωή εκδηλωνόταν στη γη με πολλά χρώματα. Μέσα στο παιχνίδι η κόρη είδε ένα θεσπέσιο λουλούδι, ένα Νάρκισσο κι έτρεξε να τον πάρει. Εκεί κοντά έβοσκε τους χοίρους του ο Ευουλέας και μόλις η κόρη άγγιξε το Νάρκισσο ο Πλούτωνας βρήκε την ευκαιρία να την πάρει κοντά του, ανοίγοντας ένα χάσμα όπου μαζί με την Περσεφόνη έπεσαν και οι χοίροι του Ευουλέα. Η μητέρα της έτρεξε να τη βρει δίχως αποτέλεσμα και καθώς η λύπη της Θεάς συνεχιζόταν , ο Δίας θέλοντας να τη βοηθήσει έκανε μία συμφωνία με τον Πλούτωνα. Το 1/3 του χρόνου να είναι βασίλισσα του κάτω κόσμου και τα 2/3 να είναι επάνω στη γη με την μητέρα της�"Οι θεοί αυτών των μυστηρίων είναι δύο ζεύγη , η Μητέρα - Κόρη και ο Θεός - Θεά .
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:33 pm

Ο μύθος της Δήμητρας και της Περσεφόνης αποτελεί το κέντρο της λατρείας των Ελευσινίων. Θεωρείται ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια ιδρύθηκαν από τον Εύμολπο το 1.400 π.Χ κι ότι άρχισαν να λειτουργούν επίσημα τον 8ο αιώνα π.Χ Υπήρχαν τα μικρά (Ελάσσονα) τα εν Άγραις και τα μεγάλα (Μείζονα) μυστήρια. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές , δεν πρέπει να ταυτίζονται τα μικρά (Ελευσίνια) με τα Ελευσίνια Μυστήρια. Υπήρχε σαφής διάκριση μεταξύ των Ελευσινίων και των Μυστηρίων, διότι για την τιμή της Δήμητρας και της Κόρης γίνονταν πολλές γιορτές και οι πιο επίσημες ήταν όπως αναφέραμε τα Ελευσίνια, τα Θεσμοφόρια , τα Αλώα και τα Θαλύσια.

Κατά τη διάρκεια του Ανθεστηρίωνα (Β΄ 15ήμερο Φεβρουαρίου και Α΄ 15ήμερο Μαρτίου) την εποχή της Άνοιξης, τελούνταν τα Ελευσίνια ή τα "Εν Αστει" ενώ τα "Μυστήρια εν Ελευσίνι" τα ονομαζόμενα μεγάλα τελούνταν το μήνα Βοηδρομιώνα (Β΄15ήμερο Σεπτεμβρίου και Α΄15ήμερο Οκτωβρίου). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή , και οι δύο γιορτές τελούνταν στην Ελευσίνα αλλά τα μεν Μυστήρια ήταν η καθαρά θρησκευτική τελετή στην οποία έπαιρναν μέρος μόνο οι μύστες, ενώ τα δε Ελευσίνια ήταν αγώνες προς τιμήν της Δήμητρας κι ονομάστηκαν έτσι επειδή τελούνταν στην Ελευσίνα. Άλλοι μελετητές υποστηρίζουν ότι και στα μικρά τελούνταν Ιερές μυητικές τελετουργίες προς τιμή της Θεάς Περσεφόνης (Κόρης) και ήταν εισαγωγικές και προπαρασκευαστικές για τα Μεγάλα Μυστήρια.

Οι μυούμενοι θυσίαζαν δέλφακα (χοιρίδιο) και με τα νερά του ποταμού (Ιλισσός) καθαρίζονταν από τα μιάσματα με τη βοήθεια ειδικού ιερέα που λεγόταν "Υδρανός". Ακολουθούσε μέγας όρκος τους μπροστά στον όσιο Ευμολπίδη "Ιεροφάντη" της Ελευσινίας Δήμητρος και κατήχησή τους από τον τελευταίο, αναγκαία για την προπαρασκευή των μυστών για τα μετά από πέντε ενιαυτούς λεγόμενα Μεγάλα Ελευσίνια (Εποπτεία). Στο τέλος, οι μυούμενοι ενθρονίζονταν και οι ιερείς χόρευαν τελετουργικά γύρω απ' αυτούς ως σημείο αποδοχής στον κύκλο της πρώτης μύησης.

Από τις δεκαπέντε έως τις είκοσι δύο του μήνα Βοηδρομιώνα τελούνταν ανά πενταετία στην Ελευσίνα τα Μεγάλα Μυστήρια που κατέληγαν σε επιφάνεια της Θεάς Περσεφόνης και μύηση των μυστών στο "υπέρτατο μυστικό της ζωής". Η πρώτη ημέρα της μύησης λεγόταν "Αγυρμός", δηλαδή συγκέντρωση και περνούσε με την προσέλευση των υποψηφίων μυστών στο Ιερό της Ελευσίνας. Η δεύτερη ημέρα λεγόταν "΄Αλαδαι Μύσται" και περνούσε με πομπή προς τη θάλασσα και καθαρμούς στα νερά της. Την τρίτη ημέρα καθιερωνόταν απόλυτη νηστεία κι άρχιζε η χορήγηση του περίφημου ποτού "Κυκεών". Η νηστεία σταματούσε το ίδιο βράδυ με λίγα "ιερά τρόφιμα" που δίνονταν στους μυούμενους μέσα από μια "Μυστική Κύστη". Την τέταρτη ημέρα προσφέρονταν θυσίες στις θεότητες της Ελευσίνας και χορεύονταν ιερατικοί κυκλικοί χοροί. Την πέμπτη ημέρα "Λαμπαδηφορία" οι μυούμενοι με πυρσό στο χέρι σχημάτιζαν ανά δύο σιωπηλή πομπή με επικεφαλής τον "Δαδούχο" ιερέα κι έμπαιναν στο Ναό της Θεάς Δήμητρας. Η έκτη ημέρα λεγόταν "΄Ιακχος" και ήταν αφιερωμένη σε λατρευτικές πράξεις προς τιμή του θεοπαίδα Ιάκχου με περιφορά του αγάλματός του (στεφανωμένου με μυρσίνη σε ένδειξη πένθους) και των ιερών του αντικειμένων (Λικμός,Κάλαθος,Φαλλός) από τον Κεραμεικό στην Ελευσίνα μέσω της "Ιεράς Οδού". Η νύχτα προς την έβδομη ημέρα λεγόταν "Ιερά Νύξ" και εγκαινίαζε τη Μεγάλη Μύηση που ολοκληρωνόταν την ένατη ημέρα με την τελική Ιεροφάνεια και τη Θεαματική επιφάνεια της Θεάς Περσεφόνης που ανερχόταν από τον Άδη. Επίσης τα σύμβολα που αναφέρονται ότι χρησιμοποιούσαν στα μυστήρια αυτά είναι τα εξής :Η σφαίρα , το στάχυ και η χλόη , το φίδι , η άκανθος , ο υάκινθος , το σπειρωτό φίδι το κουκουνάρι , το αυγό και Κλάδος Πίτυος .

Στα Ελευσίνια γύρω 176 μ.Χ μυήθηκε και ο Μ.Αυρήλιος ενώ στα Μυστήρια αυτά δεν γίνονταν δεκτοί ανθρωποκτόνοι, ιερόσυλοι, εναγείς, μάγοι και άθεοι (στους τελευταίους κατατάσσονταν την ύστερη αρχαιότητα οι Επικούριοι και οι Χριστιανοί). Τα Μυστήρια έπαψαν να τελούνται το 395 μ.Χ με την πλήρη καταστροφή και πυρπόληση των Ιερών από τον Γότθο χριστιανό Αλάριχο και τη μαρτυρική θανάτωση σύσσωμου του ιερατείου πάνω στην πυρά.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:34 pm

TA ΟΡΦΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Ο Ορφέας στάθηκε το έμψυχο πνεύμα της ιερής Ελλάδας , αυτός που αφύπνισε τη θεία ψυχή. Η επτάχορδη λύρα του αγκαλιάζει το σύμπαν. Κάθε χορδή της αντιστοιχεί σ' ένα ρυθμό της ανθρώπινης ψυχής ,περιέχει το νόμο μιας επιστήμης και μιας τέχνης. Η θεουργική και διονυσιακή ώθηση, που κατόρθωσε να μεταδώσει στην Ελλάδα ο Ορφέας, μεταφέρθηκε μέσα απ' αυτήν σε όλη την Ευρώπη. Εμφανίστηκε στη Θράκη ήταν βασιλικής καταγωγής και με τη μελωδική φωνή του ασκούσε παράδοξη έλξη. Ξαφνικά ο νέος αυτός εξαφανίστηκε. Έλεγαν ότι πέθανε, ότι κατέβηκε στον Άδη. Είχε φύγει για την Αίγυπτο όπου μυήθηκε και ξαναγύρισε μετά από πολλά χρόνια με ένα όνομα μύησης που πήρε από τους δασκάλους του. Τώρα ονομαζόταν Ορφέας ή Άρφα που σημαίνει "Εκείνος που γιατρεύει με το φως".

Οι ιερείς της Ροδόπης υποδέχτηκαν τον μύστη της Αιγύπτου σαν σωτήρα. Σε λίγο η επίδρασή του θα εισχωρήσει σε όλα τα ιερά της Ελλάδας. Αυτός καθιέρωσε τη βασιλεία του Δία στη Θράκη και του Απόλλωνα στους Δελφούς, που έβαλε τις βάσεις του Αμφικτιονικού Συνεδρίου, το οποίο υπήρξε η κοινοτική ενότητα της Ελλάδας. Τέλος με τη δημιουργία των Μυστηρίων διαμόρφωσε τη θρησκευτική ψυχή της πατρίδας του. Στην κορυφή της της μύησης συγχώνευσε τη θρησκεία του Δία με τη θρησκεία του Διονύσου, σε μια παγκόσμια σκέψη. Οι μύστες ασπάζονταν από τα διδάγματά του το αγνό φως των υπέρτατων αληθειών. Κι αυτό το ίδιο φως έφθανε ως τον λαό κάπως μετριασμένο, όχι όμως και λιγότερο ευεργετικό, κάτω από το πέπλο της ποίησης και των μαγευτικών γιορτών. Κατ' αυτό τον τρόπο έγινε ο αρχιερέας της Θράκης, μέγας ιερέας του Ολυμπίου Δία, και για τους μύστες αυτός που αποκάλυπτε τον Ουράνιο Διόνυσο.

Ο μύθος της Ευριδίκης έχει μεγάλο ενδιαφέρον , αλλά όχι σαν ιστορία αγάπης. Είναι ένα θεολογικό κομμάτι που οικειοποιήθηκε στην αρχή ο Διόνυσος. Η Σεμέλη, η πρασινισμένη γη, προβάλλει από κάτω, χρόνο με το χρόνο μαζί της έρχεται κι ο Διόνυσος ,ενώ εξαιτίας κάποιου αισθήματος ιπποτισμού οι άντρες είπαν ότι πηγαίνει για τη φέρει. Ο ρόλος του Διόνυσου περνά στον Ορφέα. Πάντως το πάντρεμα μεταξύ του Διονύσου Ζαγρέα και του Ορφισμού δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ο Ορφέας ως ιερέας του Διονύσου σφετερίστηκε την ανάστασή και το θάνατό του απ' όπου ξεπήδησε η όμορφη ιστορία αγάπης. Εύκολα προστέθηκε ένα στοιχείο-ταμπού, κοινό σε πολλές πρωτόγονες ιστορίες. Χθόνιες τελετές συχνά επικαλούνταν εμπεριέχοντας την ιδέα "να μην στραφεί κάποιος πίσω" (αμεταστραπί). Στα Ορφικά Μυστήρια υπήρχαν διάφορες τελετουργίες εξαγνισμού, οι διάφορες αποχές όπως η απαγόρευση της κρεοφαγίας. Ο Ορφισμός επηρέασε και τον Πυθαγόρα που έγινε ζηλωτής του τρόπου έκφρασης του Ορφέα. Στα χρόνια δε του Πεισίστρατου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουν τα γνήσια Ορφικά από τα Πυθαγόρεια. Όσοι μυούνταν στα Ορφικά Μυστήρια τηρούσαν με θρησκευτική ευλάβεια μυστικές διατάξεις , οι οποίες είχαν μεγάλης ομοιότητα με τις Πυθαγορικές αρχές. (Αποτελούνταν από 9 βαθμούς και διαιρούνταν σε 3 κατηγορίες.

Σε αυτά που αφορούσαν τη διαμόρφωση του ανθρώπου κι έδειχναν την προέλευσή του, σε αυτά που δίδασκαν τις δυνάμεις της φύσης, τις ποικιλίες των οργάνων των διαφόρων μορφών και μεγάλα και ιερά στα οποία δεν έπρεπε να αναφέρουν ούτε λέξη για την ύπαρξή τους.


Στην πρώτη ομάδα μυούνταν άντρες και γυναίκες και υποβάλλονταν σε πενταετή σιγή. Στη δεύτερη μυούνταν μόνο εξαγνισμένοι στο σώμα και στο νου και καθαροί από ανομήματα. Στην τρίτη μυούνταν μόνο φωτισμένοι και εμπνευσμένοι νέοι και αγνές κοπέλες με ψυχικό κάλλος).


Οι Ορφικοί Ύμνοι , μύθοι και εξορκισμοί αν και γραμμένοι σε διαφορετικές εποχές από διαφορετικούς συγγραφείς ,(μολονότι το όνομα του Ορφέα αρκετές φορές δεν αναφέρεται πουθενά) εκφράζουν θέματα που εντάσσονται στα πλαίσια του Ορφισμού, μιας ονομασίας που έφτασε να είναι θρησκευτική τάση αν και μερικοί μελετητές τον θεωρούν ως θρησκεία που είχε εισαχθεί από άλλες χώρες, ενώ άλλοι ως αίρεση και άλλοι ως ρεύμα ελληνικής προέλευσης με ξένες επιδράσεις (όπως η αντίληψη της Ορφικής Κοσμογονίας με το Κοσμικό Αυγό και η αθανασία της Ψυχής με την αντίληψη του Ορφικού Τροχού ή του Κύκλου του ακατάπαυστου εξαγνισμού.

ΤΑ ΚΡΗΤΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Η γη είναι ζωντανή και κάθε χρόνο γεννά καρπούς με τους οποίους τρέφονται τα ζώα και ο άνθρωπος. Κάθε μορφή ζωής στηρίζεται στους καρπούς που γεννά η γη. Ήταν μια ανακάλυψη, μία επαναστατική σκέψη που επηρέασε τις κατοπινές σκέψεις του ανθρώπου στη δημιουργία των διαφόρων πολιτισμών που θα αναπτύξει. Η ΓΗ γεννά. Αλλά για να γεννήσει έπρεπε να έχει επαφή με κάποιο αρσενικό. Στην Πελασγική Κρήτη το κύριο μέρος της λατρείας ήταν εστιασμένο στη Μεγάλη Μητέρα, τη Ρέα-Γη σε ύστερους χρόνους, που συμβόλιζε την ανανεωτική παραγωγική φροντίδα της φύσης. Η Θεά Μητέρα είναι η χθόνια θεά με τα φίδια , η πότνια θηρών με λιοντάρια και αγρίμια κ.λ.π . Μαζί της λατρεύεται ο δυνατός γονιμοποιός θεός (φαίνεται στη μορφή του ταύρου) και το νεαρό ζευγάρι του αγοριού και της κόρης που πεθαίνουν ή χάνονται το φθινόπωρο και ξαναγυρίζουν την άνοιξη στο φως και τη ζωή φανερώνοντας την περιοδική μορφή της φύσης.

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι τα Κρητικά Μυστήρια διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:

Α) Στα μυστήρια της Μεγάλης Μητέρας Ρέας-Γης

Β) Στα μυστήρια του Κρηταγενή Ιδαίου Δία.

Πιθανολογείται ότι τα Μυστήρια της Μεγάλης Μητέρας ήταν διαχωρισμένα σε Μικρά και σε Μεγάλα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:34 pm

Στα Μικρά ήταν αφιερωμένα στη Θεά Μητέρα Ρέα, που τη διαδέχεται στη λατρεία η Θεά Δίκτυννα Δήμητρα και η κόρη της Δικτυναία Βριτόμαρτυ-Άρτεμη ή η ίδια μορφή της Θεάς Ειλειθυίας, Ελευθώς ή Ελευσίας και όπου έπρεπε να γίνει προπαρασκευή των γυναικών που θα μυηθούν σ' αυτά να γίνουν αγνές και καθαρές τόσο ψυχικά όσο και σωματικά για να μπορέσουν να προχωρήσουν στα Μεγάλα Μυστήρια.

Επίσης έτσι φανερώνεται γιατί είχαν χωριστά το Ιερό Σπήλαιο της Ειλειθυίας η οποία ήταν θεά της αναπαραγωγής και του τοκετού σε σχέση με τη θεά Βριτόμαρτυ δηλαδή τη γλυκιά παρθένο ή την Άρτεμη. Σε αυτά τα μυστήρια διδάσκονταν οι παραδόσεις των Θεών και ηρώων καθώς και οι συμβολισμοί της Μεγάλης Μητέρας καθώς και οι δυνάμεις και ιδιότητές της στα τέσσερα γνωστά στοιχεία (γη-όφις, νερό-ιχθύς, αέρα-περιστέρα, φωτιά-λέων).

Μυούνταν επίσης στην κατασκευή του συμβολικού μίτου της Αριάδνης (από εδώ πιθανόν να παράγεται το όνομα Μίτρα που δήλωνε την Αφροδίτη συμβολίζοντας επίσης το υφάδι ως νήμα της ζωής ή και την παρθενική ζώνη.

Στα Μεγάλα Μυστήρια υπήρχαν βαθμοί μυστικών τελετουργιών προς τη θεά των Όφεων που συμβόλιζε τη μεγάλη θεά . Πριν όμως απ' αυτά ξεκινούσαν λιτανείες, λατρευτικές προσφορές που προσφέρονταν στο Ιερό Δένδρο, αλλά και στη στήλη του Διπλού Πέλεκυ που βρισκόταν στο κέντρο Ιερού ή Σπηλαίου δείχνοντας έτσι την ιερότητα του χώρου.

Το Ιερό Δένδρο ως σύμβολο από την άλλη συμβόλιζε την μητέρα που προσφέρει τον καρπό της ζωής. Η εκρίζωσή του γινόταν στο τέλος της σοδειάς του χρόνου και ακολουθούσαν επικλήσεις και άσματα για την αναβλάστησή του αποβλέποντας στη διαιώνισή του.

Η Ρέα , κόρη του Ουρανού και της Γης , σύζυγος του Κρόνου και μητέρα του Δία, λατρευόταν κάτω από το Ιερό Δένδρο στις ψηλές κορυφές των βουνών όπως και στα Ιερά Σπήλαια. Είχε επίσης και επίθετο Αμμάς Πελασγικής προελεύσεως που σήμαινε τη μητέρα κάτι που αναγραμματισμένο υπάρχει και σήμερα με τη λέξη "μαμά".


Σύμφωνα με το μύθο , όταν ήρθε η ώρα να γεννήσει η Ρέα το μελλοντικό πατέρα των θεών , το Δία ήρθε κι έκρυψε το παιδί σε ένα σπήλαιο (του όρους Αιγαίου ή στο βουνό Δίκτη ή στο βουνό Ίδη) για να μην το καταβροχθίσει ο σύζυγός της ο Κρόνος.

Όταν άρχισαν οι πόνοι του τοκετού , στηρίχτηκε με τα χέρια στο έδαφος. Αμέσως το βουνό έβγαλε με μιας τόσα πνεύματα ή θεούς , όσα ήταν τα δάκτυλα της ετοιμογέννητης.Τα όντα αυτά διευκόλυναν τη γέννα της θεάς και ονομάζονται Ιδαίοι Δάκτυλοι, από το βουνό Ίδη και τα δάκτυλα της Ρέας , αλλά και κατά μία άλλη εκδοχή ονομάζονται επίσης Κουρήτες και Κορύβαντες διότι το όνομα των πρώτων σημαίνει νέοι και γιατί οι δεύτεροι ήταν ήδη συνοδοί της Ρέας. Αυτοί σύμφωνα με το μύθο ήταν οπλισμένοι με ξίφος και ασπίδα και χόρευαν έναν πολεμικό χορό γύρω από το νεογέννητο παιδί της Ρέας. Με τα όπλα τους έκαναν τόσο θόρυβο σκεπάζοντας τα κλάματα του παιδιού έτσι ώστε να μην το ακούσει ο Κρόνος. Για τα Μυστήρια του Κρηταγενή Δία έχουμε κάποια στοιχεία που μας δίνει ο Θαλήτας από τη Γόρτυνα Κρήτης (διάσημος μύστης που έζησε τον Θ΄ π.Χ αιώνα) αναφέροντας ότι οι μυούμενοι στα μυστήρια αυτά διδάσκονταν την Ιατρική , την καθαρτική, την μουσική, την ορχηστρική και τη μουσική τέχνη.

Στα μυστήρια αυτά έπαιρναν μέρος οι Κουρήτες (τα μυστήρια αυτά ονομάζονταν και Κορυβαντικά), ιερείς που διακρίνονταν για τη σοφία τους. Υπήρχαν κι εδώ βαθμοί μυήσεων και γινόταν προπαρασκευές με συμβολικούς καθαρμούς .

Έπειτα ακολουθούσαν δοκιμασίες αξιότητας όπως τα ταυροκαθάψια που μετέπειτα έγινε δημοφιλές και στις τοπικές γιορτές. Μέρος επίσης της τελετής ήταν και η πυρρίχη, ο ένοπλος χορός.

Τον μυούμενο τον οδηγούσαν μέσα σε ένα σπήλαιο όπου έμενε έγκλειστος για ένα διάστημα 27 ημερών.

Αναφέρεται επίσης ότι την εποχή του Πυθαγόρα του Σάμιου τα κρητικά μυστήρια ονομάζονταν "Μυστήρια του Μόργου" διότι ο Μόργος ήταν ένας από τους Ιδαίους Δακτύλους .

Ο Πορφύριος αναφέρει ότι όταν ο Πυθαγόρας πήγε στην Κρήτη για να μυηθεί έκανε καθαρμούς στην παραλία της Κρήτης , νηστεύοντας 9 ημέρες κι έπειτα πήγε στο Ιδαίο Άντρο όπου γίνονταν η μύηση. Λέγεται επίσης ότι ο Πυθαγόρας διδάχθηκε από τους Ιδαίους Δακτύλους ότι ο Ζευς δεν είχε ακόμη θεοποιηθεί κι ότι ήταν θνητός εφόσον μέσα στο Ιδαίο Άντρο υπήρχε ο τάφος του.

Γι' αυτό το λόγο ξέσπασαν διαμάχες στην Ελλάδα όπου π.χ ο ποιητής Καλλίμαχος κατάκρινε τον Πυθαγόρα για ασέβεια , παρουσιάζοντας τον Δία ως θνητό.

Ο Πλάτων μας πληροφορεί ότι οι Κορύβαντες έκαναν την τελετή ενθρόνισης σε όποιον μυούσαν στα Μυστήρια.

Το γενικό συμπέρασμα πάντως των μυητικών τελετών είναι ο πλασματικός "θάνατος" και η "αναβίωση" του μύστη που αφήνει την παλιά του κατάσταση κι ανασταίνεται σε μια υψηλότερη σφαίρα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:34 pm

ΤΑ ΚΑΒΕΙΡΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Τα Καβείρια Μυστήρια πιθανολογείται να ήταν πελασγικής, Φρυγικής ή Φοινικικής προέλευσης . Αν και η λατρεία τους ήταν σχεδόν εξαπλωμένη σε όλη την Ελλάδα όπως και στην Μικρά Ασία έχουμε τα λιγότερα στοιχεία γι' αυτά τα Μυστήρια

Κατά τον Ηρόδοτο οι Πελασγοί ίδρυσαν τα Καβείρια. Ο ίδιος όπως και ο βασιλιάς της Σπάρτης Λύσανδρος είχαν μυηθεί στα μυστήρια της Σαμοθράκης.

Ο Στησίμβροτος από τη Θάσο, τον οποίο αναφέρει και ο Στράβων υποστήριζε ότι οι Κάβειροι προέρχονταν από το βουνό Κάβειρο της Φρυγίας όπου επίσης υπάρχει και πόλη Καβειρία και Κάβειρα στον Πόντο. Επίσης άλλοι υποστηρίζουν ότι οι δαίμονες αυτοί ήρθαν από την Φοινίκη (απ' όπου είχε έρθει κατά μία εκδοχή ο Κάδμος). Τέλος άλλοι λένε ότι οι Κάβειροι είναι θεότητες που έρχονται από την Αίγυπτο με τον Κάδμο που έζησε στη Μέμφιδα κι ύστερα στην Τύρο της Φοινίκης.

Το καβίρ στις σημιτικές γλώσσες σημαίνει μεγάλος, στην αραβική γράφεται Kebir ενώ στα σανσκριτικά το Kawiras σημαίνει επίσης μεγάλος. Από την άλλη πλευρά όμως κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτό το όνομα είναι ελληνικό και φαίνεται από το ρήμα καίω (καίειν - ΚαFeiροι) εφόσον και οι Κάβειροι έχουν σχέση μα τη φωτιά εφόσον ήταν παιδιά του Ήφαιστου.

Κατά τον Ηρόδοτο που επισκέφθηκε την Αίγυπτο ο μεγάλος θεός της Μέμφιδας ήταν ο Φθά ή Πτά που αποδίδεται στα ελληνικά με το όνομα Ήφαιστος.

Στην ελληνική μυθολογία οι Κάβειροι αλλά και οι θηλυκές Καβειρίδες είναι παιδιά του Ηφαίστου και της Καβειρώς. Σε μία άλλη παραλλαγή του μύθου ο Ήφαιστος και η Καβειρώ απέκτησαν τον Κάδμιλο και παιδιά του είναι οι Κάβειροι και οι Καβειρίδες .

Οι Κάβειροι είναι στην ουσία δαίμονες της γονιμικής μαγείας κάτι που προσδιορίζεται με τα όρθια αιδοία που αναπαριστάνονται. Τον ίδιο ρόλο άλλωστε έχουν οι Σάτυροι και οι Σιληνοί στα Διονυσιακά Μυστήρια.
Αναφορές του Ομήρου τόσο στην Ιλιάδα όσο και στην Οδύσσεια μας δείχνουν ότι ο Αγαμέμνονας και ο Οδυσσέας, ανήκαν στον κύκλο των μυημένων αυτών των μυστηρίων .

Ο Φίλιππος ο Β΄ γνώρισε την μελλοντική του γυναίκα την Ολυμπιάδα (μητέρα του Αλέξανδρου) ενώ ήταν ιέρεια στα Μυστήρια της Σαμοθράκης, όταν αυτός πήγε να μυηθεί.
Η διαφορά από τα άλλα μεγάλα τοπικά κέντρα Μυστηρίων της Ελλάδος ήταν η μεγάλη εμβέλεια που είχαν αλλά και το ότι σ' αυτά μπορούσαν να συμμετέχουν άνθρωποι χωρίς διάκριση φυλής, κοινωνικής τάξης και φύλου.

Και αυτά τα Μυστήρια αποτελούνταν από διάφορους βαθμούς μύησης και διαιρούνταν σε Μικρά και Μεγάλα Μυστήρια. Έχουμε κι εδώ τη λατρεία της Μεγάλης Θεάς που συσχετιζόταν με ιερούς βράχους πάνω στους οποίους γίνονταν προσφορές ή θυσίες. Το όνομα της μεγάλης θεάς ήταν Αξίερος Αργότερα οι Έλληνες την ταύτισαν με τη Δήμητρα. Την έλεγαν επίσης Ηλέκτρα ή Αλέκτρα , Οδηγήτρια (Αλέκ σημαίνει προστάτης και στη δωρική διάλεκτο έχει σχέση με το φως, όπως την ίδια ρίζα έχει και το όνομα του Αλέξανδρου).

Ο αντίστοιχος αρσενικός θεός ήταν ο Κάδμιλος που αργότερα κι αυτός ταυτίστηκε με τον Ερμή. Ο Κάδμιλος σε μία στήλη κρατά το κηρύκειο όπου μέσα υπάρχουν δύο μεγάλα φίδια που συμβόλιζαν τα δύο κοσμικά πνεύματα τους Καβείρους που τους αναπαριστούσαν σαν δύο δίδυμους αδελφούς , ιθυφαλλικούς και γυμνούς . Οι Έλληνες τους ταύτισαν με τους Διόσκουρους, τους Δίδυμους γιους του Δία τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη.

Οι δύο πρώτες θεότητες είχαν κυρίως χθόνιο και υπόγειο χαρακτήρα . Η μία είναι ο θεός του κάτω κόσμου και η άλλη η σύζυγός του που οι Έλληνες αργότερα ταύτισαν με τον Άδη και την Περσεφόνη. Στην προελληνική γλώσσα λέγονται Αξιόκερσος και Αξιόκερσα.
Οι χαρακτήρες όμως των Καβείρων αλλά και ο αριθμός τους είναι διαφορετικοί από τόπο σε τόπο.

( Π.χ στη Λήμνο και στη Μακεδονία λατρευόταν μία τριάδα , ενώ στη Θήβα ένα ζευγάρι αρσενικών θεών , ο Κάβειρος κι ο Παις ). Τα ονόματά τους όμως οι πιστοί δεν τα πρόφεραν, αλλά απλώς τους ονόμαζαν "Άνακτες", όπως στην Ελευσίνα οι "Θεοί" . Το δε πρόθεμα "άξιος" σήμαινε "άγιος".

Η μεγαλύτερη εξάπλωση αυτών των Μυστηρίων άρχισε τον 3ο π.Χ αι. όπου ευνοήθηκαν από την Μακεδονική πολιτική. Στην Όλυνθο της Χαλκιδικής βρέθηκε επιγραφή που συντελεί στο γεγονός ότι εκεί υπήρχε ναός των Καβείρων. Επίσης νομίσματα της Θεσσαλονίκης έφεραν την επιγραφή ΚΑΒΕΙΡΟΣ, ενώ άλλα ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΚΑΒΕΙΡΟΙ. Επίσης στη Θεσσαλονίκη γίνονταν γιορτές και αγώνες με τα ονόματα Καβείρια Πύθια και Καβείρια επινίκια.

Η συμμετοχή στα μυστήρια δεν ήταν αναγκαστική για όσους πήγαιναν στο ιερό των Μεγάλων Θεών, όπως συνέβαινε στην Ελευσίνα. Το ιερό ήταν ανοιχτό στον καθένα για τη λατρεία των θεών σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις.

Ο Θέωνας ο Σμυρναίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ αι. υποστηρίζει πως η μύηση στα Καβείρια αποτελούνταν από πέντε μέρη που είναι τα εξής:

1)Καθαρμός,
2) Παράδοση της τελετής,
3)Εποπτεία
4) Ανάδεση στεφάνων ,
5) Τελειοποίηση και ευδαιμονία. Η λειτουργία των Καβειρίων άρχιζε με την δοκιμασία της προηγούμενης διαγωγής τους. Η εξομολόγηση ήταν υποχρεωτική καθαρίζοντας ψυχικά τους υποψήφιους. Κατά τη μύηση έβαζαν τον υποψήφιο πάνω σε θρόνο γι' αυτό και η μύηση ονομαζόταν θρονισμός. Στο κεφάλι του μυούμενου έβαζαν στεφάνι ελιάς και γύρω από την κοιλιά μία κόκκινη λωρίδα που θα τον προφύλαγε από κάθε κίνδυνο.


Μετά ακολουθούσε ο ιερός χορός, όπου οι μυημένοι χόρευαν γύρω του. Στο ιερατείο των Καβειρίων υπήρχαν οι εξής: Ο Κόης ή Κοίης που ήταν ο εξομολογητής ιερέας, οι Ανακτοτελεστές που αποφάσιζαν ποιοι απ' αυτούς που προσέρχονταν ήταν άξιοι να μυηθούν και η Λουτροφόρος που ήταν ιέρεια που ήταν υπεύθυνη για τους καθαρμούς των υποψηφίων. Οι μυήσεις γίνονταν σε ορισμένη εποχή του χρόνου και διαρκούσαν 9 ημέρες. Σ' αυτή τη χρονική διάρκεια έσβηναν όλα τα φώτα στο νησί και πένθος απλωνόταν σε όλο το νησί. Νηστεία και θρήνος ήταν οι εκδηλώσεις του πένθους μέχρι να έρθει το καινούριο φως από το ιερό νησί της Δήλου.

Το φως το έφερναν με πλοίο. Αν το πλοίο έρχονταν νωρίτερα περιφερόταν ανοιχτά του νησιού. Όταν έφτανε η στιγμή το πλοίο έμπαινε στο λιμάνι , οι άνθρωποι έπαιρναν το φως πιστεύοντας ότι έτσι καθαρμένοι από κάθε κακό έμπαιναν σε καινούρια ζωή, αναγεννιόντουσαν κάνοντας μια νέα αρχή .

Στη συμβολική τέλεση των μυστηρίων έχουμε την θυσία και ανάσταση του Καδμίλου ο οποίος αργότερα νυμφεύεται τη χαμένη Κόρη. Αναστημένος πια ο Καδμίλος τελεί τον ιερό γάμο που είναι και το μεγάλο μυστήριο. Σε ετρουσκικά αγγεία τη θυσία του Καδμίλου την κάνουν αδέλφια του οι Κάβειροι και στην ανάσταση που την κάνει ο Ερμής παρευρίσκονται μόνο τα αδέλφια του.

Στα Καβείρια θάβεται το αρσενικό όπως σε όλα τα μυστήρια της Μέσης Ανατολής ενώ στην Ελευσίνα θάβεται η Περσεφόνη.Στα Καβείρια ο θνήσκων θεός είναι αρσενικός που συμβολίζει τον σπόρο και ανασταίνεται για να δώσει νέα ζωή κάτι που επικράτησε και στη δική μας θρησκεία.

Γενικώς τα Καβείρια Μυστήρια στην λειτουργία τους είχαν τον θεμελιώδη σκοπό στο να επιδιώκουν την ηθικοποίηση των ανθρώπων όπως το αναφέρει και ο Διόδωρος Σικελιώτης λέγοντας "..οι μυούμενοι γίνονταν ευσεβέστεροι, δικαιότεροι και κατά πάντον καλλίτεροι".

Επίσης σε αυτά γίνονταν και διδασκαλίες για τη γέννηση του κόσμου και του ανθρώπου.

Δηλαδή πέρα από τη λατρεία τους και τη θρησκευτική τους υπόσταση είχαν και τον χαρακτήρα της κοινωνικής αρετής όπως άλλωστε όλα τα μυστήρια (είτε ήταν μικρά ή τοπικά είτε ήταν μεγάλα) της αρχαίας Ελλάδας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:36 pm

ΤΑ ΕΠΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ









Ο Μακρόκοσμος και ο Μικρόκοσμος




Ο άνθρωπος, στέκει ανάμεσα σε δύο άπειρα: το ένα άπειρο το ονομάζουμε Σύμπαν ή Μακρόκοσμο και το άλλο – αυτό που εκτείνεται απ’ τον ίδιο τον άνθρωπο ως τα πιο μικρά υποατομικά σωματίδια – Μικρόκοσμο. Δύο άπειρα που τους τελευταίους αιώνες πασχίζει να τα ερευνήσει για να ανακαλύψει τα μυστικά τους.




Όμως αυτή η αναζήτηση έχει ξεκινήσει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ίχνη της συναντάμε στο «Κυμβάλειο», ένα κείμενο Αλεξανδρινής εποχής, που έχει τις ρίζες της στην αρχαία Αίγυπτο. Το κείμενο αυτό περιέχει 7 Αρχές-Νόμους που διέπουν το Σύμπαν. Η δεύτερη Αρχή είναι αυτή που συνδέει τον Μακρόκοσμο με τον Μικρόκοσμο, τον άνθρωπο με το Σύμπαν. Είναι η Αρχή της Αναλογίας και Αντιστοιχίας που αναφέρει: «Όπως και είναι κάτω, έτσι είναι και πάνω και όπως είναι πάνω, έτσι και κάτω», αποκαλύπτοντας ότι το Σύμπαν εκδηλώνεται σε κλίμακες, σε επίπεδα ύπαρξης και ότι, καθετί έχει το αντίστοιχό του σε κάποια άλλη κλίμακα με το οποίο τα συνδέει μια σχέση αναλογίας. Αυτή την άποψη εξάλλου συναντάμε και στη Βίβλο όπου αναφέρεται ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».




Η σύγχρονη επιστήμη έρχεται να επιβεβαιώσει αυτές τις πανάρχαιες διδασκαλίες, αποκαλύπτοντας σιγά – σιγά τα μυστικά της σύνθεσης των κόσμων. Ποιος δεν θα μπορούσε να διακρίνει αντιστοιχίες στη δομή και τη λειτουργία, ενός ηλιακού συστήματος, ενός κυττάρου και ενός ατόμου; Το μόνο που διαφέρει είναι η κλίμακα μεγέθους στο χώρο και στον χρόνο! Άραγε η σχέση που συνδέει το μέγεθος ενός βακτηριδίου με τον άνθρωπο πάνω στον οποίο αναπτύσσεται, δεν συνδέει και τον ίδιο τον άνθρωπο με τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζει; Και μήπως ανάλογη σχέση δεν ισχύει με το χρόνο ζωής του βακτηριδίου σε σχέση με αυτόν του ανθρώπου και τον χρόνο ζωής του ανθρώπου με αυτόν της Γης; Η ίδια ουσία και ανάλογες σχέσεις σε διαφορετικά επίπεδα της συμπαντικής κλίμακας!




Αυτή η σύνδεση του άπειρου μεγάλου με το άπειρα μικρό αποτελούσε στη διάρκεια των αιώνων το αντικείμενο μελέτης των εσωτερικών επιστημών, οι οποίες σήμερα έχουν κατά κανόνα πέσει στην αφάνεια ή έχουν χάσει το πρωταρχικό τους νόημα. Η Αστρολογία για παράδειγμα, μελετούσε τις αντιστοιχίες και τις σχέσεις μεταξύ των πλανητών και των αστερισμών με τον ανθρώπινο ψυχισμό τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου ή μιας ανθρώπινης ομάδας. Απ’ την άλλη μεριά, η Αλχημεία ασχολούνταν με τις μεταμορφώσεις της ύλης ξεκινώντας απ’ την μελέτη των ιδιοτήτων του μικρόκοσμου. Όλες αυτές οι αναζητήσεις είχαν ένα κοινό στόχο: να συνδέσουν τους κόσμους, τα επίπεδα της Μίας Συμπαντικής Ζωής.



Ενώνοντας το «ΠΑΝΩ» με το «ΚΑΤΩ»: Οι Τρεις Κόσμοι




Σε πόσα επίπεδα όμως διαιρείται το Σύμπαν; Αν θέλαμε να συνθέσουμε τις διδασκαλίες αρχαίων πολιτισμών θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναγνώριζαν 3 Σφαίρες ή Κόσμους μέσα στα οποία εκδηλώνεται η Συμπαντική Ζωή: έναν υλικό κόσμο που συμβολικά αναφέρεται ως ΓΗ, έναν πνευματικό κόσμο που αναφέρεται ως ΟΥΡΑΝΟΣ και έναν ενδιάμεσο κόσμο, τον ψυχολογικό κόσμο που παίζει το ρόλο της ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑΣ.




Ο Ουρανός είναι η διάσταση των Ιδεών, των Αρχετύπων και γι’ αυτό θεωρούνταν η έδρα του Ιερού. Είναι ο κόσμος των άφθαρτων, των αιώνιων όντων εκεί που κυριαρχεί η ζωή. Αντίθετα ο υλικός κόσμος υπόκειται στη φθορά και στο θάνατο γι’ αυτό θεωρούνταν «βέβηλος». Ας μη βιαστούμε να δώσουμε στην έννοια του ιερού και του βέβηλου τη σημασία του «καλού» και του «κακού». Πρόκειται για αναφορά σ’ αυτά που είναι αιώνια και άφθαρτα και στη σύγκριση τους με τα υλικά, τα προσωρινά και φθαρτά. Στη φιλοσοφία των όλων των αρχαίων πολιτισμών, οι μορφές του υλικού κόσμου είναι απατηλές, σκιές των αληθινών όντων του Ουράνιου κόσμου. Μιλώντας γι’ αυτήν την απατηλότητα, η Ινδική φιλοσοφία αναφέρεται στη Μάγια, τη μεγάλη πλάνη του υλικού αυτού κόσμου. Αλλά και ο Πλάτωνας στο Μύθο της Σπηλιάς της «Πολιτείας» του, αναφέρεται στην απατηλότητα όλων όσων βρίσκονται μέσα στη σπηλιά, δηλ. στον υλικό κόσμο.




Για άλλη μια φορά η επιστήμη του 20ου αιώνα έρχεται να συμπλεύσει με τις αρχαίες διδασκαλίες καθώς υποστηρίζει πλέον ότι, ο υλικός κόσμος που ζούμε δεν είναι παρά εικόνες που φτιάχνει ο νους μας βασισμένος στις αισθήσεις. Ας σκεφτεί μόνο κανείς ότι τεράστιες αποστάσεις χωρίζουν τα μόρια ενός υλικού αντικείμενου, καθιστώντας το ουσιαστικά … κενό! Εμείς όμως μέσω των αισθήσεων και του νου το αντιλαμβανόμαστε σαν συμπαγές, σκληρό ή μαλακό ή με οποιασδήποτε άλλες ιδιότητες. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του διάσημου φυσικού Νηλς Μπορ ότι, όλη η ύλη του σύμπαντος, αν συμπτυχθεί χωράει σε μια κουταλιά της σούπας!




Και ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους, σαν γέφυρα βρίσκεται ο κόσμος της Ψυχής, η Ατμόσφαιρα, η αέναη κίνηση της οποίας επιτρέπει την επικοινωνία του πνευματικού κόσμου με τον υλικό. Η ψυχή είναι ο βατήρας μας για το πνεύμα, για το άπειρο, για την Αλήθεια.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:40 pm

Δημιουργία και Εξέλιξη




Πώς όμως επικοινωνούν ο πνευματικός κόσμος με τον υλικό; Όλοι οι αρχαίοι πολιτισμοί μας μιλούν για τη Δημιουργία του κόσμου σαν την κάθοδο του πνευματικού μέσα στον υλικό κόσμο. Είναι το Πνεύμα που διεισδύει μέσα στην ύλη και ντύνεται με μορφή. Είναι ο Ουρανός που γονιμοποιεί τη Γη για να την κάνει να βλαστήσει, να γεννήσει μορφές, σώματα. Είναι το Πνεύμα που κατέχει ένα κομμάτι ύλης και όχι η ύλη που «έχει» ένα πνεύμα, είναι η Ψυχή που έχει ένα σώμα και όχι το σώμα μας που έχει μια ψυχή!




Η δράση αυτή της Δημιουργίας συμβολίζεται συχνά με την πτώση ενός κεραυνού πάνω τη γη, πάνω στα νερά της ύλης – σαν ένα ηλεκτρικό σπινθήρα που δίνει το έναυσμα της έναρξης της ζωής.




Αλλά και η Γη με τη σειρά της ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του Ουρανού. Με μια κίνηση που υπακούει στον Νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης, η Γη πασχίζει να ενωθεί με τον Ουρανό, οι μορφές προσπαθούν να αγγίξουν την Αιτία που τις δημιούργησε. Είναι η κίνηση που αποκαλούμε Εξέλιξη με την οποία τα όντα πασχίζουν να ενωθούν με το αρχετυπικό κόσμο απ’ όπου προέρχονται. Η Εξέλιξη συμβολίζεται άλλοτε με μια σκάλα, με μια σπείρα ή με μια κλιμακωτή πυραμίδα, σύμβολα όλα των επιπέδων που πρέπει να διαβούν τα όντα στην επιστροφή τους προς την Πηγή της Ζωής.



Η Γνώση και τα Κλειδιά Ερμηνείας της




Πώς όμως οι αρχαίοι πολιτισμοί κατείχαν τη γνώση αυτή για την ένωση και την επικοινωνία των κόσμων; Πώς μεταδίδονταν η γνώση αυτή από γενιά σε γενιά; Η απάντηση βρίσκεται στον πανάρχαιο θεσμό των Μυστηρίων που συναντάμε στους μεγάλους πολιτισμούς της αρχαιότητας: Αίγυπτος, Ελλάδα, Θιβέτ κ.λπ. Γνώση που περιβάλλονταν από πέπλα μυστικότητας και όρκους σιωπής (η λέξη «μυστήρια» προέρχεται απ’ το ρήμα «μύω» που σημαίνει «κλείνω το στόμα»). Ελάχιστοι μυημένοι είχαν πρόσβαση στις γνώσεις αυτές.




Απ’ τις γνώσεις αυτές σε εμάς σήμερα έχει φτάσει μόνο ο απόηχός τους: κάποια κείμενα, παραδόσεις και μύθοι. Για να προσεγγίσει όμως ένας σημερινός ερευνητής τις γνώσεις αυτές πρέπει να είναι κάτοχος κάποιων κλειδιών ερμηνείας, καθώς στις αρχαίες αυτές πηγές η γνώση είναι κωδικοποιημένη ώστε να μην γίνεται αντιληπτή απ’ τον αμύητο, παρά ίσως μόνο σαν ένα απλό παραμύθι.




Η Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, στο έργο της «Μυστική Δοξασία» αναφέρει την ύπαρξη 7 βασικών κλειδιών ερμηνείας που «ξεκλειδώνουν» την αρχαία γνώση. Καθένα απ’ τα κλειδιά αυτά διαιρείται σε 7 υπο-κλειδιά και αυτά με τη σειρά του σε 7 υπο-υπο-κλειδιά το καθένα δίνοντας ένα σύνολο 343 (=7x7x7) κλειδιών για την ερμηνεία της αρχαίας γνώσης και επιστήμης.




Τα 7 βασικά κλειδιά είναι:


Μεταφυσικό (χαρακτήρες του Όντος)


Αριθμητικό (εξέλιξη και αναλογίες των Ιδεών-Αριθμών). Για τους Πυθαγόρειους για παράδειγμα οι Αριθμοί αντιπροσώπευαν την Ουσία των όντων καθώς και κλίμακες της Δημιουργίας.


Γεωμετρικό (οργάνωση των μορφών). Για τους Πυθαγόρειους ξανά, τα γεωμετρικά σχήματα ήταν η μορφική «σκιά» των Αριθμών στον υλικό κόσμο


Αστρολογικό (που βασίζεται στις σχέσεις και αλληλεπιδράσεις Μακρόκοσμου – Μικρόκοσμου), όπως προαναφέρθηκε.


Αλχημικό (σχέσεις επικοινωνίας και ρυθμοί ανάπτυξης των Στοιχείων). Η αναζήτηση της Φιλοσοφικής Λίθου, του Ελιξιρίου της Ζωής, τα αλχημικά στοιχεία (άλας, υδράργυρος, θείο), δεν αποτελούν παρά καταστάσεις εξέλιξης της συνείδησης των όντων στην πορεία τους προς τον Ουρανό.


Βιολογικό, καθώς οι ίδιες οι μορφές της ζωής με τις κλιμακώσεις τους δίνουν το κλειδί κατανόησης της Μίας Ενέργειας-Ζωής.


Μορφογεννητικό ή Μορφοπλαστικό (σημειωτικές και συμβολικές μορφές που γεννούν οι ιδέες) που περιλαμβάνει επιστήμες όπως η γεωγραφία, η φιλολογία κ.ά. Παράδειγμα της χρήσης αυτού του κλειδιού είναι η χρήση της ετυμολογίας για την αποκωδικοποίηση ονομάτων θεών, ηρώων ή πόλεων.



Ιστορία: η επιστήμη μελέτης του παρελθόντος




Στις μέρες μας το παρελθόν είναι αντικείμενο μελέτης της επιστήμης της Ιστορίας, η οποία για να μελετήσει το παρελθόν, βασίζεται πάνω σε συγκεκριμένες «πηγές», εννοώντας με τον όρο αυτό οποιοδήποτε υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταλάβουμε και να μελετήσουμε το παρελθόν.




Η Ευρετική είναι η επιστήμη που μελετά τις ιστορικές πηγές. Το πλήθος των αντικειμένων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ιστορική πηγή είναι τεράστιο, καθώς δεν υπάρχει κάποιο υλικό απ’ το παρελθόν που να μην μπορεί να μας δώσει πληροφορίες ή ενδείξεις για ένα γεγονός ή μία εποχή. Γενικά κάποιο υλικό μπορεί να χαρακτηριστεί είτε σαν πηγή με «αυστηρή έννοια» (π.χ. επιγραφές, μνημεία, τοιχογραφίες, βιβλία κ.λπ.), δηλαδή υλικό που δημιουργήθηκε με ιστορική σκοπιμότητα, είτε σαν πηγή με «ευρεία έννοια» (π.χ. δημιουργήματα της ανθρώπινης καθημερινής εργασίας).




Επίσης, υπάρχει παράλληλα ένας πλήθος επιστημών που μπορούν να χαρακτηριστούν βοηθητικές για την Ιστορία, όπως είναι η Παλαιογραφία, η Διπλωματική, η Νομισματική, η Χρονολογική, η Γενεαλογία κ.ά. Μαζί μ’ αυτές που σχετίζονται άμεσα με την επιστήμη της Ιστορίας ή την Αρχαιολογία ένα πλήθος άλλων επιστημών μπορούν να βοηθήσουν στην μελέτη του παρελθόντος, δουλεύοντας πάνω σε μερικά από τα 7 Κλειδιά που αναφέραμε πιο πριν. Τέτοιες επιστήμες είναι η Γεωλογία, η Ζωολογία, η Βοτανική, η Ψυχολογία ή Αστρολογία ή η Θεολογική Φαινομενολογία (που συγκρίνει τις διάφορες θρησκείες).



Η αναζήτηση της Αλήθειας και οι ψυχολογικές όψεις της έρευνας




Σ’ όλη αυτή την αναζήτηση της αλήθειας για τον άνθρωπο, το παρελθόν του και την εξέλιξή του υπεισέρχεται αναπόφευκτα ο ψυχολογικός υποκειμενικός παράγοντας του εκάστοτε ερευνητή. Δυστυχώς, για έναν σύγχρονο ιστορικό δεν είναι εύκολο να μελετήσει και να ερμηνεύσει ένα ιστορικό γεγονός χωρίς να το δει μέσα από το πρίσμα των πολιτικών ή θρησκευτικών του πεποιθήσεων ή των ηθικών αξιών της εποχής του.




Η αντικειμενικότητα δύσκολα συναντάται όχι μόνο επειδή βρισκόμαστε χρονικά μακριά από τα ιστορικά γεγονότα που μελετούμε, αλλά και επειδή αυτά αναλύονται και κρίνονται κατά κανόνα, «ανάλογα με τα μάτια» του ερευνητή. Έτσι άλλη στάση θα έχει ένας μουσουλμάνος ιστορικός σχετικά με τη ζωή του Μωάμεθ και άλλη ένας δυτικός ερευνητής. Ένας κομμουνιστής ιστορικός θα δώσει ερμηνείες δίνοντας εξέχουσα σημασία στους οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες ενός γεγονότος, ενός κάποιος άλλος θα τα βάλει σε δεύτερη μοίρα. Κάποιος θα θεωρήσει τη μάχη των Θερμοπυλών μια πράξη υπέρτατης αυτοθυσίας και δόξας, ενώ κάποιος άλλος θα την παρουσιάσει σαν άσκοπη θυσία.




Κυρίως όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τους ψυχολογικούς, ηθικούς και κοινωνικούς παράγοντες που συμβάλλουν για να γραφτεί η Ιστορία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε για παράδειγμα ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές» σε οποιοδήποτε επίπεδο: εθνικό, πολιτικό, θρησκευτικό, επιστημονικό. Έτσι, οι σύγχρονοι ερευνητές κάνουν συχνά το λάθος να υποτιμήσουν και να κριτικάρουν αρχαίους πολιτισμούς ή ιστορικά πρόσωπα με βάση τις ιδέες και την ηθική του σύγχρονου κόσμου.




Έτσι ένας αρχαίος Αιγύπτιος ή Έλληνας πολίτης θεωρείται συχνά υποδεέστερος, απλά επειδή εμείς ζούμε σήμερα σε μια εποχή με τεχνολογικά επιτεύγματα. Ένας ιστορικός της επιστήμης υποτιμά έναν επιστήμονα του Μεσαίωνα επειδή «δεν γνώριζε τόσα πολλά όσο ένας σημερινός επιστήμονας» ενώ κάποιοι κατακρίνουν τους αρχαίους πολιτισμούς για τον θεσμό της σκλαβιάς, ενώ στις μέρες μας εκατομμύρια «εργαζόμενοι» ζουν και δουλεύουν σε συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές των «αρχαίων δούλων».




Πέρα όμως από κάθε υποκειμενικότητα ο ερευνητής του παρελθόντος που θέλει να είναι αμερόληπτος αλλά και να προχωρήσει σε βάθος πρέπει να εντρυφήσει στον τρόπο ζωής και τις αξίες των ανθρώπων της εποχής που μελετάει, αλλά και στον τρόπο μετάδοσης της αρχαίας γνώσης, η οποία βασίζονταν σ’ αυτά τα 7 Κλειδιά Ερμηνείας. Προς την κατεύθυνση αυτή μπορούν να συμβάλλουν όλες οι σύγχρονες επιστήμες ή οποίες λίγο ή πολύ σχετίζονται με αυτά τα 7 Κλειδιά που ανοίγουν το «σεντούκι» της γνώσης κάθε μυητικού και παραδοσιακού αρχαίου πολιτισμού.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:40 pm

Τόποι Δύναμης












ΠΕΡΙΛΗΨΗ



Σύγχρονες μελέτες αποκαλύπτουν τη μυστική σύνδεση ιερών τόπων του αρχαίου κόσμου. Φανερώνουν επίσης ένα μέρος των απόκρυφων γνώσεων που διατηρούσαν τα Ιερατεία, σχετικά με την Αστρονομία, τα Μαθηματικά, την Ενέργεια και τη Γεωδαισία, με τις οποίες επόπτευαν και καθοδηγούσαν το λαό ορίζοντας τους πλέον κατάλληλους γεωγραφικούς τόπους για την ίδρυση ναών, πόλεων ακόμα και τον καθορισμό πεδίων μάχης.
Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η ακριβής γνώση του ηλιακού συστήματος και των αστερισμών σε συνδυασμό με την γεωγραφική- γεωδαιτική μορφή του χώρου και των ηλεκτρομαγνητικών ρευμάτων που τον διατρέχουν.
Κάθε τέτοιος χώρος που βρισκόταν στη διασταύρωση ροών ενέργειας, ξεχώριζε από ένα ιερό, μια πόλη, ένα μαντείο, ένα βωμό και μεταγενέστερα από ένα εικονοστάσιο ή ένα απλό προσκυνητάρι. Κι αυτά να μην υπήρχαν, ο τόπος θα ήταν στοιχειωμένος, καταραμένος, ιαματικός, τυχερός κλπ.
Γενικά, αυτοί οι ιδιαίτεροι κομβικοί χώροι, οι τόποι δύναμης, έχουν κάποια φήμη, καλή ή κακή, ανάλογα με την επίδραση που ασκούν στον άνθρωπο, γιατί υπάρχει σ’ αυτούς ένα είδος διάμεσου είτε ανάμεσα στη γη και στον ουρανό είτε ανάμεσα στη γη και τον κάτω κόσμο.






ΤΟΠΟΙ ΔΥΝΑΜΗΣ

Αν κάνουμε μια αναδρομή στο χρόνο, θα διαπιστώσουμε πως το «στήσιμο» των ναών και των πόλεων σε συγκεκριμένα σημεία ή συντεταγμένες, ξεκινάει τουλάχιστον από την εποχή του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα ή του Νώε και την εποχή της ίδρυσης του Μαντείου των Δελφών.
Στα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη αναφέρεται ότι «οι οίκοι οι καθιερωμένοι για τη λατρεία των θεών, αρμόζει να βρίσκονται στην κατάλληλη θέση, εκτός εκείνων των οποίων τη θέση ορίζει ο νόμος χωριστά ή κάποιο μαντείο πυθόχρηστο». Το ίδιο ισχύει και για τα Ιερά των αγροτικών περιοχών, τα αφιερωμένα σε θεούς ή ήρωες, που πρέπει να βρίσκονται συμμετρικά κατανεμημένα.
Κι όχι μόνο αυτά αλλά και τύμβοι, Ασκληπιεία, θέσεις μαχών, γυμναστήρια, θέατρα, στάδια, πύλες πόλεων, μνημεία και άλλοι χώροι με ιερή σημασία, ήταν κατανεμημένα αρμονικά σε όλο το γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας με αναλογίες και συμμετρίες στις αποστάσεις τους, επιδιώκοντας όχι μόνο την ομορφιά και την αρμονία, αλλά και την εκμετάλλευση των ευνοϊκών συνθηκών που εξέπεμπε ο κάθε τόπος, των ιερών ιδιαιτεροτήτων που είχε, όπως π.χ. το Αμφιάρειο και η στοά εγκοίμησής του.
Οι έρευνες του κ. Μανιά έχουν αποκαλύψει ένα μεγαλειώδη γεωμετρικό- γεωδαιτικό τριγωνισμό του ελληνικού γεωγραφικού χώρου και μια συμβολική σημασία των αριθμών στην αρχαία τεχνική, όπως για παράδειγμα το τρίγωνο που σχηματίζει η Δωδώνη με την Ολυμπία και το μαντείο του Τροφωνίου στην Αττική.
Εμφανίζεται πολύ συχνά π.χ. ο αριθμός π ή ο αριθμός φ, της χρυσής τομής των Πυθαγορείων, σημαντικής για τη ζωή και την αρμονία. Έτσι η «προϊστορική» Ελλάδα παρουσιάζεται σαν «ένα απέραντο βιβλίο γεωμετρίας και αρμονίας των αριθμών, ένας σωστός χάρτης του Ουρανού, ένας καταπληκτικός κώδικας θρησκευτικού, επιστημονικού, φιλοσοφικού, τεχνικού και καλλιτεχνικού χαρακτήρα.
Στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα, το όλο πνεύμα είναι ότι αυτός ο κόσμος ο αισθητός, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, είναι ακριβές αντίγραφο του ουράνιου σχεδίου, με αναλογίες και συμμετρίες και γενικά με μια αρμονία αριθμών.
Ο άξονας, η καρδιά της αρχαίας γνώσης ήταν να μπορούν να κάνουν τον Ουρανό και τη Γη να εναρμονίζονται, να αλληλοσυσχετίζονται. Πίστευαν ότι τα άστρα εκπέμπουν πολλές ενέργειες και δυνάμεις που μπορούν να διοχετευτούν και να ενσαρκωθούν στη γη, δημιουργώντας περαιτέρω ενεργειακά πεδία αλλά και «συνειδητότητα».


Γι’ αυτό το λόγο οι αρχαίοι σοφοί στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Αμερική, την Ανατολή, παντού δηλαδή, όριζαν τους ιερούς τόπους τους σε συγκεκριμένα μέρη, μέρη που θεωρούσαν ότι διοχέτευαν αυτές τις ουράνιες ενέργειες, και συνεπώς σε κείνα τα μέρη υπήρχε ένα είδος Ιερογαμίας, μια ένωση της Γης με τον Ουρανό. Πίστευαν μάλιστα ότι αυτή η ένωση ανανεώνεται σε συγκεκριμένες στιγμές μέσα στο χρόνο, κοντά στις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια.
Οι θέσεις των ιερών τόπων εξυπηρετούσαν κάποια σκοπιμότητα, σχημάτιζαν αόρατα γεωμετρικά σχήματα, ένα είδος χάρτη του ουρανού. Τη θέση των άστρων του ουρανού παίρνουν οι ιεροί τόποι πάνω στη γη.
Τα ιερά που βρίσκονταν στο Μαραθώνα για παράδειγμα, σχημάτιζαν τον αστερισμό του Σκορπιού, προστάτης του οποίου είναι ο Άρης, θεός του πολέμου.



Παρόμοια, η γεωγραφική θέση της Αθήνας, της Ελευσίνας, των Μεγάρων, της Τανάγρας και της Αίγινας αντιστοιχεί στον αστερισμό της Παρθένου, που κυβερνήτη του έχει τον Ερμή, γεγονός που εξηγεί αστρολογικά τη μεγάλη πνευματική και εμπορική ανάπτυξη της περιοχής.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:41 pm

Στην Αίγυπτο, τα τρία άστρα της ζώνης του Ωρίωνα κατά το μεσουράνημά του, αντιστοιχούν ακριβώς στις θέσεις των τριών πυραμίδων της Γκίζας.
Η Ιερή Γεωμετρία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μυστηριακή γνώση του Σύμπαντος, της Δημιουργίας του Θεού. Τα διάφορα ιερά ιδρύονταν με τη γνώση ότι κάθε τι στον κόσμο το όρισε ο θεός από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας. Γι’ αυτό έπρεπε να διατηρηθεί η καθιερωμένη τάξη στο διηνεκές.
«Όπως είναι επάνω είναι και κάτω». Γι’ αυτό αντέγραψαν πάνω στη γη αστρικά συστήματα και αστερισμούς και μάλιστα με αριστερόστροφη φορά, ακριβώς για να εμφανίζονται ως οπτικές αντανακλάσεις της ουράνιας πραγματικότητας στη γη.
Όλοι οι παραδοσιακοί λαοί, θεωρούσαν τον πλανήτη γη ζωντανό οργανισμό. Η Γαία τρέφεται και διατηρείται στη ζωή με ένα δίκτυο από υπόγειες αρτηρίες, ανάλογες με τις αρτηρίες και τις φλέβες του ανθρώπινου σώματος. Στις αρτηρίες αυτές, που σήμερα ονομάζονται «τελλουρικά ρεύματα» και με τα οποία συμπίπτουν οι κυριότερες ενεργειακές γραμμές L, ρέει ένα μίγμα ηλεκτρομαγνητικής και αιθερικής ενέργειας.
Οι διασταυρώσεις, τουλάχιστον δυο τέτοιων «αρτηριών», χαρακτηρίζονται στις αρχαίες παραδόσεις όλου του κόσμου, ως τόποι δύναμης, ιεροί χώροι, άβατα ή ταμπού. Είναι περιοχές όπου ο χώρος, ο χρόνος, η ύλη και η ενέργεια συμπεριφέρονται διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Συνήθως γίνονται αντιληπτές από το έντονο λευκό φως που υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο. Τυπικό τέτοιο παράδειγμα είναι το εσωτερικό της Μεγάλης Πυραμίδας ή η κορυφή του Λύκαιου όρους στην Αρκαδία, που θεωρείται τόπος γέννησης του Δία (η ρίζα λύκ- σημαίνει φως).
Υπάρχουν σ΄ όλη τη γη τέτοιες περιοχές όπου οι μαγνητικές και άλλες αιθερικές δυνάμεις γίνονται εύκολα αντιληπτές από άτομα ευαίσθητα στη ραβδοσκοπία ή απ΄ το συναίσθημα της ανανέωσης και της ψυχικής ευφορίας που προκαλούν στον άνθρωπο, έστω και με ολιγόλεπτη παραμονή εκεί.
Άλλη μια πανάρχαια γνώση, όχι μόνο των Ελλήνων, έχει σχέση με την αρνητική ακτινοβολία της γης, τη γεωακτινοβολία, πάλι σε καθορισμένα σημεία, τα ονομαζόμενα παθολογικά σημεία ή κόμβοι του Hartmann, προς τιμήν του ανθρώπου που πρώτος τα μελέτησε στη σύγχρονη εποχή. Προέρχεται από πυρηνικές διασπάσεις που συμβαίνουν ασταμάτητα στο κέντρο της γης και είναι αυτοί οι τόποι που στον ανατολικό πολιτισμό εντοπίζονται με τη μέθοδο του Φενγκ- Σούι.
Οι αρχαίοι είχαν βρει τον τρόπο να εξουδετερώνουν την αρνητική, γεωπαθητική ενέργεια ενός χώρου, κατασκευάζοντας στο επίκεντρό του μια πυραμίδα ή ένα θολωτό κτίσμα για να διαθλούνται οι δίνες των γεωπαθητικών σημείων (π.χ. οι θολωτοί τάφοι των Μυκηνών ή οι τρούλοι των βυζαντινών εκκλησιών).
Οι αρχαίοι ναοί, όπως και αργότερα οι γοτθικοί ή βυζαντινοί, ήταν κτισμένοι σύμφωνα με προϋποθέσεις, για να εκμεταλλεύονται τις ευεργετικές επιδράσεις της γεωακτινοβολίας και να εξασθενίζουν τις βλαβερές. Τέτοιοι ναοί είναι η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, η Βασιλική του Αγίου Ιωάννου στην Έφεσσο, οι καθεδρικοί ναοί του Άαχεν, της Σάρτρ, και της Νοτρ Νταμ στο Παρίσι. Στον τελευταίο υπήρχε παραμόρφωση των γραμμών Hartmann στο επίπεδο του ιερού βήματος και κτίστηκε σε σημείο που διασταυρώνονται 14 υπόγεια ρεύματα.
Ο ναός της Αμιένης (χτισμένος από το 1218 ως το 1269) είναι ακριβέστατα προσανατολισμένος με το δίκτυο Hartmann, οι διάφορες γραμμές ρευμάτων συμπίπτουν με τους άξονες του ναού, η κύρια διασταύρωση σημειώνεται με οκτάγωνο ψηφιδωτό (λαβύρινθος) και οι δευτερεύουσες με διαφορετικό χρώμα πλακόστρωση.
Οι περισσότεροι δε έχουν κτιστεί πάνω σε δεξιόστροφα υπόγεια ρεύματα νερού, εκμεταλλευόμενοι και τις ονομαζόμενες γραμμές ευγλωττίας, που έχουν παρατηρηθεί ότι προσδίδουν ιδιαίτερη ευφράδεια στους ομιλητές (όπως π.χ. ο ρήτορας Δημοσθένης εξασκούνταν στην ακρογιαλιά, όπου τα κύματα της θάλασσας παράγουν ανάλογο μαγνητικό πεδίο).
Για τους αρχαίους οι γραμμές μεταφοράς θετικής ενέργειας συμβολίζονταν από φίδι ή δράκο (π.χ. κηρύκειο Ερμή, ράβδος του Ασκληπιού κλπ.). Οι Κινέζοι τα τελλουρικά ρεύματα τα ονομάζουν ακόμα και σήμερα «γραμμές του ρεύματος του Δράκου» και τα χωρίζουν σε δυο είδη: το γιν και το γιανγκ..
Είναι η φυσική δύναμη που ρέει κατά μήκος του μαγνητικού πεδίου της γης. Είναι οι ενέργεια της οργόνης που ξαναανακάλυψε ο Βίλχεμ Ράιχ, ο ζωτικός μαγνητισμός του Μέσμερ, το Πράνα των Ινδών, ο Αιθήρ ή Πεμπτουσία των Ελλήνων. Είναι η ενέργεια που ήταν γνωστή στους αρχαίους σοφούς, ιερείς, μύστες, τους ονομαζόμενους αργότερα «ποντίφηκες», αυτούς δηλαδή που χτίζουν γέφυρες (ponts) ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, τον κόσμο της ύπαρξης και τον κόσμο της αιωνιότητας. Είναι η γνώση που μεταβιβάστηκε αργότερα στα «συνδικάτα των τεκτόνων» που έχτιζαν τους ναούς, και αυτή ξαναανακαλύπτεται στην εποχή μας.


Η γνώση αυτή επέτρεπε στους αρχαίους να αναγνωρίζουν την ενέργεια που εκπέμπουν οι τόποι δύναμης και τους παράγοντες που τη βοηθούν, όπως π.χ. τα υπόγεια υδάτινα ρεύματα, οι κοιλότητες του εδάφους και οι σχισμές του υπεδάφους, οι κοιλάδες των ποταμών, οι οροσειρές, οι συστάσεις των πετρωμάτων (κρύσταλλα) που κάποιες φορές λειτουργούν ως πόλος έλξης για ουράνιες ενέργειες, οι άνεμοι, ο ηλεκτρισμός και μαγνητισμός του εδάφους, το υψόμετρο κλπ. Όπως επίσης και τον εντοπισμό του σημείου ύψιστης ενέργειας, στο οποίο αποδίδονται οι όροι: «πηγή της ζωής», «αθάνατο νερό», «αιώνια νεότητα».
Οι αρχαίοι λαοί είχαν συμπεράνει πως η ενέργεια των γραμμών του «ρεύματος του δράκου» ήταν θεραπευτική, ανανεωτική, αφύπνιζε τη συνείδηση, καθώς διέτρεχε όλη τη γη γονιμοποιώντας τις δυνάμεις της ζωής. Γι’ αυτό σε τέτοιους τόπους δύναμης ιδρύονταν ιερά, μαντεία, θεραπευτήρια, γυμναστήρια και θέατρα.
Οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί για να πάρουν κάτι το ανώτερο, το πνευματικό, πήγαιναν εκεί για να πάρουν χρησμούς, να μάθουν το μέλλον τους αλλά και για να γίνουν καλά, για να ζητήσουν από τους θεούς τους υγεία, ευημερία και ευεξία. Σε τέτοιους τόπους οι θεοί, οι άγγελοι, τα πνεύματα, μπορούν να εμφανιστούν και να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους για να τους δώσουν οδηγίες για το καλό τους.
Πολλοί λαοί της αρχαιότητας ταξίδευαν από τόπο σε τόπο, έκαναν αυτό που λέμε Ιερή Οδοιπορία, για να βρεθούν σε τέτοιους τόπους δύναμης, όπως κάνουμε και σήμερα (Τήνος, Παναγία Σουμελά κλπ). Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι οι περισσότεροι χριστιανικοί ναοί χτίστηκαν πάνω στα ερείπια των αρχαίων ναών, ακριβώς σε κείνα τα μέρη που οι αρχαίοι είχαν κτίσει τα μαντεία και τα ιερά τους, επειδή θεωρούσαν ότι είχαν κάτι από τον ουρανό μέσα στη γη.


Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν υπήρχε τυχαιότητα εκεί που συναντάμε τόπους δύναμης, αλλά αντίθετα πολύ μεγάλη σοφία από τη μεριά των φιλοσόφων ιερέων, που καθοδηγούσε τις πράξεις τους. Έτσι κατάφερναν να ανυψώσουν το λαό σε ένα ύψος πολιτισμιακό, φιλοσοφικό, επιστημονικό, αξιοζήλευτο για τους ανθρώπους του σήμερα, που όλα δομούνται τυχαία και άναρχα.
Χρειάζεται να δώσουμε περισσότερη σημασία στη γνώση των αρχαίων, να τη σεβαστούμε και να προσπαθήσουμε να την αποκωδικοποιήσουμε και να την εφαρμόσουμε ο καθένας στη ζωή του και όλοι μαζί. Άλλωστε «κάθε βελτίωση της κοινωνίας, αρχίζει με τη βελτίωση του κάθε ανθρώπου που την απαρτίζει».
Είναι σημαντικό να μπορούμε να διδαχτούμε από το παρελθόν, από τον τρόπο που οι αρχαίοι λαοί αντιμετώπιζαν την «οικολογία». Θα μπορούσαν να μας δώσουν οδηγίες για το πώς μπορούμε εμείς σήμερα να είμαστε πιο καλά με τον εαυτό μας, με τους άλλους, με τη θέση μας μέσα στον κόσμο, πιο πολύ Άνθρωποι, που «άνω θρώσκουν», ανυψώνονται προς τα άστρα, συμβολικά.
Η μοίρα του Ανθρώπου δεν είναι να σέρνεται, αλλά να ανυψώνεται από τη Γη στον Ουρανό. Γι’ αυτό το λόγο και οι σοφοί όλων των λαών ίδρυαν τα ιερά και τις πόλεις τους σε κείνα τα μέρη που η Γη «παντρευόταν» με τον Ουρανό.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
Εσωτερισμός
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 2 από 2Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Παγκοσμιοποίηση :: Μυστικισμός - Αποκρυφισμός - Πνευματισμός-
Μετάβαση σε: