Το παρόν φόρουμ είναι κλειστό και έχει μεταφερθεί σε νέα διεύθυνση.

Eπισκεφτείτε μας στο www.filoumenos.com/forum


 
ΦόρουμΦόρουμ  ΠόρταλΠόρταλ  ΕικονοθήκηΕικονοθήκη  Συχνές ΕρωτήσειςΣυχνές Ερωτήσεις  ΑναζήτησηΑναζήτηση  ΕγγραφήΕγγραφή  Σύνδεση  
Το παρόν φόρουμ έχει κλείσει,επισκεφτείτε μας στην νέα διεύθυνση

http://filoumenos.com/forum

Μοιραστείτε | 
 

 Εσωτερισμός

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:50 pm

Εσωτερισμός











Από τους μεγαλύτερους κλασικούς φιλοσόφους, ο πιο γνωστός μαθητής του Σωκράτη και ο πιο πιστός ίσως στις διδασκαλίες του, πολυγραφότατος, ο Πλάτωνας, αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης αλλά και σκληρής κριτικής από τους μεταγενέστερους. Πολλοί στηρίχτηκαν στις διδασκαλίες του για να εισάγουν νέες θεωρίες και φιλοσοφικά συστήματα και πολλοί τις χρησιμοποίησαν, συνήθως παραποιώντας τες, για να εξυπηρετήσουν προσωπικά οφέλη.




Όπως και να ‘χει, ο Πλάτωνας υπήρξε και παραμένει ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της κλασικής Ελλάδας και δε θα πάψει ποτέ να μελετάται από τους λάτρεις της φιλοσοφίας και όχι μόνο. Όμως, αν και έχουν γραφτεί πολλά για τα έργα και τις διδασκαλίες του, υπάρχει ένα μέρος που δε φαίνεται να απασχολεί πολύ τους σύγχρονους φιλολόγους και ερευνητές. Μέσα στο έργο του Πλάτωνα κρύβονται πολύ βαθιές εσωτερικές γνώσεις που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά. Και όμως ο Εσωτερισμός είναι κυρίαρχο στοιχείο στο έργο του μεγάλου φιλοσόφου, ο οποίος γνώρισε όλα τα σημαντικά κέντρα γνώσης της εποχής του, μέσα και έξω από τον Ελλαδικό χώρο.



Για τον άνθρωπο




Όσον αφορά τη σύσταση του ανθρώπου ως ον, ο εσωτερισμός αναφέρει ότι ο άνθρωπος αποτελείται από δυο βασικά στοιχεία: το πνεύμα (αθάνατη ψυχή) και την προσωπικότητα. Μέσα στον κύκλο των μετενσαρκώσεων, αυτό που παραμένει αναλλοίωτο, άφθαρτο, διηνεκές είναι το πνεύμα, το οποίο ενσαρκώνεται κάθε φορά σε ένα φθαρτό σώμα και με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που αποτελούν την προσωπικότητα κάθε ατόμου. Η προσωπικότητα αποτελείται από τέσσερις βασικούς φορείς: το φυσικό σώμα, την ενέργεια που δίνει ζωή σ’ αυτό το σώμα –στον εσωτερισμό ονομάζεται πράνα- το συναισθηματικό μας κόσμο και τον εγωιστικό νου, ο οποίος σκέφτεται και καθοδηγεί τον άνθρωπο με βάση τις προσωπικές του επιθυμίες και στόχους. Αυτοί οι φορείς συσχετίζονται με τα 4 στοιχεία δημιουργίας του κόσμου: Γη, Νερό, Αέρας, Φωτιά, αντίστοιχα.




Από την άλλη, το πνεύμα είναι αυτό που που μετέχει της θείας ουσίας, είναι το θείο μέρος στον άνθρωπο και ακριβώς γι’ αυτό αποτελεί τη γέφυρα που ενώνει τον άνθρωπο με το θεό. Αποτελείται από τον καθαρό, ανιδιοτελή νου ή Μάνας στα σανσκριτικά, «από το διαισθητικό φορέα ή Βούδι και από το θείο σπινθήρα της Βούλησης ή Άτμα, που είναι το πραγματικό ον του ανθρώπου, η αιτία όλων των άλλων, το ΑΤΟΜΟ.» (1)




Όλοι αυτοί οι φορείς του ανθρώπου θα μπορούσαν να κατανεμηθούν και με άλλο τρόπο σε τρία μέρη: Σώμα, Ψυχή, Νούς ή Πνεύμα, με την Ψυχή να αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα στο Σώμα και το Πνεύμα. Αυτό το διαχωρισμό συναντάμε ξεκάθαρα στον Πλάτωνα: «Νουν μεν εν ψυχή, ψυχή δε εν σώματι ξυνιστάς το παν ξυνετεκταίντο»




Δηλαδή «Αφού εβαλε νου στην ψυχή και την ψυχή στο σώμα (ο Δημιουργός) κατασκεύασε τα πάντα» (2) Για το ίδιο πράγμα μιλάει ο Πλάτωνας όταν αναφέρεται στην ψυχή και τα μέρη της. Θεωρεί ότι η ψυχή αποτελείται αρχικά από δύο μέρη, ένα θνητό κι ένα αθάνατο. Το αθάνατο μέρος της είναι που αιχμαλωτίζεται στο θνητό σώμα –ενσάρκωση του πνεύματος στην ύλη- ενώ το θνητό είναι ο συναισθηματικός και νοητικός φορέας της προσωπικότητας. Το θνητό μέρος χώρισαν οι θεοί σε άλλα δύο, ένα ανώτερο κι ένα κατώτερο και ανάμεσα τους τοποθέτησαν τις «φρένες», που είναι ο λογικός νους, η φυσική νοημοσύνη του ανθρώπου.(3) Ο Πλάτωνας ονομάζει το κατώτερο μέρος επιθυμητικό και το συνδέει με τα ένστικτα και τις κατώτερες επιθυμίες και το ανώτερο θυμοειδές που περιλαμβάνει τα διάφορα συναισθήματα που επηρεάζουν τη διάθεση μας. Το μεν πρώτο εδρεύει στο συκώτι και εμπεριέχει επιθυμίες και φαντασιώσεις, το δε δεύτερο εδρεύει κοντά στο κεφάλι. (4)


Όσο για το αθάνατο μέρος της ψυχής, σύμφωνα με το μεγάλο φιλόσοφο ονομάζεται λογιστικό. Για να υπάρχει αρμονία και δικαιοσύνη στον άνθρωπο, πρέπει αυτό το αθάνατο μέρος να ελέγχει και να κυβερνά όλα τα υπόλοιπα. Σύμφωνα με τον εσωτερισμό, για να εξελίσσεται ο άνθρωπος και να βελτιώνεται συνεχώς οφείλει να δρα και να ζει στηριζόμενος στο πνευματικό μέρος του και ελέγχοντας την προσωπικότητα .
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:51 pm

Για την πόλη




Αυτή την τριμέρεια της ψυχής αναπτύσσει ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του και τη συνδέει με τη δικαιοσύνη, τόσο στον ίδιο τον άνθρωπο, όσο και στην πολιτεία, με την κατανομή των πολιτών σε τρεις κάστες. Αυτός ο διαχωρισμός δε γίνεται κληρονομικά, ούτε με βάση την οικονομική κατάσταση των πολιτών αλλά ανάλογα με την εσωτερική εξέλιξη του καθενός και με την ικανότητα του να χρησιμοποιεί το λογιστικό και να ελέγχει την προσωπικότητα και τα κατώτερα μέρη της ψυχής.




Αυτές οι τρεις κάστες πολιτών χαρακτηρίζονται από μια αρετή, σύμφωνα πάντα με το μέρος της ψυχής που επικρατεί. Έτσι, αυτοί στους οποίους επικρατεί το λογιστικό –άρα είναι πιο εξελιγμένοι εσωτερικά και ελέγχουν καλύτερα τα κατώτερα στοιχεία της προσωπικότητας- χαρακτηρίζονται από την αρετή της σοφίας και ανήκουν στην κάστα των Αρχόντων. Είναι αυτοί, που έχοντας εφαρμόσει δικαιοσύνη στον ίδιο τον εαυτό τους, μπορούν να την ασκήσουν την πόλη και να κυβερνήσουν δίκαια τους άλλους.




Ακολουθούν οι Φύλακες, όπου επικρατεί το θυμοειδές μέρος της ψυχής και χαρακτηρίζονται από την αρετή της ανδρείας. Είναι οι φύλακες της πόλης, που, μέσα από κατάλληλη εκπαίδευση μπορούν να χρησιμοποιούν το θυμοειδές μέρος της ψυχής αναπτύσσοντας τα πιο αγνά και ανώτερα συναισθήματα, ενώ έχουν ελέγξει το κατώτερο επιθυμητικό τους.




Τέλος έχουμε τους ανθρώπους που κυριαρχούνται από το επιθυμητικό και χαρακτηρίζονται από την αρετή της σωφροσύνης. Είναι οι αγρότες και οι τεχνίτες της πολιτείας. Ο διαχωρισμός που κάνει ο Πλάτωνας, ακριβώς επειδή γίνεται βάσει φυσικών χαρακτηριστικών και όχι κοινωνικών ή οικονομικών δεν εμπεριέχει κανενός είδους ρατσισμό. Όλοι είναι χρήσιμοι στην πολιτεία του και όλοι απαραίτητοι. Όμως, ακριβώς για να λειτουργεί δίκαια αυτή η πολιτεία και να είναι πυρήνας εξέλιξης για τους πολίτες της, ο καθένας πρέπει να έχει την κατάλληλη θέση και να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητες του και στους υπόλοιπους, με γνώμονα πάντα το κοινό καλό.




Αυτή είναι η επανάσταση που φέρνει ο Πλάτωνας στα δεδομένα της εποχής με αποτέλεσμα να δεχτεί σκληρή κριτική και πολλή αμφισβήτηση. Μελετώντας όμως κανείς ειδικά αυτό το έργο, την «Πολιτεία», αντιλαμβάνεται τόσο φυσικά αυτή του την αντίληψη και διαπιστώνει ότι όλα αυτά βασίζονται σε πολύ βαθιές αλήθειες, τις οποίες ο φιλόσοφος άντλησε από τα μυστηριακά κέντρα της εποχής του στα οποία είχε μυηθεί.



Για τον κόσμο




Τα περισσότερα στοιχεία για τον κόσμο και τη δημιουργία του συναντώνται στον «Τίμαιο». Αν και πρόκειται για έναν από τους διαλόγους του Πλάτωνα, σ’ αυτό το έργο εκτίθεται μια καθαρά Μυστηριακή Διδασκαλία. «Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πλάτωνας βάζει έναν Πυθαγόρειο, τον Τίμαιο, να την εκθέσει, αφού οι Πυθαγόρειοι έκφραζαν στην αρχαιότητα την πιο εσωτερική φιλοσοφική γνώση. Άλλωστε πολλοί μελετητές θεωρούν ότι στον Τίμαιο περιέχονται καθαρά πυθαγορικές γνώσεις, τις οποίες είχε στην κατοχή του ο φιλόσοφος.» (5)




Ο Τίμαιος ξεκινά με ένα από τα πιο σημαντικά φιλοσοφικά ερωτήματα όλων των εποχών και όλων των φιλοσοφικών συστημάτων: «Τι το ον αεί; Τι είναι εκείνο το οποίον υπάρχει πάντοτε αλλά δε γεννάται ποτέ και τι είναι εκείνο το οποίον πάντοτε γεννάται αλλά ποτέ δεν υπάρχει;» (6) Είναι το αιώνιο φιλοσοφικό ερώτημα για το «Είναι» και το «Υπάρχειν», το δημιουργημένο και τον αδημιούργητο κόσμο, το εκδηλωμένο και το ανεκδήλωτο.




Ήδη στην Πολιτεία, με το μύθο της σπηλιάς, ο Πλάτωνας διαχωρίζει τον εκδηλωμένο, μεταβλητό κόσμο της ύλης και της πλάνης, το Έτερον, από τον αληθινό αμετάβλητο κόσμο των Αρχετύπων, τον κόσμο των Ιδεών, το Ταυτόν. Εκεί κατοικούν τα 4 Αρχέτυπα : Αγαθό, Δίκαιο, Όμορφο, Αληθές, που ενσαρκώνονται στον υλικό κόσμο ως Θρησκεία, Δικαιοσύνη, Τέχνη και Επιστήμη.



Όσον αφορά την πρωταρχική Δημιουργία, ο Πλάτωνας με το στόμα του Τίμαιου λέει ότι εν αρχή ην το χάος, αλλά ο Δημιουργός έβαλε τάξη σ’ αυτό το χάος και κατασκεύασε το σύμπαν αφού έβαλε νου στην ψυχή και ψυχή στο σώμα, χργησιμοποιώντας την αναλογία, την οποία αναλύει μαθηματικά στο έργο. Στη συνέχεια αναφέρει τα τέσσερα στοιχεία, Γη, Νερό, Αέρα, Φωτιά, από τα οποία, συνδεδεμένα μεταξύ τους με αρμονική αναλογία, ο θεός δημιούργησε τον ορατό, εκδηλωμένο κόσμο. Από αυτά τα στοιχεία δημιούργησε και τον άνθρωπο με τους 4 φορείς της προσωπικότητας που αναφέρει ο Εσωτερισμός.




Η ψυχή του κόσμου δημιουργήθηκε πριν από το σώμα του και τοποθετήθηκε αρχικά στο κέντρο. Μετά επεκτάθηκε ώστε να καλύπτει ολόκληρο τον κόσμο εξωτερικά. «Εδώ, κατ’ αναλογία με τη δομή του ανθρώπου σύμφωνα με τον Εσωτερισμό, μπορούμε να πούμε ότι ο Πλάτωνας αναφέρεται στην Αύρα του Κόσμου, κάτι ασύλληπτο για τον ανθρώπινο νου.» (8)




Στη συνέχεια, συσχετίζει τα 4 στοιχεία με 4 στερεά, αποτελούμενα από τρίγωνα, τα οποία συμβάλλουν στη δημιουργία του κόσμου. Συσχετίζει λοιπόν τη Φωτιά με το τετράεδρο-Πυραμίδα, τον Αέρα με το οκτάεδρο, το Νερό με το εικοσάεδρο και τη Γη με τον κύβο. Με το συνδυασμό αυτών των γεωμετρικών στερεών δημιουργεί ο θεός τον κόσμο. Όμως υπάρχει κι ένα πέμπτο στερεό που συνδέεται με το πέμπτο στοιχείο, τον Αιθέρα. Είναι το πενταγωνικό δωδεκάεδρο, που εμπεριέχεται σε μορφές του αόρατου κόσμου, στην ύπαρξη των οποίων καταλήγει λογικά, μέσα απο μαθηματικές, αριθμητικές και γεωμετρικές αναλύσεις.




Στο ίδιο έργο αλλά και σε άλλα ο φιλόσοφος μιλά για την Ατλαντίδα δίνοντας λεπτομερή στοιχεία για τη δομή και τους ανθρώπους της, κάτι που ο Εσωτερισμός αναφέρει εκτενώς. Πρόκειται για μια εξελικτική φάση της ανθρωπότητας που ονομάζεται τέταρτη φυλή και κατοικούσε σε μια ήπειρο στο σημερινό Ατλαντικό Ωκεανό.



Είναι τόσες πολλές οι εσωτερικές διδασκαλίες που βρίσκουμε στα έργα του Πλάτωνα που θα ήταν αδύνατο να εκτεθούν σ’ αυτές τις λίγες γραμμές. Ο αναγνώστης θα μπορούσε να εντρυφήσει περισσότερο σ’ αυτές τις διδασκαλίες μελετώντας τον ίδιο το φιλόσοφο και αναζητώντας τις κρυφές πτυχές των έργων του, συγκρίνοντας τες με τις φιλοσοφικές αλήθειες του Εσωτερισμού. Θ’ ανακαλύψει ότι δεν πρόκειται για έναν ακόμη κλασικό φιλόσοφο, αλλά για μια ιδιαίτερα εξελιγμένη προσωπικότητα, ένα φωτισμένο άνθρωπο, έναν πραγματικό μύστη.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:52 pm

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ








Ο μέσος άνθρωπος σήμερα δεν μπορεί να δει τις υπέρυθρες ακτίνες με τα φυσικά του μάτια εκτός κι αν έχει εφοδιαστεί με κατάλληλα μηχανήματα. Επίσης υπάρχουν ήχοι που δεν μπορούμε να ακούσουμε, τους οποίους τα έντομα, οι γάτες και τα σκυλιά ακούνε πολύ καθαρά. Μάλιστα έχει εφευρεθεί μία άηχη σφυρίχτρα για σκύλους. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι υπάρχουν πράγματα που βρίσκονται πέρα από το εύρος των αισθήσεων μας και συνεπώς είναι για εμάς αόρατα. Αλλά και στον ίδιο χώρο μ΄ εμάς μήπως δεν υπάρχουν άνθρωποι διαισθητικοί που αντιλαμβάνονται πράγματα που για μας δεν υπάρχουν;
Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς πιστεύετε ότι ζείτε στον πραγματικό κόσμο, και ο κόσμος της φαντασίας σας είναι ένας πλαστός κόσμος που δημιουργεί ο νους. Ένας κόσμος παράξενος με διαφορετικά τοπία, πόλεις, σπίτια αλλά και πλάσματα που κατοικούν σ΄ αυτόν. Ένας κόσμος με διαφορετικά χρώματα, ήχους και αρώματα, που ξυπνάει κάποιες άγνωστες σ΄ εμάς αισθήσεις. Εκεί οι περιορισμοί είναι λιγότεροι από τον δικό μας υλικό κόσμο και όλα μπορούν να συμβούν. Έτσι όταν ακούμε για την ύπαρξη «άλλων κόσμων», πιστεύουμε ότι και αυτοί είναι δημιούργημα της φαντασίας μας.
Φανταστείτε τώρα για μία στιγμή ότι ο κόσμος της φαντασίας μας είναι ο αληθινός και ο κόσμος που ζούμε μία φαντασίωση. Μία αντανάκλαση, μία σκιά αυτών των αόρατων κόσμων. Κι όπως εμείς με τη φαντασία μας προσπαθούμε να αγγίξουμε αυτά που ο νους δεν μπορεί να φτάσει, έτσι και οι κάτοικοι αυτών των άλλων κόσμων προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Καθώς όμως μιλάμε διαφορετικές γλώσσες από αυτούς και διαθέτουμε διαφορετικές αισθήσεις, αυτό δεν είναι πραγματοποιήσιμο παρά μόνο για ελάχιστους, χαρισματικούς ανθρώπους, αυτούς που ονομάζουμε ενορατικούς.
Πέρα απ΄ όλα αυτά όμως δεν υπάρχει κουλτούρα που να μην μας μιλάει γι αυτούς τους αόρατους κόσμους .Πρόκειται για μία πανανθρώπινη απόκρυφη γνώση, που στις σκοτεινές περιόδους της ιστορίας αμφισβητήθηκε (ποτέ όμως δεν χάθηκε) σε σημείο που να έχουν κάψει «αιρετικούς» όπως ο Ιταλός Φιλόσοφος Jordano Bruno που ισχυρίζονταν ότι στον κόσμο που ζούμε υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις πέρα από αυτές που εμείς αντιλαμβανόμαστε και άπειροι άλλοι κόσμοι.

Σήμερα παρόλα αυτά βλέπουμε ότι μ΄ ένα διαφορετικό τρόπο η επιστήμη προσεγγίζει απόψεις που ο Αποκρυφισμός κατέχει εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Αρκετοί διακεκριμένοι επιστήμονες (όπως ο Max Tegmark του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια) μιλάνε σήμερα για την ύπαρξη παράλληλων κόσμων που επιβεβαιώνεται από εμπειρικά στοιχεία.
Ένας άλλος κορυφαίος φυσικός του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, έχει αναπτύξει τη σημαντικότερη Θεωρία για τις κρυμμένες διαστάσεις του χώρου. Εξηγεί ότι «θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποια άλλα όντα που συνυπάρχουν δίπλα μας σε κάποιο άλλο σύμπαν, σε κάθε χιλιοστό του χώρου στον οποίο ζούμε. Ωστόσο δεν θα γίνονταν ποτέ αντιληπτά γιατί μεσολαβούν μεταξύ μας άλλες διστάσεις».Οι διαστάσεις αυτές είναι τυλιγμένες με ένα τρόπο που τις καθιστά κανονικά αόρατες, όπως το πλάτος ενός απόμακρου τηλεφωνικού σύρματος στον ορίζοντα που εσείς δεν μπορείτε να δείτε μέχρι να έρθετε κοντά του.

Όταν μιλάμε για άλλους κόσμους ο νους μας πηγαίνει συχνά στο ταξίδι της ψυχής μετά το θάνατο του σώματος.
Η ύπαρξη μίας ζωής μετά το θάνατο είναι μία αντίληψη αποδεκτή απ΄ όλες τις Θρησκείες και τις φιλοσοφίες του κόσμου. Αρκετοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι μελετούν σήμερα μέσω της ύπνωσης τη θεωρία της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας κάποια θεραπευτικά αποτελέσματα σε τομείς που η κλασσική ιατρική αδυνατεί να το κάνει. Επίσης μελετούν περιπτώσεις «νεκρανάστασης» (ασθενών που έχουν επανέλθει στη ζωή μετά από κλινικό θάνατο), όπου περιγράφουν εμπειρίες σ΄ αυτούς τους άλλους κόσμους (Ραίυμοντ Μούντυ,Νιλς Τζάκομπσον κ.α.) Μας λένε λοιπόν ότι πηγαίνοντας κάποιος εκεί συναντάει οντότητες του «ίδιου μήκους κύματος» μ΄ αυτόν, που τον συμβουλεύουν, τον οδηγούν και αντιλαμβάνεται μ΄ ένα αισθητήριο τρόπο πιο λεπτό και πιο πλατύ τους ήχους και τα χρώματα. Σ΄ αυτό τον κόσμο υπάρχουν πολιτείες, σπίτια, οικογένειες όπως κι εδώ αν και υπάρχει μία τελείως διαφορετική χλωρίδα και πανίδα από τη γη. Παρόμοιος είναι ο κόσμος που επισκεπτόμαστε στα όνειρα μας. Εκεί είναι ένας κόσμος με 5 διαστάσεις και ο χρόνος ρέει διαφορετικά (γι΄αυτό σ΄ ένα όνειρο μπορούμε να δούμε μία ολόκληρη ιστορία να διαδραματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά). Πολλά Θιβετανικά Μαντάλα και Αιγυπτιακές σαρκοφάγοι είχαν ζωγραφισμένους χάρτες αυτών των αόρατων κόσμων προκειμένου να καθοδηγήσουν την ψυχή μετά την αποχώρηση της από το υλικό σώμα έτσι ώστε να μην χαθεί στους άλλους κόσμους.
Οι Ιερείς βοηθούσαν την ψυχή στο ουράνιο ταξίδι της με τελετές, προσευχές και διαλογισμούς, μαθαίνοντας της να διαβάζει για να μπορεί να ακολουθήσει αυτούς τους μαγικούς χάρτες.
Οι 3 Κόσμοι και οι Κάτοικοι τους.
Οι πιο κοντινοί σε σχέση με τη δική μας εξέλιξη στη Γη είναι 3 κόσμοι, αυτοί που στην Αρχαία Ελλάδα έλεγαν ο Κόσμος του Σώματος, ο Κόσμος της Ψυχής (Αστρικός Κόσμος) και ο Κόσμος του Νου. Στον Μεσαίωνα αντίστοιχα μιλούσαν για τον Στοιχειώδη Κόσμο, τον Αγγελικό και τον Ουράνιο, ενώ ο Αγ. Αυγουστίνος μιλάει για τις 3 πόλεις: η Πόλη του Θεού στον Ουρανό, η Πνευματική γίηνη πόλη και η Πόλη του Διαβόλου.
Όπως στον ορατό φυσικό κόσμο υπάρχουν πολλές ποικιλίες φυτών, διαφορετικά είδη ζώων και διάφορες ανθρώπινες φυλές, έτσι συμβαίνει και στους αόρατους κόσμους. Έχουν μόνιμους κατοίκους, επισκέπτες, ή κάποιους που λειτουργούν ταυτόχρονα σε διαφορετικούς κόσμους.
Στον Νοητικό κόσμο συναντάμε κάποιες πνευματικά εξελιγμένες οντότητες που σπάνια επικοινωνούν με τους κατώτερους κόσμους εκτός κι αν έχουν αναλάβει κάποια πνευματική αποστολή. Λέγεται ότι εδώ κατοικούν και οι Μάγοι με τους μαθητές τους (λευκοί και μαύροι).Οι τελευταίοι σε αντίθεση με τους προηγούμενους χρησιμοποιούν τις γνώσεις και τη δύναμη τους για ιδιοτελείς σκοπούς.
Στον Αστρικό Κόσμο ζουν οι άνθρωποι μετά το φυσικό τους θάνατο με το αστρικό τους σώμα, σχηματίζοντας πόλεις κατά ομάδες σύμφωνα με τις τάσεις ή τα πιστεύω τους και η επικοινωνία περιορίζεται όπως συμβαίνει στο φυσικό επίπεδο από τις ατομικές γνώσεις του καθενός και τη συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιεί .Η επικοινωνία σ΄ αυτό το επίπεδο γίνεται με τηλεπάθεια και περιορίζεται ανάμεσα στις συμπάθειες και προτιμήσεις των ψυχών και επιτυγχάνεται ανάμεσα σ΄ αυτές που δονούνται στο ίδιο «μήκος κύματος».
Εδώ μπορούμε να συναντήσουμε και άλλες περιπτώσεις όπως είναι το λεγόμενο «είδωλο»,μία απομίμηση της ψυχής στον αστρικό κόσμο. Είναι σαν να ζωντανεύει το είδωλο μας στον καθρέπτη ενώ εμείς έχουμε φύγει. Τέτοιες παρουσίες χρησιμοποιούνται στον πνευματισμό ,όπου κάποιος εξαπατάται παίρνοντας για αληθινό άτομο το είδωλο ενός πεθαμένου συγγενή του.
Ένας άλλος μυστήριος κόσμος σε σχέση με τον αστρικό κόσμο είναι η λεγόμενη «Όγδοη Σφαίρα», η πιο σκοτεινή περιοχή της σελήνης που ποτέ δεν φωτίζεται από τον ήλιο, ένα είδος κοσμικού σκουπιδότοπου όπου η προσωπικότητα κάποιων ανθρώπων με ψηλό βαθμό κτηνωδίας αποσυντίθεται περνώντας φοβερά βασανιστήρια. Μία τέτοια περίπτωση είναι αυτή των βρυκολάκων.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:52 pm

Στον αστρικό κόσμο όπως κατοικούν και κάποια άλλα όντα που δεν ανήκουν στην ανθρώπινη γραμμή εξέλιξης. Είναι τα λεγόμενα «Στοιχειακά πνεύματα»,που χωρίζονται σε 4 κατηγορίες ανάλογα με το στοιχείο το οποίο δρουν είναι οι Νάνοι ή Καλικάντζαροι και οι Νύμφες στη γη,οι Νεράίδες οι Τρίτωνες οι Νηριίδες στο νερό, οι Συλφίδες τα Έλφη στον αέρα ,οι Σαλαμάνδρες και οι πύρινοι δράκοντες στη φωτιά.Αυτά είναι τα πνεύματα της φύσης που είναι πολυάριθμα και διαφέρουν τόσο όσο οι ανθρώπινοι λαοί μεταξύ τους.Οι αναφορές σ΄αυτά τα πλάσματα μας λένε ότι τα ζώα μπορούν να δουν τα στοιχειά και ότι αυτά εμφανίζονται κάποιες φορές στα παιδιά, που συχνά παίζουν με κάποιους «αόρατους φίλους» τους καθώς και σε κάποιους ανθρώπους που ζουν κοντά στη φύση και είναι πιο αγνοί. Σ΄όλα τα χωριά υπάρχουν κάποιοι γέροι που μιλούν με νεράιδες ή μπορούν να δουν τους νάνους και αφηγούνται τέτοιου είδους ιστορίες.
Άλλοι κάτοικοι αυτών των κόσμων είναι οι λεγόμενοι Δέβα , ανώτερα όντα που μπορούν να ανέβουν και στον Ουράνιο κόσμο.Είναι οι Άγγελοι του Χριστιανισμού,ή οι κατώτεροι Θεοί των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων. Είναι Κύριοι των 4ων στοιχείων, ευθύνονται για τις γεωλογικές και κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη μας, είναι Δικαστές των καρμικών πράξεων όλων των βασιλείων, διατηρούν και ισοσταθμίζουν την ισορροπία της φύσης που πολλές φορές ο άνθρωπος ή άλλα όντα διαταράσσουν.
Αυτοί θεωρούνται μεσολαβητές ανάμεσα στο Θεό και στους ανθρώπους.Στη Χριστιανική Θρησκεία υπάρχουν 9 χοροί Αγγέλων: οι Σεραφείμ, οι Χερουβείμ,οι Θρόνοι,οι Κυριαρχίες,οι Αρετές, οι Δυνάμεις,οι Κυριότητες,οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι. Στον Ινδουισμό οι Αγκριράσας είναι οι αγγελιοφόροι μεταξύ του Ουρανού και της Γης, ενώ στον ισλαμικό κόσμο στέκουν 8 άγγελοι γύρω από το θρόνο του Αλλάχ αντιπροσωπεύοντας τα 4 σημεία του ορίζοντα και τα ενδιάμεσα αυτών.
Ο Τζορντάνο Μπρούνο μιλάει για 7 είδη δαιμόνων που ο μάγος θα πρέπει να γνωρίζει για να μπορεί να ενεργήσει πάνω τους και μαζί τους.Αυτά είναι τα πύρινα πνεύματα, τα αιθερικά, τα αέρινα, τα υδάτινα, τα γίηνα, τα χθόνια ή υπόγεια και τα φυγόφωτα (απεχθάνονται το φως). Επίσης λέει ότι οι ανώτεροι δαίμονες είναι αυτάρκεις και τους αρέσουν οι μυρωδιές, οι ύμνοι και τα τραγούδια, ενώ υπάρχουν δαίμονες που ευθύνονται για κάποιες αρρώστιες και άλλοι που διοικούν κάποιες ιστορικές εποχές και επαγρυπνούν για ορισμένες μορφές κουλτούρας ή πολιτισμού διαφυλάγοντας την ύπαρξη και ανάπτυξη κρατών και αυτοκρατοριών.
Μας λέει επίσης τον τρόπο να επικοινωνήσουμε μαζί τους μέσα από ορισμένα σύμβολα εικόνες, σχήματα, χειρονομίες χρώματα αλλά κυρίως μέσω της ενδυνάμωσης της φαντασίας με την οποία μπορεί κάποιος να ενεργήσει ισχυρά και πάνω και μέσα στο Σύμπαν. Στην αρχαία Αίγυπτο για παράδειγμα τα γράμματα ήταν ιερογλυφικά, είχαν κάποιες εικόνες (και ήχους προφοράς) και κάθε πράγμα είχε ένα μυστικό όνομα (πέρα από το συμβατικό) βγαλμένο από την εσωτερική του φύση. Μ΄αυτή τη γραφή και εκείνους τους ήχους αντιλαμβάνονταν τις ομιλίες των θεών και χειρίζονταν την μεγάλη επιστήμη της Μαγείας.
Οι Μάγοι και οι Ιερείς κάποτε γνώριζαν τρόπους για να κατασκευάζουν με την στοιχειώδη ουσία (την πρώτη ύλη αυτών των ανώτερων κόσμων) τεχνητά στοιχειακά –φύλακες ή άγγελους προστάτες. Έτσι τα αρχαία αγάλματα των Θεών και οι ιεροί χώροι ήταν φορτισμένοι, προστατευμένοι με τέτοιους Στοιχειακούς Φύλακες, προγραμματισμένους να επιτίθενται σ΄ όποιον βεβήλωνε τα ιερά. Αυτή είναι η εξήγηση για τις λεγόμενες «κατάρες» των τάφων των αρχαίων Φαραώ.
Σ΄ όλες τις Θρησκείες υπήρχε μία ιεραρχία θεοτήτων ξεκινώντας από τον Ένα, Πρωταρχικό Θεό, τον οποίο αντιλαμβανόμαστε από τις εκδηλώσεις του, καθώς αυτός αναλύεται σε μικρότερες θεότητες, όπως το λευκό φως αναλύεται στα 7 χρώματα της Ίριδας, το καθένα από τα οποία έχει αμέτρητες αποχρώσεις. Έτσι υπάρχουν μεγάλοι και ισχυροί Θεοί, όπως ο Δίας (Ελλάδα), ο Οντίν (Κέλτες), ο Άμμωνας (Αίγυπτος) αλλά και μικρότεροι θεοί που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή, όπως ο θεός του ρυζιού στην Κίνα ή του καλαμποκιού στους Ινδιάνους.
Όλοι οι παραδοσιακοί λαοί καθώς που ήταν στενά συνδεδεμένοι με τη φύση αντιλαμβάνονταν ότι όλα εμψυχώνονται από το ίδιο Πνεύμα, την ίδια Δύναμη .Πίστευαν ότι όλα έχουν ψυχή και επομένως θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Οι Κέλτες για παράδειγμα έκαναν ένα τελετουργικό πριν το κόψιμο ενός δέντρου ενώ οι Ινδιάνοι έκαναν κάποιες προσφορές στο πνεύμα του ζώου που σκότωναν για να φάνε.
Επίσης πίστευαν ότι η αρμονία και η τάξη του κόσμου μπορούσε να υπάρχει μόνο όσο οι διαφορετικοί κόσμοι και τα όντα που κατοικούσαν σ΄ αυτούς θα επικοινωνούσαν μεταξύ τους και θα ήταν σε συμφωνία. Οι Θεοί είναι μέρος της φύσης και αν και όντα ανώτερα ήταν τόσο φυσικά όσο ένα πουλί, ένα δέντρο ή ένας άνθρωπος. Και ίσως γεννιούνται και ίσως πεθαίνουν .
Οι τελετές που είχαν καθιερώσει, αφιερώνονταν σε διάφορες θεότητες και ήταν σύμφωνα μ΄αυτούς τους ρυθμούς της φύσης (για παράδειγμα είχαν κάποιες γιορτές στα ηλιοστάσια και στις ισημερίες) Σκοπός ήταν να κρατιέται αυτή η γέφυρα με τον Ουρανό, αυτή η επαφή με τις αόρατες δυνάμεις και το Μυστήριο.

Ο προσωπικός μας αόρατος κόσμος:
Κάθε άνθρωπος επίσης διαμορφώνει τον δικό του αόρατο κόσμο, ανάλογα με τις επιθυμίες, τις σκέψεις και αυτά που οραματίζεται. Η ύλη των αόρατων κόσμων είναι μία ουσία που πλάθεται δημιουργώντας μορφές που διαρκούν ένα χρονικό διάστημα και έπειτα διαλύονται.
Οι κοινοί άνθρωποι έχουμε μικρή ένταση στις ψυχολογικές και νοητικές μας δράσεις δημιουργώντας έτσι ασυνείδητα κάποια στοιχειακά πνεύματα που διαρκούν πολύ λίγο. Αυτά λέγονται σκεπτομορφές και περιφέρονται μέσα στην αύρα του δημιουργού τους και τον ακολουθούν, επηρεάζοντας τις επιλογές , τις σχέσεις και τη δημιουργία της εικόνας του κόσμου του.


Κατά συνέπεια το αόρατο δεν υπάρχει. Υπάρχει αυτό που θέλουμε και αυτό που μπορούμε να δούμε. Αν πριν ένα αιώνα μιλούσαμε σ΄ έναν επιστήμονα για την τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο προφανώς θα έβαζε τα γέλια. Με την ίδια λογική σε κάποια χρόνια μπορεί να υπάρχουν μηχανήματα με τα οποία θα μπορούμε να δούμε μέσα σ΄αυτούς τους άλλους κόσμους που ίσως τελικά να μην είναι πολύ μακριά από εμάς, ούτε τόσο «αόρατοι» …
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:53 pm

ΕΛΕΝΑ ΠΕΤΡΟΒΝΑ ΜΠΛΑΒΑΤΣΚΥ










Στην πλειοψηφία των εκλαϊκευμένων και μη δημοσιεύσεων, εξακολουθεί κανείς να διαβάζει την ίδια στερεότυπη πια δυσφήμιση για την αινιγματική φυσιογνωμία της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, ιδρύτριας της σύγχρονης Θεοσοφίας. Εξακολουθούν να βασίζονται στο εξευτελιστικό και συκοφαντικό ντοκουμέντο που προπαγάνδισε η "Εταιρία Ψυχολογικών Ερευνών" (Psycological Research Society) του Λονδίνου, το 1885, στο οποίο ισχυριζόταν ότι οι εξαιρετικές παραψυχολογικές ικανότητες της Ε.Π. Μπλαβάτσκυ δεν υπήρχαν. Την αποκαλούσε «τσαρλατάνα» και έλεγε ότι είχε εφεύρει με τη φαντασία της τα ανατολικά κείμενα, στα οποία βασίζεται ένα μεγάλο μέρος των ερευνών και μελετών της, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο μνημειώδες λογοτεχνικό, φιλοσοφικό και επιστημονικό έργο της, τη ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ (Μ.Δ.).





Αυτή η λονδρέζικη Εταιρία, η παλαιότερη και πιο έγκυρη του είδους, αναγνώρισε το λάθος της έναν αιώνα αργότερα: το 1986 δημοσιεύθηκε μια επίσημη δήλωση στην οποία, εκτός του ότι εκφράζει μια πολύ καθυστερημένη δικαιολογία, ομολογεί ότι, τόσο τα υπεύθυνα άτομα στην παλιά εκείνη έρευνα, όσο και οι μαρτυρίες που προσκομίστηκαν, οι μέθοδοι που εφαρμόστηκαν -ή η παντελής έλλειψή τους- καθώς και τα συμπεράσματα που βγήκαν, δεν είχαν επιστημονική σοβαρότητα ούτε πιστότητα.





Ήδη το γεγονός ότι ο σημερινός Δαλάι Λάμα έγραψε τον πρόλογο της νέας έκδοσης της "Φωνής της Σιγής" το 1993, θα ήταν αρκετό για να διασκεδάσουμε κάθε αμφιβολία σχετικά με την αυθεντικότητα των κειμένων που χρησιμοποίησε η Ε.Π.Μπ.. Η ίδια έλεγε ότι αυτά τα κείμενα έβγαιναν για πρώτη φορά στο φως έξω από τα μοναστήρια, στα οποία χρησιμοποιήθηκαν επί αιώνες, αποκλειστικά από δασκάλους και μαθητές, μυημένους σε μια πανάρχαια και χιλιόχρονη Σοφία. Αυτός ακριβώς ήταν ο λόγος που δεν είχαν γίνει γνωστά νωρίτερα.





Επίσης, μετά την επανέκδοση των έργων της διάσημης συγγραφέως και ταξιδιώτισσας Αλεξάνδρας David-Neel, που τιμήθηκε από τη Γαλλική Ακαδημία των Επιστημών, στο Πανεπιστήμιο της οποίας η Ε.Π.Μπ. έκανε μαθήματα μπροστά σε σημαντικούς καθηγητές, ανθρωπολόγους και φιλοσόφους, δε μπορεί κανείς ν’ αμφισβητήσει την αλήθεια εκατοντάδων στοιχείων και ισχυρισμών της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, σχετικά με τα μυστηριώδη ταξίδια της και τις επαφές με δασκάλους και άλλα πρόσωπα, φαινομενικά «θρυλικά». Η Α. David-Neel δεν ήταν θεόσοφος, αλλά δεν αρνείται ότι σε πολλές περιπτώσεις δέχτηκε βοήθεια από μέλη της Θεοσοφικής Εταιρείας.







Η ΝΕΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Η Ε.Π.ΜΠ. ΕΜΠΝΕΥΣΤΡΙΑ ΤΟΥ «ΝΑΖΙΣΜΟΥ»;.



Τελευταία, και αφού φαίνεται ότι δεν ισχύουν πια τα προαναφερθέντα και άλλα παρόμοια επιχειρήματα ενάντια στην εντιμότητα και την ιδιοφυία της Ε.Π.Μπ., εμφανίστηκαν διάφορα δημοσιεύματα και τηλεοπτικά ντοκυμαντέρ, τα οποία αναφέρουν ότι οι ιδέες της Ε.Π.Μπ. αποτέλεσαν τη βάση για ιδεολογίες και ομάδες, που ήταν πρόδρομοι του Ναζισμού και των ρατσιστικών εθνικισμών. Αποσιωπούν ύπουλα μια ζωή αποκλειστικά αφιερωμένη στην ένωση των λαών, των ιδεών, των πίστεων, των φυλών και των ανθρώπων. Για να το καταφέρει αυτό πλήρωσε το τίμημα των συκοφαντιών και εξευτελισμών, εφόσον ενεργούσε και έγραφε ενάντια στις προκαταλήψεις των καστών, των κοινωνικών τάξεων και των διαμαχών ανάμεσα στις καθιερωμένες εκκλησίες. Αποσιωπείται για παράδειγμα το γεγονός ότι ο Α. Χίτλερ, όταν έφτασε στην εξουσία, απαγόρευσε και έκλεισε όλες τις στοές των Θεοσόφων και των Ανθρωποσόφων, τα μέλη των οποίων διώχτηκαν, ενώ μερικά κατέληξαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι ”κυνηγοί μαγισσών” έχουν αλλάξει επιχείρημα αλλά δεν πτοούνται στη μάχη τους ενάντια στο άγνωστο, το μυστηριώδες.





Δεν φαίνεται να μετράει το γεγονός ότι η Ε.Π.Μπ. είχε αφιερώσει αποκλειστικά όλη τη ζωή της σ’ ένα Κίνημα και μια Ιδεολογία, τη Θεοσοφία, της οποίας η Πρώτη καταστατική Αρχή διακηρύττει την Παγκόσμια Αδελφοσύνη χωρίς διακρίσεις φυλής, φύλου, χρώματος, κοινωνικής τάξης, θρησκευτικού πιστεύω, ενώ η Δεύτερη Αρχήπροωθεί τη συγκριτική μελέτη των Θρησκειών, των Επιστημών, των Φιλοσοφιών και των Τεχνών. Η ίδια, στην προτελευταία επιστολή της στη Γενική Συνέλευση της Θεοσοφικής Εταιρίας, τον Απρίλη του 1885, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με το ενδιαφέρον για τα εθνικιστικά κινήματα, τα οποία εναντιώνονται στο πνεύμα παγκοσμιότητας της Θεοσοφίας. Φαίνεται ότι ήδη είχε διαπιστώσει παρεκκλίσεις ξένες ως προς τη Θ.Ε.


Οι υπεύθυνοι και οι παραγωγοί των αναφερομένων δημοσιευμάτων αποδεικνύουν την παντελή έλλειψη σοβαρής πληροφόρησης και αρνούνται ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: τα γραπτά της Ε. Π.Μπ. ενέπνευσαν τις πιο καθαρές διάνοιες εδώ και έναν αιώνα, προκαλώντας τεράστιες αλλαγές στον τομέα της επιστήμης, της τέχνης, της κουλτούρας και της κοινωνικοπολιτικής της σύγχρονης εποχής. Με την ευκαιρία της εκατοστής επετείου του θανάτου της Ε.Π.Μπ. βγήκαν στο φως της δημοσιότητας πολλά βιβλία και εξαντλητικές μελέτες πηγών και ντοκουμέντων, που αποδεικνύουν την τεράστια επίδραση της Ε.Π.Μπ, τόσο στον τομέα της επιστημονικής επανάστασης, όσο και στην πιο σύγχρονη κοινωνική μας θεώρηση σχετικά με την ανεκτικότητα ανάμεσα στους λαούς, τις φυλές και τις θρησκευτικές πίστεις.






Σαν παραδείγματα αναφέρουμε μερικά ονόματα, στοιχεία και ανέκδοτα. Για όσους ενδιαφέρονται να εμβαθύνουν σ’ αυτό το θέμα συνιστούμε την ανάγνωση της νέας και πιο πλήρους βιογραφίας της Ε.Π.Μπ., που δημοσιεύθηκε το 1993 στη Νέα Υόρκη από την Sylva Cranston με τίτλο «Η εξαιρετική ζωή και η επίδραση της Ε.Π.Μπ., ιδρύτριας της σύγχρονης Θεοσοφικής Κίνησης», καθώς και το βιβλίο που δημοσιεύθηκε το 1991 στο Παρίσι από το Noel Richard-Nafarre με τίτλο «Η Ελενα Π.Μπλαβάτσκυ ή η απάντηση της Σφίγγας». Τονίζουμε ότι κανείς από τους δυο συγγραφείς δεν ήταν, ούτε είναι Θεόσοφοι, επομένως είναι εγγυημένη η αμεροληψία των έργων τους.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:54 pm

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ.



Μπορούμε να πούμε, χωρίς φόβο ανακρίβειας, ότι πολλές από τις σημερινές προσπάθειες που αφορούν τη συναδελφοσύνη των λαών, των φυλών και των θρησκειών, είναι καρποί της πρωτοβουλίας Θεοσόφων ή σχετικών αυτού του κινήματος οι οποίοι, στα τέλη του περασμένου αιώνα, συνεργάστηκαν για τη γέννηση οργανισμών και ιδρυμάτων διεθνούς χαρακτήρα με οικουμενική έμπνευση στο θρησκευτικό επίπεδο και με ανεκτικότητα, κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη στο πολιτικό. Θ’ αναφέρουμε εδώ μόνο δύο παραδείγματα.





Είναι πολύ γνωστό το γεγονός της ανάμειξης γνωστών προσωπικοτήτων, μελών της Θ.Ε., στη μάχη για την ανεξαρτησία της Ινδίας. Ο ίδιος ο Μ. Γκάντι έλεγε ότι πολλές από τις ιδέες του γεννήθηκαν σ’ επαφή με τα έργα της Ε.Π.Μπ. και τη Θεοσοφία.





Το 1893, στα πλαίσια του εορτασμού της 400ης επετείου της ανακάλυψης της Αμερικής, ιδρύθηκε στο Σικάγο η «Παγκόσμια Βουλή των Θρησκειών». Οι δημοσιεύσεις για αυτό το συμβάν τονίζουν την παρουσία μιας ενεργούς πλειοψηφίας Θεοσόφων και θεοσοφικής σκέψης, τόσο ανάμεσα στους ακροατές όσο και στους ομιλητές.





Μεγάλη σημασία είχε η δραστηριότητα ενός από τους πιο ιδιοφυείς Θεοσόφους του 20ου αι. Πρόκειται για τον Ρώσο ζωγράφο, επιστήμονα, αρχαιολόγο και φιλόσοφο Nicholas Roerich, ο οποίος υπήρξε υποψήφιος για το «Νόμπελ Ειρήνης» επειδή ξεκίνησε το λεγόμενο ”Σύμφωνο Roerich” και ίδρυσε την Εταιρεία «Ειρήνη για την Κουλτούρα».





Το σύμφωνο αυτό είχε σαν στόχο την προστασία, σε διεθνές επίπεδο, των πολιτιστικών αγαθών, ειδικά σε καιρούς πολέμου. Υπογράφτηκε στο Λευκό Οίκο, στις 15 Απριλίου του 1935, παρουσία του Προέδρου D.S.Roosevelt, από τις ΗΠΑ και άλλα 20 Κράτη της Λατινικής Αμερικής, που υποχρεούνταν να σεβαστούν, τόσο σε καιρό ειρήνης, όσο και πολέμου, κάθε εκπαιδευτικό, ακαδημαϊκό, καλλιτεχνικό, θρησκευτικό και επιστημονικό οργανισμό και ν’ αποφύγουν την καταστροφή και την εξαφάνισή τους για χάρη της ανθρωπότητας.





Αυτό το Σύμφωνο χρησίμευσε ως βάση και κατέληξε στη «Συνθήκη της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Haag», στις 14 Μαίου του 1954, η οποία προσδιόρισε οριστικά τις διεθνείς συμφωνίες για τη προστασία των πολιτιστικών κληρονομιών της ανθρωπότητας σε περίπτωση ένοπλης σύγκρουσης.





Δίκαια ονομάστηκε το Σύμφωνο Roerich «Ερυθρός Σταυρός της Κουλτούρας». Είναι πολύ γνωστός ο θαυμασμός που έτρεφε ο Michail Gorbatschov για τον Roerich, αφού ο ίδιος ζήτησε τη στήριξη του γιου του Roerich για την προώθηση του ”Κέντρου Roerich” στη Μόσχα. Σήμερα ακόμα η Raissa Gorbatschovaκάνει πολλές προσπάθειες για να μαζέψει πόρους για τη διατήρηση αυτού του Θεσμού.









Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΤΟΜΕΑ.



Πολλοί επιστήμονες και επαναστατικοί εφευρέτες παγκοσμίως γνωστοί, είχαν επαφές με τη Θεοσοφία ή πήραν από τα γραπτά της Ε.Π.Μπ. (ειδικά από τη «Μυστική Δοξασία» της) ιδέες που χρησίμευσαν ως βάση για τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις τους.





Αναφέρουμε πρώτα τη λιγότερο γνωστή, αλλά πιο εκπληκτική περίπτωση του A. Einstein. Είναι γνωστός ο διακριτικός και εσωστρεφής χαρακτήρας του, και γι’ αυτό μαθαίνουμε για το ενδιαφέρον του για τα γραπτά της Ε.Π.Μπ. χάρη σε ένα τυχαίο συμβάν: το 1960 παρουσιάστηκε στη Θ.Ε. στην Αδυάρ μια νεαρή κυρία για ν’ ακούσει μια ομιλία. Συζητώντας με την ομιλήτρια, τηνEunice Layton, είπε ότι δεν γνώριζε τη Θ.Ε. ούτε τις ιδέες της, αλλά ήξερε με βεβαιότητα ότι ο θείος της είχε πάντα στο γραφείο εργασίας του, όπου κι αν βρισκόταν, ένα αντίτυπο της «Μυστικής Δοξασίας». Η νεαρή αυτή κυρία ήταν ανιψιά του A. Einstein. Αναμφίβολα ο Einstein ανακάλυψε τη Μ.Δ. μέσα από τις επαφές του με τον καλό του φίλο και συνάδελφο Gustav Stromberg (1882-1962, αστροφυσικό του παρατηρητηρίου Mount Wilson στο Λος Άντζελες), ενεργό Θεόσοφο στην Καλιφόρνια και πιθανόν μέσα από τη σχέση του με τον Robert Millikan (διευθυντή του Εργαστηρίου Norman-Bridges στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Pasadena), έναν από τους ανθρώπους που βοήθησαν στην εγκατάσταση του A.Einstein στις ΗΠΑ.






Σημαντικές διάνοιες όπως ο Thomas A. Edison, ο Camille Flammarion, ο William Crookes ή ο Gaston Maspero θαύμαζαν τα έργα της Ε.Π.Μπ και «συμπαθούσαν» ή ήταν μέλη της Θ.Ε.





Πιο κοντά στις μέρες μας, θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε έναν ενδιαφέροντα κατάλογο μεγάλων επιστημόνων, των οποίων οι θεωρίες και ανακαλύψεις ξεκινούν από τη γνώση ιδεών που παρουσιάζονται στη Μ.Δ., όπως για παράδειγμα ο Herbert S.Turner (εφευρέτης του ομοαξονικού τηλεφωνικού καλωδίου). Ο παγκοσμίως γνωστός και επαναστατικός βιοχημικός Rupert Sheldrake, πατέρας της θεωρίας των Μορφογενετικών Πεδίων, είναι μέλος της Θ.Ε. της Αγγλίας και έχει παραδεχτεί δημόσια ότι εμπνέεται από τα περιεχόμενα των διδασκαλιών που παρουσιάζονται στη Μ.Δ.





Eν πάση περιπτώσει οι πιο σημαντικές ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης επαληθεύουν τη βάση της Μ.Δ. και ο δρόμος που ακολουθεί σήμερα η επιστήμη και η φιλοσοφία καταλήγει με απίστευτη καθαρότητα στα αξιώματα που παρουσιάζονται σ’ αυτό το καταπληκτικό έργο. Από αυτήν την άποψη συνιστάμε στους αναγνώστες το αναφερόμενο βιβλίο της Silvia Cranston, στο οποίο παρουσιάζεται μια λεπτομερής εργασία αποδεικνύοντας αυτόν τον ισχυρισμό.





Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός που καταγράφει η συγγραφέας: οι εκδοτικοί οίκοι που εκδίδουν τη Μ.Δ. δέχονται συνέχεια παραγγελίες από Καθηγητές πανεπιστημίων και Ακαδημαϊκών για τις βιβλιοθήκες τους. Σε πολλές περιπτώσεις οι παραγγελίες επαναλαμβάνονται με τακτικότητα γιατί, με λίγους μόνο μήνες χρήσης, τα βιβλία μένουν μισοκατεστραμμένα και γεμάτα σημειώσεις των αναγνωστών, που τα καταντούν δυσανάγνωστα.





Υπάρχουν ανέκδοτα, όπως για παράδειγμα ότι το 1982 γεννήθηκε, ανάμεσα στους φοιτητές Χημείας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέτης, το σχέδιο ν’ αναλυθεί και να μελετηθεί η Μ.Δ. σε σχέση με τα επιστημονικά μαθήματα που διδάσκονταν. Ο Dr.Philip Perchion, ένας από τους επιστήμονες που συνεργάστηκαν στη δημιουργία της πυρηνικής βόμβας, γνωστοποίησε ότι οι Καθηγητές και φοιτητές αυτού του Ινστιτούτου έχουν ιδρύσει μια εταιρεία για τη μελέτη της Αλχημείας, στην οποία συγκεντρώνονται τακτικά για να μελετήσουν μαζί τη Μ.Δ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:55 pm

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΤΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ



Πριν αναφέρουμε ονόματα πολύ σημαντικών προσώπων της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής επανάστασης του αιώνα μας, παρουσιάζουμε ένα γεγονός που πρόσφατα έγινε γνωστό και με εκπληκτικά χαρακτηριστικά στοιχεία:





Όλοι γνωρίζουμε ότι το Κίνημα των Χίππυς ξεκίνησε από την επαφή με διάφορες ανατολικές φιλοσοφίες και για παράδειγμα οι Beatles είχαν γοητευτεί από την Ανατολική Φιλοσοφία. Αλλά πολύ λιγότερο γνωστό είναι το ενδιαφέρον του Elvis Presley για τα μεταφυσικά θέματα. Ο Αlbert Goldman αναφέρει στη βιογραφία του ”Elvis” τα βιβλία που αυτό το είδωλο της μουσικής μελετούσε εντατικά επί χρόνια Στην πρώτη και δεύτερη θέση βρίσκονται η Μ.Δ. και η «Φωνή της Σιγής», μετά έργα του Κρισναμούρτι, τουN.Roerich και άλλων Θεοσόφων. Ο Goldman αναφέρει στο βιβλίο του:





«Το διάβασμα με το οποίο ασχολήθηκε ο Elvis Presley για το υπόλοιπο της ζωής του προερχόταν από τη δεκαετία του ’70 του περασμένου αιώνα, από την πένα της γνωστής και γοητευτικής Μαντάμ Μπλαβάτσκυ. Ο Elvis πάντα είχε κοντά του τα έργα της, και ειδικά αγαπούσε πολύ ένα μικρό βιβλίο, απ’ ότι φαίνεται ένα κείμενο θιβετανικών ρούνων, πολύ παλιό, μεταφρασμένο από τη Μπλαβάτσκυ, με τίτλο «Φωνή της Σιγής». Το αγαπούσε τόσο πολύ, που μερικές φορές ανάφερε αποσπάσματα του κειμένου όταν έπαιζε στη σκηνή. Μάλιστα, είχε ονομάσει τη μουσική του ομάδαGospel «Φωνή».





Η γυναίκα του η Priscilla Presley εξηγεί λεπτομερώς στο βιβλίο της «Ο Elvis και εγώ» πώς και πού γεννήθηκε αυτό το ενδιαφέρον στον Εlvis.





Επίσης δεν είναι πολύ γνωστό το γεγονός ότι ο Walt Disney ήταν Θεόσοφος.





Ένα από τα φαινόμενα που παρουσιάζονται μπροστά στη μελέτη της ανάπτυξης της Θ.Ε. είναι η ισχυρή παρουσία προσωπικοτήτων ιρλανδικής προέλευσης στην αρχική φάση της ίδρυσής της. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι πιο διακεκριμένοι συγγραφείς ήταν Θεόσοφοι ή είχαν επαφή με τη Θ.Ε. Αναφέρουμε τον σημαντικότερο από αυτούς, που πήρε Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1921, το W.B. Yeats και άλλους εξίσου σημαντικούς όπως τον James Joyce, τον G.Russell, τον D.H.Lawrence, τον T.S. Eliot και τον H. Miller, όλοι τους εκπρόσωποι της λεγόμενης «Ιρλανδικής αναγέννησης».





Στον τομέα της συγκριτικής μελέτης των Επιστημών της Θρησκείας, μιας ύλης που έλαβε πρόσφατα αυτήν την ονομασία, καθώς έγινε ανεξάρτητη από την Ανθρωπολογία, μπορούμε ν’ αναφέρουμε ειδικά αντιπροσωπευτικά ονόματα που ποτέ δεν αρνήθηκαν το ενδιαφέρον τους για τη Θεοσοφία, όπως π.χ. ο C.G.Jung, ο M.Eliade και ο Joseph Campbells. Στις ανακαλύψεις τους φάνηκε μια επιβεβαίωση αυτών των διδασκαλιών. Ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς του Βουδισμού, ο Christmas Humphreys (1901-1983) ήταν ενεργό μέλος της Θ.Ε. του Λονδίνου και ιδρυτής (1922) μιας θεοσοφικής Στοάς για τη μελέτη αυτής της θρησκείας. Επίσης ο Dr.Suzuki είχε πολλές επαφές με τη θεοσοφική λογοτεχνία.





Στον τομέα της ζωγραφικής μπορούμε ν’ αναφέρουμε για παράδειγμα τους ιδρυτές της μοντέρνας αφηρημένης ζωγραφικής, τον W.Kandinsky και τον P.Mondrian, και οι δυο δηλωμένοι «φίλοι» των θεοσοφικών διδασκαλιών, αλλά και τον P.Klee και τον P.Gaugin. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τους μεγάλους μουσικοσυνθέτες,G. Mahler,J. Sibelius και A. Skrjabin.





Αναφερθήκαμε με συντομία στη μεγάλη επίδραση της Ε.Π.Μπ. στον 20ο αι. Αυτή τόλμησε να παρουσιάσει στο κόσμο πριν 100 χρόνια επαναστατικές ιδέες, που μας αποκαλύπτονται όλο και περισσότερο όχι μόνο προφητικές αλλά και πρωτοπόρες της μεγάλης επανάστασης και πρόκλησης που αποτελεί ο 21ος αι. και η έναρξη της 3ης χιλιετίας. Βγαίνουν αληθινά τα γνωστά λόγια της, ότι το περιεχόμενο και το νόημα των έργων που συνέλεξε, θα γινόταν κατανοητό μονάχα από τις επόμενες γενιές στις πύλες της επόμενης χιλιετίας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:55 pm

Η ιστορία του ΖΕΝ




Τι είναι το Ζεν κι από που προήλθε;



«Είναι διαλογισμός»
«Είναι ο ήχος που κάνει ένα χέρι, όταν χειροκροτεί!»








Αυτές είναι κάποιες απαντήσεις που πιθανώς θα μπορούσε να πάρει κανείς, εάν τυχαία ρωτούσε κάποιον, τι είναι το Ζεν. Τι σημαίνουν όμως αυτές οι ιδέες μέςα στην παράδοση του Ζεν; Και ποιος είναι ο σκοπός του διαλογισμού ή του κοάν μέσα στην παράδοση του Ζεν; Για να γίνει κατανοητό το Ζεν, είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε την καταγωγή και την εξέλιξή του ως μια εξαιρετικά μοναδική βουδιστική πρακτική.


Ο Ρυόκαν, δάσκαλος του Ζεν ζούσε πολύ απλά σε μία μικρή καλύβα στους πρόποδες ενός βουνού. Ένα απόγευμα επισκέφτηκε την καλύβα ένας κλέφτης, αλλά είδε πως δεν υπήρχε τίποτε για να κλέψει. Γυρνώντας ο Ρυόκαν βρήκε τον κλέφτη και του είπε: «Ίσως έχεις έρθει από μακριά για να με επισκεφτείς και δεν πρέπει να γυρίσεις πίσω με άδεια χέρια. Σε παρακαλώ πάρε τα ρούχα μου ως δώρο». Ο κλέφτης μπερδεύτηκε. Πήρε όμως τα ρούχα και έφυγε.


Ο Ρυόκαν στεκόταν γυμνός και κοίταζε το φεγγάρι. «Αχ καημένε φίλε» συλλογίστηκε, «μακάρι να μπορούσα να σου χαρίσω αυτό το πανέμορφο φεγγάρι...»
Πολλοί κλάδοι του Βουδισμού στην Κίνα προέρχονται από την Ινδία. Το Ch'an (τζαν) ήταν ένας από αυτούς τους κλάδους. Η προέλευσή του εντοπίζεται σε ένα σύνθετο σύστημα διαλογισμού από την Ινδία, που αποτελούσε βασική πρακτική για τον πρώιμο Βουδισμό. Αυτός ο παραδοσιακός τρόπος διαλογισμού ονομάζεται dhyana yoga. Τόσο σημαντικό ήταν αυτό το σύστημα διαλογισμού, που το όνομα Ch'an, καθώς και το αντίστοιχο ιαπωνικό «Ζεν» προέρχονται από αυτό, έχοντας ως ρίζα την ινδική λέξη «dhyana». Ο στόχος του dhyana είναι να ηρεμήσει το νου και να επιτρέψει στον ασκούμενο να κοιτάξει μέσα στην ίδια του τη συνείδηση, χωρίς περισπασμούς από τον έξω κόσμο. Το να κοιτάξει κανείς προς τα μέσα του και να απελευθερωθεί από τους περισπασμούς μέσω ενός ενδοσκοπικού διαλογισμού, είναι ένας τρόπος για να φτάσει σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας.


Ο παραδοσιακός ινδικός διαλογισμός dhyana είχε τέσσερις βαθμίδες μετά την αρχική προετοιμασία της ανεύρεσης ενός διδασκάλου. Η ευθύνη του δασκάλου βρισκόταν στο να διδάξει στον μαθητή τι να κάνει, δίνοντάς του ένα κατάλληλο αντικείμενο διαλογισμού, ανάλογα με τις ανάγκες του. Ο μαθητής τότε έβρισκε ένα μέρος για διαλογισμό και συγκεντρωνόταν στο αντικείμενο του διαλογισμού. Στις τέσσερις βαθμίδες του dhyana, διάφορα είδη περισπασμών εμφανίζονται για να αποσπάσουν το μαθητή, μέχρι που αυτός οδηγείται από την ταραχώδη δραστηριότητα του κόσμου, σε μια ήρεμη και εστιασμένη νοητική συγκέντρωση.


Μία μέρα ο Μαντζούσρι, διδάσκαλος (βουδισάτβα) της σοφίας, επισκέφτηκε μία συγκέντρωση φωτισμένων. Όταν έφτασε, όλοι είχαν φύγει εκτός από τον Βούδα Σακυαμούνι και ένα κορίτσι, που καθόταν σε ένα χώρο με απαράμιλλη αγνότητα και είχε πέσει σε βαθύ διαλογισμό. Ο Μαντζούσρι ρώτησε τον Βούδα, πως ήταν δυνατόν ένα απλό κορίτσι να μπορεί να φτάσει σε τέτοιο βαθύ διαλογισμό, που ούτε εκείνος δεν μπορούσε να επιτύχει. Ο Βούδας αποκρίθηκε, «κάνε την να βγει από το διαλογισμό και ρώτησέ την μόνος σου».


Έτσι ο Μαντζούσρι έκανε τρεις στροφές γύρω από την κοπέλα (τρόπος για να δείξει την ευλάβειά του) και μετά χτύπησε τα δάχτυλά του. Εκείνη απέμεινε σε βαθύ διαλογισμό. Μετά προσπάθησε να την αποσπάσει, χρησιμοποιώντας όλες τις μαγικές του δυνάμεις - προσπάθησε ακόμα και να την μεταφέρει στους υψηλότερους ουρανούς. Τίποτε δεν πετύχαινε, τόσο βαθιά ήταν η συγκέντρωσή της. Αλλά ξαφνικά, κάτω από τη γη ξεπήδησε ο Μόμυο, που δεν ήταν φωτισμένος. Χτύπησε μία φορά τα δάχτυλά του και το κορίτσι ξύπνησε.


Όταν ο Βουδισμός έκανε την εμφάνισή του στην Κίνα, από τα πρώτα ινδικά κείμενα που μεταφράστηκαν στην κινεζική γλώσσα, ήταν κείμενα που αφορούσαν διαλογισμούς. Εν τούτοις, συχνά φαινόντουσαν δυσνόητα και ακατάληπτα για τους Κινέζους. Μέσα από τα κείμενα αυτά, η πρακτική του διαλογισμού βρήκε ένα νέο χώρο έκφρασης μέσα σε ένα κλάδο του βουδισμού. Η Dhyana yoga υιοθετήθηκε από την Κίνα, καθώς το περιεχόμενό της απλουστεύτηκε και το Ch'an έγινε ένας σημαντικός κλάδος του κινέζικου Βουδισμού. Αν και το Ch'an διατήρησε το διαλογισμό αποσκοπώντας στην προσέγγιση νέων επιπέδων συνειδητότητας, καθώς και τη σημασία της σχέσης δασκάλου-μαθητή της dhyana yoga, εξελίχθηκε πέρα από το να αποτελεί απλά σύστημα και έγινε δρόμος ζωής γι' αυτούς που το εξασκούσαν.


Έλεγχος ή μη έλεγχος;
Το ίδιο ζάρι δείχνει δύο πρόσωπα.
Μη έλεγχος ή έλεγχος.
Και τα δύο είναι ένα θλιβερό λάθος.


Η βασική ιδέα του Ch'an είναι η ανακάλυψη της βουδικής φύσης του ανθρώπου μέσα από διαρκή διαλογισμό και ενδοσκόπηση. Αυτή η ιδέα ωστόσο χρειάζεται διευκρίνιση, ώστε να γίνει κατανοητή η θέση της μέσα στην παράδοση του Ch'an. Επιφανειακά φαίνεται να είναι ένας σχετικά απλός και εύκολα εξασκήσιμος στόχος, εν τούτοις κοιτώντας βαθύτερα μέσα στο Ch'an, μπορεί κανείς να διαπιστώσει, ότι δεν υπάρχει κάποια συμφωνία σχετικά με τον κατάλληλο τρόπο διαλογισμού, ώστε να ανακαλύψει κάποιος τη βουδική του φύση. Το ίδιο το Ch'an χωρίστηκε σε πολλές σχολές, αρκετές από τις οποίες παρήκμασαν και εξαφανίστηκαν. Επέζησε η βόρεια και η νότια σχολή, σχηματίζοντας τους δύο κύριους κλάδους του Ch'an. Ωστόσο, πριν εξεταστούν οι διαφορές τους, μια ματιά στις ομοιότητες μεταξύ τους μπορεί να αποκαλύψει το τι σημαίνει να ασκεί κάποιος το Ch'an.


Το ινδικό dhyana ήταν μια μέθοδος σταδιακής αυτοβελτίωσης. Όταν το dhyana υιοθετήθηκε από την Κίνα, το Ch'an παραμέρισε το δρόμο της σταδιακής προσέγγισης στη φώτιση, υποστηρίζοντας την άμεση αφύπνιση. Το Ch'an μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς τα στάδια της βαθμιαίας αφύπνισης. Το Samadhi (κατάσταση συνειδησιακής φώτισης) και το prajna (σοφία) ήταν συγκεκριμένα βήματα στον ινδικό διαλογισμό, αλλά στην υιοθέτηση αυτών των πρακτικών από την Κίνα, το samadhi και το prajna έπαψαν να είναι στάδια της πρακτικής, αλλά θεωρήθηκαν καταστάσεις μέσα στο νου, που είναι πάντοτε παρούσες. Με τους όρους της πρακτικής διαλογισμού του Ch'an, τα στάδια του dhyana αντιμετωπίζονταν ως πάντα παρόντα, για το λόγο αυτό η ξαφνική φώτιση θεωρήθηκε εξ ολοκλήρου εφικτή. Τελικά το Ch'an κατέληξε να αποβάλλει και το samadhi και το prajna, εφόσον αποτελούσαν πια ήδη ένα τμήμα του αφυπνισμένου νου.


Έχει ένας σκύλος βουδική φύση;
Αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση.
Εάν απαντήσεις ναι ή όχι,
Θα χάσεις τη βουδική σου φύση.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:56 pm

Η άμεση αφύπνιση είναι απλά η ξαφνική συνειδητοποίηση της βουδικής μας φύσης. Είναι από αυτό το σημείο και έπειτα, που το Ch'an αφήνει εντελώς πίσω του την ινδική του καταγωγή και γίνεται μια παράδοση με μια απαράμιλλη κινέζικη απόχρωση. Το μόνο εμφανές ίχνος του dhyana yoga μέσα στο Ch'an, είναι η σχέση μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Ο μαθητής εκτελεί όλες τις ασκήσεις κάτω από την καθοδήγηση του διδασκάλου, ο οποίος αποφασίζει για την κατάσταση της προόδου και της κατανόησης του μαθητή, μέχρι που τελικά μεταβιβάζει τις διδασκαλίες του σε αυτόν. Ωστόσο, η μεταβίβαση της διδασκαλίας διέρχεται από μια ξαφνική καμπή. Μέσα στο Ch'an, ο δάσκαλος περνά τη διδασκαλία στο μαθητή μέσα από μια άμεση νοητική μεταβίβαση.


Το κατά πόσον αυτή η μεταβίβαση αποτελεί κάποια μορφή τηλεπαθητικής μεταφοράς ή όχι, δεν είναι σημαντικό. Αυτό που έχει σημασία είναι περισσότερο το συμβολικό νόημα πίσω από αυτό. Η αφύπνιση είναι στην ουσία της μια ανείπωτη εμπειρία. Καμιά γλωσσική περιγραφή δε θα μπορούσε ποτέ να ελπίζει να συλλάβει την ουσία της εμπειρίας, έτσι η μοναδική πρακτική οδηγία στο Ch'an συνίσταται στην άμεση μεταβίβαση της εμπειρίας της αφύπνισης. Το Ch'an δίνει έμφαση στην αποφυγή της προσκόλλησης στη γλώσσα, αξιώνοντας ότι είναι μια μεταβίβαση του Βουδισμού έξω από τα ιερά βιβλία και τονίζει τη σημασία του διαλογισμού. Οι λέξεις δε θεωρούνται αναγκαίες για την μετάδοση των ιδεών, λόγω του ότι όταν κάποιος αφυπνιστεί, έχει υπερβεί τις νοητικές διακρίσεις και αντιλαμβάνεται μόνο το αδιαφοροποίητο. Οι λέξεις χρησιμεύουν μόνο για να περιγράψουν και να διαφοροποιήσουν ένα πράγμα από ένα άλλο, αλλά ο αφυπνισμένος νους βρίσκεται πίσω από αυτές τις διαφοροποιήσεις.


Σ' αυτήν την αδιαφοροποίητη κατάσταση βρίσκει κάποιος τη βουδική του φύση μέσα στο Ch'an. Η αίσθηση του να είσαι παρόν μαζί με όλα τα όντα, βιώνεται μέσα από μια άμεση, στιγμιαία και διαισθητική αντίληψη. Ο διαλογισμός είναι ο τρόπος για να φτάσει κάποιος σ' αυτή την διαισθητική αντίληψη μέσα στη βουδική του φύση. Αυτό οδηγεί στη φώτιση, που είναι η αναγνώριση της ενότητας του παντός, σαν ένα αδιαφοροποίητο όλον. Βασικά, το φως υπάρχει μέσα σε καθέναν από εμάς, μόνο που χρειάζεται να το συνειδητοποιήσουμε. Κατά κάποιον τρόπο, η αποδοχή του εαυτού και της ζωής όπως είναι, μας κάνει να αφυπνιστούμε. Αυτή η κατάσταση ύπαρξης είναι η ίδια για όλους τους ασκούμενους στο Ch'an, αλλά διαφορετικοί δάσκαλοι είχαν διαφορετικές μεθόδους, ώστε να φέρουν τους μαθητές τους στην κατάσταση της φώτισης.


Ένας μοναχός είδε μια χελώνα στον κήπο του μοναστηριού του Νταϊζούι και ρώτησε τον δάσκαλο: «Όλα τα ζώα σκεπάζουν τα κοκάλα τους με σάρκα και δέρμα. Γιατί αυτό το ζώο σκεπάζει τη σάρκα και το δέρμα του με κόκαλα;» Τότε ο δάσκαλος Νταϊζούι έβγαλε το σανδάλι του και σκέπασε μ' αυτό τη χελώνα.
Οι δυο βασικές σχολές του Ζεν


Bodhidharma
Δεν μπορείς να τον περιγράψεις, δεν μπορείς να τον απεικονίσεις.
Δεν μπορείς να τον θαυμάσεις, δεν μπορείς να τον αισθανθείς.
Είναι ο αληθινός σου Εαυτός, δεν έχει που να κρυφτεί.
Όταν οι λέξεις καταστρέφονται, δεν θα καταστραφεί.


Το Ζεν προέρχεται από τις διδασκαλίες του Bodhidharma, αλλά όταν ήρθε στην Κίνα σχηματίστηκαν καινούργιες ερμηνείες, που οδήγησαν σε νέες σχολές του Ζεν. Οι περισσότερες από αυτές τις σχολές τελικά έκλεισαν, αλλά δύο κατάφεραν να επιβιώσουν και να ευημερήσουν:


• Η σχολή του Ts'ao-tung χαρακτηρίζεται από διαλογισμό σε κάθισμα, κάτω από την καθοδήγηση ενός δασκάλου. Σε αυτή τη σχολή ο δάσκαλος διδάσκει άμεσα και κρυφά με προφορικές οδηγίες, δίνοντας έμφαση στο επιχείρημα και την αιτία. Αυτή η βόρεια σχολή ερμηνεύει την έννοια της άμεσης φώτισης μέσα από μια διαδικασία σταδιακής καλλιέργειας. Μετά την αρχική εμπειρία αφύπνισης, χρειάζεται περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη, ώστε να αποκτήσει τελικά πρακτική σημασία για το άτομο.


• Η δεύτερη σχολή είναι η νότια σχολή της άμεσης φώτισης άμεσης καλλιέργειας, στην οποία και οι δύο όψεις (φώτιση και πνευματική καλλιέργεια) τελειοποιούνται ταυτόχρονα. Αυτή είναι η σχολή του Lin-chi, που χαρακτηρίζεται από τη χρήση των kung-an (κοάν) για να σπάσουν τους συνηθισμένους τρόπους σκέψεις του μαθητή, ώστε αυτός να φτάσει στην πνευματική αφύπνιση.


• Το Ζεν ως τρόπος ζωής μπορεί καλύτερα να περιγραφεί στη σχολή του Lin-chi. Το Lin-chi I-hsuan απέρριψε τυπικές πρακτικές, εστιάζοντας αντίθετα σε καθημερινές δραστηριότητες. Καθημερινές δραστηριότητες όπως το φαγητό, ο ύπνος, η ενδυμασία, ή οτιδήποτε άλλο, θεωρούνταν ως εκδηλώσεις του ατόμου στον κόσμο της ύπαρξης. Θα μπορούσε ίσως να φανεί παράδοξο, το ότι η προσοχή μας στις καθημερινές δραστηριότητες είναι αυτή που θα μας κάνει να μοιάσουμε με τον Βούδα. Η φώτιση σε αυτούς που δεν την έχουνε βιώσει, μοιάζει σαν κάτι το μακρινό και υπερφυσικό, κάτι που βρίσκεται πέρα από τα όρια της οικείας μας πραγματικότητας. Αλλά όπως αναφέρθηκε προηγούμενα, η αναγνώριση της βουδικής φύσης κάποιου, σημαίνει την αναγνώριση της ενότητας όλων των όντων σε μια αδιαφοροποίητη κατάσταση. Οι καθημερινές δραστηριότητες μπορούν να ειδωθούν ως μια εκδήλωση της βουδικής φύσης κάποιου, επειδή ο αφυπνισμένος νους μπορεί να συλλάβει το Παν και τη μη δυαδική του φύση. Η συνειδητοποίηση της βουδικής φύσης του ατόμου, ανυψώνει τις καθημερινές του δραστηριότητες σε ένα επίπεδο αντίστοιχο με αυτό του διαλογισμού. Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε, πως ακόμα και μία απλή καθημερινή σπιτική δραστηριότητα, εάν γίνεται με συνείδηση και πνευματικό σκοπό, τότε αποτελεί μία πράξη διαλογισμού.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:56 pm

Η μη-δυαδικότητα της κατάστασης της φώτισης οδηγεί στην «Τετραπλή Ανάλυση του Lin-chi», στην οποία η υποκειμενικότητα και η αντικειμενικότητα εναλλάσσονται διαρκώς μεταξύ τους. Τα τέσσερα χαρακτηριστικά της «Τετραπλής Ανάλυσης» είναι η άρνηση της υποκειμενικότητας, η άρνηση της αντικειμενικότητας, η άρνηση και των δύο και η μη άρνηση της υποκειμενικότητας και της αντικειμενικότητας. Αυτά τα χαρακτηριστικά αντιπροσωπεύουν την διαδρομή από την κατάσταση της άγνοιας στην κατάσταση της επίγνωσης, η οποία εκδηλώνεται στη καθημερινή ζωή. Όπως αναφέρθηκε προηγούμενα, η φώτιση αποδέχεται τον άνθρωπο και τη ζωή όπως είναι, και αυτό για το Lin-chi αντιστοιχεί στο να μην αρνείται τελικά ούτε την αντικειμενικότητα, αλλά ούτε και την υποκειμενικότητα. Η ταυτόχρονη αντίληψη μέσα και από τους δύο τρόπους θέασης των πραγμάτων είναι μια έμφυτη ποιότητα, η βουδική φύση μέσα στο άτομο, και η άμεση αφύπνιση συμβαίνει με την αναγνώριση αυτού του γεγονότος.


Δύο μοναχοί διαφωνούσαν σχετικά με μια σημαία. Ο ένας είπε, «η σημαία κινείται». Ο άλλος απάντησε, «ο άνεμος κινείται». Ένας δάσκαλος έτυχε να περνάει. Τους είπε: «Ούτε ο άνεμος, μα ούτε και η σημαία. Το μυαλό σας κινείται».


Άνεμος, σημαία, κινήσεις του νου.
Η ίδια κατανόηση.
Όταν ανοίγει το στόμα
Όλα είναι λάθος.


Η σχολή του Lin-chi είναι επίσης μια σχολή άμεσης καλλιέργειας. Φαίνεται ίσως σχεδόν αδύνατο να καταφέρεις κάτι χωρίς να προσπαθήσεις Χωρίς την καταβολή κάποιου είδους προσπάθειας, πώς είναι δυνατόν να αναφέρεται το Lin-chi στην άμεση καλλιέργεια; Υπολογίζεται ότι αυτό θα προκληθεί από κάτι έμφυτο μέσα σε όλα τα έμψυχα όντα, που ονομάζεται πίστη. Η ιδέα της πίστης αποδέχεται κάθε άτομο ως ήδη φωτισμένο. Ταυτόχρονα, η πίστη ακτινοβολεί από τη βουδική φύση του ατόμου ώστε να υποκινήσει την αφύπνιση. Η διαδικασία τότε, είναι ίδια με το αποτέλεσμα. Αυτό φαίνεται ως μια αντίφαση. Είναι σα να λέμε ότι το ταξίδι για κάπου είναι ταυτόσημο με το να είναι κάποιος ήδη εκεί, ή «όπου κι αν πας, εκεί είσαι». Αυτή η ιδέα της άμεσης αφύπνισης άμεσης καλλιέργειας φαίνεται εντελώς παράλογη. Κι όμως, μπορεί να μην είναι έτσι. Η μόνη διαφορά μεταξύ του αφυπνισμένου και του μη αφυπνισμένου νου είναι στην αντίληψη. Ο αφυπνισμένος νους είναι ενήμερος ότι όλα είναι εκδήλωση της βουδικής φύσης, ενώ ο μη αφυπνισμένος νους δεν είναι ενήμερος. Δε χρειάζεται κάποια μακρόχρονη διαδικασία καλλιέργειας, επειδή η φύση βρίσκεται παντού.


Ένας μοναχός ρώτησε τον Νανσέν: «Υπάρχει κάποια διδασκαλία που δεν έχει ειπωθεί ποτέ από κάποιον δάσκαλο;» Ο Νανσέν είπε, «ναι υπάρχει. «Ποια είναι αυτή;» ρώτησε ο μοναχός. Ο Νανσέν απάντησε: «Δεν είναι νους, δεν είναι Βούδας, δεν είναι τίποτα.»


Ο Νανσέν ήταν καλός και έχασε το θησαυρό του.
Αληθινά, οι λέξεις δεν έχουν δύναμη.
Ακόμα και αν το βουνό γίνει θάλασσα,
Οι λέξεις δεν μπορούν να ανοίξουν τον νου.



Ο ρόλος των κοάν μέσα στο Ζεν


Zazen
Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να ανακαλύψεις,
ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα.

Η σχολή του Lin-chi είναι γνωστή για τον ιδιαίτερο τρόπο που παρακινεί το άτομο για να φωτιστεί. Τα κοάν (kung-an) είναι ένα είδος παράδοξων γρίφων: «Ζεν είναι ο ήχος που κάνει το ένα χέρι όταν χειροκροτεί». Ο καθένας γνωρίζει ότι ένα χέρι από μόνο του δεν μπορεί να χειροκροτήσει, έτσι πώς μπορεί να υπάρχει ο ήχος του ενός χεριού που χειροκροτεί, χωρίς να υπάρχει το δεύτερο χέρι που συμπληρώνει το χειροκρότημα; Ο μαθητής διαλογίζεται στο κοάν, μέχρι ο δάσκαλος να αποφασίσει ότι ο μαθητής έχει αποκτήσει μια διαισθητική κατανόηση της βαθύτερης σημασίας του κοάν. Τον ίδιο σκοπό (αυτόν της διαισθητικής κατανόησης) συναντάμε σε διάλογους που αφορούν επίδοξους μαθητές για τη σχολή του Hong-chou του Ma-tsu. Ο μαθητής κάνει μιαν «ανόητη» ερώτηση και παίρνει μια απάντηση που δεν έχει κανένα νόημα. Μια τέτοια απάντηση σε αυτή τη σχολή του Ζεν θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, από μια κραυγή προς το μαθητή, μέχρι μια απλή χειρονομία, όπως το να δείξει ο δάσκαλος με το δάχτυλό του προς κάποιο σημείο, επειδή η προφορική απάντηση δε θα ήταν κατάλληλη για την ερώτηση του μαθητή.


Με τέτοιες χωρίς νόημα απαντήσεις σε ερωτήσεις, θα φαινόταν σαν τα κοάν να μην είχαν κάποιο βάσιμο σκοπό. Αυτοί οι διάλογοι όμως, εξυπηρετούσαν ένα πολύ σημαντικό σκοπό. Όπως προαναφέρθηκε, η επίγνωση είναι αληθινά η μόνη διαφορά μεταξύ του αφυπνισμένου και του μη αφυπνισμένου νου. Αποφεύγοντας τη νοητική έπαρση του μαθητή, το κοάν χρησιμοποιείται για να διεγείρει την αφύπνιση. Βοηθά το μαθητή να παραμένει στη θέση του, προστατεύοντάς τον από την πτώση σε μια εγωιστική και αλαζονική στάση. Το κοάν δε μπορεί να γίνει κατανοητό μέσα από λογικό συλλογισμό. Μπορεί μόνο να κατανοηθεί μέσα από μια αποφατική αντίληψη της ανέκφραστης βουδικής φύσης μέσα στο άτομο.


Όσο βαθιά κι αν είναι η γνώση σου από τη μελέτη των γραφών, δεν είναι μεγαλύτερη από μία τρίχα μαλλιών. Στην απεραντοσύνη του διαστήματος, όσο σημαντική κι αν φαίνεται η κοσμική σου εμπειρία, δεν είναι περισσότερη από μία σταγόνα νερού σε μια βαθιά ρεματιά. Υπήρχαν πολυάριθμα κοάν, όλα με το στόχο να βοηθήσουν ένα μαθητή να φτάσει στη φώτιση. Η σχολή του Yuan-wu-Lin-chi πήγε ένα βήμα παραπέρα. Σε αυτή τη σχολή ένα μονάχα κοάν ήταν αρκετό ώστε να αφυπνίσει το μαθητή, καθώς όλη η διδασκαλία του Ζεν και του Βουδισμού μπορούσε να βρεθεί μέσα στο διαλογισμό. Ο Ta-Hui το προχώρησε ακόμα περισσότερο. Εισήγαγε την έννοια του διαλογισμού k'an-hua, στον οποίο όλο το κοάν δεν είναι σημαντικό, αντιθέτως είναι το hua-t'ou (φράση κλειδί στο κοάν), που αξίζει την εστίαση του διαλογισμού. Το K'an-hua Ζεν δεν αλλάζει ωστόσο το σκοπό του διαλογισμού. Εξακολουθεί να βοηθά το μαθητή να οδηγηθεί στη φώτιση, ξεπερνώντας τη δυιστική σκέψη, για να φτάσει στην κατανόηση της ανείπωτης ποιότητας της βουδικής φύσης. Όπως το κοάν, έτσι και το hua-t'ou μπορεί να γίνει μόνο κατανοητό μέσα από αποφατική αντίληψη. Είτε ο διαλογισμός γίνεται πάνω σε πολλά κοάν, σε ένα κοάν, ή στο hua-t'ou του κοάν, χρησιμεύει ως μια ώθηση για αφύπνιση και ως ένα εμπόδιο για έπαρση μέσα στο μαθητή.


Είναι σα να έχεις ένα μάτι, που βλέπει όλες τις μορφές αλλά δεν βλέπει τον εαυτό του.
Έτσι είναι ο νους σου.
Το φως του φτάνει παντού και αγκαλιάζει τα πάντα.
Τότε, γιατί δεν μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του;
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:57 pm

Η εξέλιξη του Ζεν

Η σχολή του Lin-chi μεταδόθηκε στην Ιαπωνία και μεταφράστηκε σε «Rinzai» και το kung-an σε κοάν. Ο δεύτερος μεγαλύτερος κλάδος του Ζεν, το Ts'ao-tung, επίσης μεταδόθηκε στην Ιαπωνία. Είναι γνωστός ως η σχολή του Soto. Το Ζεν διατηρεί πολλές ομοιότητες με τον πρόδρομό του, το Ch'an. Το Ζεν όπως το Ch'an και το dhyana, εξακολουθεί να σημαίνει διαλογισμό. Η εμπειρία της φώτισης μεταδίδεται άμεσα και η εμπειρία αντιμετωπίζεται ως ταυτόσημη με αυτή του Βούδα Shakyamuni και όλων των προηγούμενων από αυτόν. Η ανικανότητα της γλώσσας να μεταβιβάσει την εμπειρία της φώτισης, αποτελεί χαρακτηριστικό του Ζεν. Το Ζεν ακόμη κράτησε την ίδια ιδέα με το Ch'an, ότι η βουδική φύση βρίσκεται μέσα στο άτομο. Αλλά η σχολή του Soto, όσον αφορά τη μεθοδολογία που χρησιμοποιεί, στρέφεται σε μία θέαση που αποκλίνει από αυτή του Rinzai Zen.


Η φώτιση είναι σαν το φεγγάρι που καθρεφτίζεται στο νερό. Το φεγγάρι δε βρέχεται, ούτε το νερό σπάει. Παρόλο που το φως του είναι ευρύ και μεγαλοπρεπές, το φεγγάρι αντανακλάται ακόμα και σε μια μικρή λασπωμένη λακκούβα. Όλο το φεγγάρι και ολόκληρος ο ουρανός αντανακλούνται σε μία δροσοσταλίδα στο χορτάρι.


Έχει δειχτεί η σημασία που είχε το κοάν για τη σχολή του Lin-chi, όπως επίσης και η ιδέα της άμεσης φώτισης άμεσης καλλιέργειας. Η σχολή του Soto δεν κράτησε την ίδια άποψη. Ο Dogen υποτίμησε το κοάν, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στο zazen (κάθισμα σε διαλογισμό, χωρίς να υπάρχει κάποιο θέμα ή αντικείμενο διαλογισμού, παρά μόνο η πλήρης ηρεμία του νου) και στον καθαρό νου ως δρόμο για να φτάσει το άτομο στη φώτιση. Ακόμη, δεν υπήρχε θέμα άμεσης καλλιέργειας, αλλά αντίθετα μια σταδιακή πορεία ζωής προς την επίγνωση. Για τον Dogen η πλήρης αφύπνιση δεν μπορούσε να έρθει μονομιάς. Θα μπορούσε να συμβεί μέσα από μια αργή διαδικασία ανάπτυξης. Το Zazen αντιστοιχούσε στην αντίληψη της βουδικής φύσης, ή στην άμεση φώτιση, ωστόσο η άποψη του Dogen ήταν ότι το να φτάσει κανείς στη συνειδητοποίηση της βουδικής του φύσης δεν ήταν κάτι το στατικό, που θα μπορούσε να προσεγγιστεί άμεσα, αλλά αναπτυσσόταν μέσα από κάθε προσπάθεια.


Ο Dogen έδωσε έμφαση στη σημασία της απλής πρακτικής του zazen, η οποία εκείνη την εποχή ως απλή πρακτική κυριαρχούσε στα βουδιστικά κινήματα της Ιαπωνίας. Με το κάθισμα στο διαλογισμό, το άτομο καλείται να μη σκέφτεται τίποτε. Όλα τα πράγματα πρέπει να αφεθούν να φύγουν, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού. Στο Soto Zen εμφανίζεται μια σπουδαία ιαπωνική αρχή: «αποκοίμισε το σώμα και το νου», που αναφέρεται ότι σημαίνει το ίδιο με το zazen. Κατά τον Dosen, το zazen ήταν μια βασική αλήθεια του Βουδισμού. Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να φτάσει το άτομο στη φώτιση, επειδή διαμέσου του zazen, το άτομο εξασφάλιζε τη συνειδητοποίηση της βουδικής του φύσης. Στην ουσία, μια από τις κριτικές που ο Dogen εξέφρασε εναντίον της χρήσης των κοάν της σχολής του Rinzai, ήταν ότι η χρήση των κοάν για την επίτευξη της φώτισης, αποτελούσε από μόνη της μία προσκόλληση (προσκόλληση στη φώτιση).


Αυτοί που θεωρούν την καθημερινή ζωή ως εμπόδιο στο Δάρμα, δεν βλέπουν το Δάρμα στις καθημερινές τους δράσεις. Δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει, ότι δεν υπάρχει δράση έξω από το Δάρμα.


Σε κάθε περίπτωση, ο διαλογισμός είναι το κλειδί για το Ch'an ή το Ζεν, όποια μορφή κι αν παίρνει αυτός. Η σύγχρονη πρακτική του Ζεν μοιάζει ελάχιστα με την καταγωγή της από την dhyana yoga, αλλά αυτό έχει μικρή σημασία. Ακόμη και μέσα από την εξέλιξη, ο βασικός σκοπός είναι περίπου ο ίδιος, είτε ονομάζεται dhyana, Ζεν, ή Ch'an. Με την πειθαρχημένη εξάσκηση του διαλογισμού, το άτομο είναι ικανό να επιτύχει μεγαλύτερα επίπεδα πνευματικής ανάπτυξης. Μέσα στο ίδιο το Ch'an εξάλλου, αν και το όνομα της σχολής μπορεί να αλλάζει, οι μέθοδοι των δασκάλων μπορεί να διαφέρουν, ο στόχος που αναζητείται είναι πάντα ο ίδιος: Κάθε άτομο μπορεί να βρει τη βουδική του φύση και να ζήσει κάθε λεπτό και κάθε δράση της ζωής του μέσα στην κατάσταση της φώτισης.


Υπάρχουν χιλιάδες χιλιάδων μαθητές που ασκήθηκαν στο Διαλογισμό και έδρεψαν τους καρπούς του. Μην αμφιβάλλεις για τις δυνατότητές του, εξαιτίας της απλότητας της μεθόδου. Εάν δεν μπορείς να βρεις την αλήθεια εκεί όπου βρίσκεσαι, που αλλού περιμένεις να την βρεις;
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:57 pm

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ









Ο μέσος άνθρωπος σήμερα δεν μπορεί να δει τις υπέρυθρες ακτίνες με τα φυσικά του μάτια εκτός κι αν έχει εφοδιαστεί με κατάλληλα μηχανήματα. Επίσης υπάρχουν ήχοι που δεν μπορούμε να ακούσουμε, τους οποίους τα έντομα, οι γάτες και τα σκυλιά ακούνε πολύ καθαρά. Μάλιστα έχει εφευρεθεί μία άηχη σφυρίχτρα για σκύλους. Όλα αυτά μας δείχνουν ότι υπάρχουν πράγματα που βρίσκονται πέρα από το εύρος των αισθήσεων μας και συνεπώς είναι για εμάς αόρατα. Αλλά και στον ίδιο χώρο μ΄ εμάς μήπως δεν υπάρχουν άνθρωποι διαισθητικοί που αντιλαμβάνονται πράγματα που για μας δεν υπάρχουν;




Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς πιστεύετε ότι ζείτε στον πραγματικό κόσμο, και ο κόσμος της φαντασίας σας είναι ένας πλαστός κόσμος που δημιουργεί ο νους. Ένας κόσμος παράξενος με διαφορετικά τοπία, πόλεις, σπίτια αλλά και πλάσματα που κατοικούν σ΄ αυτόν. Ένας κόσμος με διαφορετικά χρώματα, ήχους και αρώματα, που ξυπνάει κάποιες άγνωστες σ΄ εμάς αισθήσεις. Εκεί οι περιορισμοί είναι λιγότεροι από τον δικό μας υλικό κόσμο και όλα μπορούν να συμβούν. Έτσι όταν ακούμε για την ύπαρξη «άλλων κόσμων», πιστεύουμε ότι και αυτοί είναι δημιούργημα της φαντασίας μας.




Φανταστείτε τώρα για μία στιγμή ότι ο κόσμος της φαντασίας μας είναι ο αληθινός και ο κόσμος που ζούμε μία φαντασίωση. Μία αντανάκλαση, μία σκιά αυτών των αόρατων κόσμων. Κι όπως εμείς με τη φαντασία μας προσπαθούμε να αγγίξουμε αυτά που ο νους δεν μπορεί να φτάσει, έτσι και οι κάτοικοι αυτών των άλλων κόσμων προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί μας. Καθώς όμως μιλάμε διαφορετικές γλώσσες από αυτούς και διαθέτουμε διαφορετικές αισθήσεις, αυτό δεν είναι πραγματοποιήσιμο παρά μόνο για ελάχιστους, χαρισματικούς ανθρώπους, αυτούς που ονομάζουμε ενορατικούς.



Πέρα απ΄ όλα αυτά όμως δεν υπάρχει κουλτούρα που να μην μας μιλάει γι αυτούς τους αόρατους κόσμους .Πρόκειται για μία πανανθρώπινη απόκρυφη γνώση, που στις σκοτεινές περιόδους της ιστορίας αμφισβητήθηκε (ποτέ όμως δεν χάθηκε) σε σημείο που να έχουν κάψει «αιρετικούς» όπως ο Ιταλός Φιλόσοφος Jordano Bruno που ισχυρίζονταν ότι στον κόσμο που ζούμε υπάρχουν κι άλλες διαστάσεις πέρα από αυτές που εμείς αντιλαμβανόμαστε και άπειροι άλλοι κόσμοι.



Σήμερα παρόλα αυτά βλέπουμε ότι μ΄ ένα διαφορετικό τρόπο η επιστήμη προσεγγίζει απόψεις που ο Αποκρυφισμός κατέχει εδώ και χιλιάδες χρόνια.




Αρκετοί διακεκριμένοι επιστήμονες (όπως ο Max Tegmark του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια) μιλάνε σήμερα για την ύπαρξη παράλληλων κόσμων που επιβεβαιώνεται από εμπειρικά στοιχεία.



Ένας άλλος κορυφαίος φυσικός του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, έχει αναπτύξει τη σημαντικότερη Θεωρία για τις κρυμμένες διαστάσεις του χώρου. Εξηγεί ότι «θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάποια άλλα όντα που συνυπάρχουν δίπλα μας σε κάποιο άλλο σύμπαν, σε κάθε χιλιοστό του χώρου στον οποίο ζούμε. Ωστόσο δεν θα γίνονταν ποτέ αντιληπτά γιατί μεσολαβούν μεταξύ μας άλλες διστάσεις».Οι διαστάσεις αυτές είναι τυλιγμένες με ένα τρόπο που τις καθιστά κανονικά αόρατες, όπως το πλάτος ενός απόμακρου τηλεφωνικού σύρματος στον ορίζοντα που εσείς δεν μπορείτε να δείτε μέχρι να έρθετε κοντά του.



Όταν μιλάμε για άλλους κόσμους ο νους μας πηγαίνει συχνά στο ταξίδι της ψυχής μετά το θάνατο του σώματος.



Η ύπαρξη μίας ζωής μετά το θάνατο είναι μία αντίληψη αποδεκτή απ΄ όλες τις Θρησκείες και τις φιλοσοφίες του κόσμου. Αρκετοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι μελετούν σήμερα μέσω της ύπνωσης τη θεωρία της μετενσάρκωσης, επιτυγχάνοντας κάποια θεραπευτικά αποτελέσματα σε τομείς που η κλασσική ιατρική αδυνατεί να το κάνει. Επίσης μελετούν περιπτώσεις «νεκρανάστασης» (ασθενών που έχουν επανέλθει στη ζωή μετά από κλινικό θάνατο), όπου περιγράφουν εμπειρίες σ΄ αυτούς τους άλλους κόσμους (Ραίυμοντ Μούντυ, Νιλς Τζάκομπσον κ.α.) Μας λένε λοιπόν ότι πηγαίνοντας κάποιος εκεί συναντάει οντότητες του «ίδιου μήκους κύματος» μ΄ αυτόν, που τον συμβουλεύουν, τον οδηγούν και αντιλαμβάνεται μ΄ ένα αισθητήριο τρόπο πιο λεπτό και πιο πλατύ τους ήχους και τα χρώματα. Σ΄ αυτό τον κόσμο υπάρχουν πολιτείες, σπίτια, οικογένειες όπως κι εδώ αν και υπάρχει μία τελείως διαφορετική χλωρίδα και πανίδα από τη γη. Παρόμοιος είναι ο κόσμος που επισκεπτόμαστε στα όνειρα μας. Εκεί είναι ένας κόσμος με 5 διαστάσεις και ο χρόνος ρέει διαφορετικά (γι΄αυτό σ΄ ένα όνειρο μπορούμε να δούμε μία ολόκληρη ιστορία να διαδραματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά). Πολλά Θιβετανικά Μαντάλα και Αιγυπτιακές σαρκοφάγοι είχαν ζωγραφισμένους χάρτες αυτών των αόρατων κόσμων προκειμένου να καθοδηγήσουν την ψυχή μετά την αποχώρηση της από το υλικό σώμα έτσι ώστε να μην χαθεί στους άλλους κόσμους.



Οι Ιερείς βοηθούσαν την ψυχή στο ουράνιο ταξίδι της με τελετές, προσευχές και διαλογισμούς, μαθαίνοντας της να διαβάζει για να μπορεί να ακολουθήσει αυτούς τους μαγικούς χάρτες.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:58 pm

Οι 3 Κόσμοι και οι Κάτοικοι τους.



Οι πιο κοντινοί σε σχέση με τη δική μας εξέλιξη στη Γη είναι 3 κόσμοι, αυτοί που στην Αρχαία Ελλάδα έλεγαν ο Κόσμος του Σώματος, ο Κόσμος της Ψυχής (Αστρικός Κόσμος) και ο Κόσμος του Νου. Στον Μεσαίωνα αντίστοιχα μιλούσαν για τον Στοιχειώδη Κόσμο, τον Αγγελικό και τον Ουράνιο, ενώ ο Αγ. Αυγουστίνος μιλάει για τις 3 πόλεις: η Πόλη του Θεού στον Ουρανό, η Πνευματική γίηνη πόλη και η Πόλη του Διαβόλου.



Όπως στον ορατό φυσικό κόσμο υπάρχουν πολλές ποικιλίες φυτών, διαφορετικά είδη ζώων και διάφορες ανθρώπινες φυλές, έτσι συμβαίνει και στους αόρατους κόσμους. Έχουν μόνιμους κατοίκους, επισκέπτες, ή κάποιους που λειτουργούν ταυτόχρονα σε διαφορετικούς κόσμους.



Στον Νοητικό κόσμο συναντάμε κάποιες πνευματικά εξελιγμένες οντότητες που σπάνια επικοινωνούν με τους κατώτερους κόσμους εκτός κι αν έχουν αναλάβει κάποια πνευματική αποστολή. Λέγεται ότι εδώ κατοικούν και οι Μάγοι με τους μαθητές τους (λευκοί και μαύροι).Οι τελευταίοι σε αντίθεση με τους προηγούμενους χρησιμοποιούν τις γνώσεις και τη δύναμη τους για ιδιοτελείς σκοπούς.



Στον Αστρικό Κόσμο ζουν οι άνθρωποι μετά το φυσικό τους θάνατο με το αστρικό τους σώμα, σχηματίζοντας πόλεις κατά ομάδες σύμφωνα με τις τάσεις ή τα πιστεύω τους και η επικοινωνία περιορίζεται όπως συμβαίνει στο φυσικό επίπεδο από τις ατομικές γνώσεις του καθενός και τη συμβολική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Η επικοινωνία σ΄ αυτό το επίπεδο γίνεται με τηλεπάθεια και περιορίζεται ανάμεσα στις συμπάθειες και προτιμήσεις των ψυχών και επιτυγχάνεται ανάμεσα σ΄ αυτές που δονούνται στο ίδιο «μήκος κύματος».



Εδώ μπορούμε να συναντήσουμε και άλλες περιπτώσεις όπως είναι το λεγόμενο «είδωλο»,μία απομίμηση της ψυχής στον αστρικό κόσμο. Είναι σαν να ζωντανεύει το είδωλο μας στον καθρέπτη ενώ εμείς έχουμε φύγει. Τέτοιες παρουσίες χρησιμοποιούνται στον πνευματισμό, όπου κάποιος εξαπατάται παίρνοντας για αληθινό άτομο το είδωλο ενός πεθαμένου συγγενή του.



Ένας άλλος μυστήριος κόσμος σε σχέση με τον αστρικό κόσμο είναι η λεγόμενη «Όγδοη Σφαίρα», η πιο σκοτεινή περιοχή της σελήνης που ποτέ δεν φωτίζεται από τον ήλιο, ένα είδος κοσμικού σκουπιδότοπου όπου η προσωπικότητα κάποιων ανθρώπων με ψηλό βαθμό κτηνωδίας αποσυντίθεται περνώντας φοβερά βασανιστήρια. Μία τέτοια περίπτωση είναι αυτή των βρυκολάκων.



Στον αστρικό κόσμο όπως κατοικούν και κάποια άλλα όντα που δεν ανήκουν στην ανθρώπινη γραμμή εξέλιξης. Είναι τα λεγόμενα «Στοιχειακά πνεύματα»,που χωρίζονται σε 4 κατηγορίες ανάλογα με το στοιχείο το οποίο δρουν είναι οι Νάνοι ή Καλικάντζαροι και οι Νύμφες στη γη,οι Νεράίδες οι Τρίτωνες οι Νηριίδες στο νερό, οι Συλφίδες τα Έλφη στον αέρα ,οι Σαλαμάνδρες και οι πύρινοι δράκοντες στη φωτιά.Αυτά είναι τα πνεύματα της φύσης που είναι πολυάριθμα και διαφέρουν τόσο όσο οι ανθρώπινοι λαοί μεταξύ τους.Οι αναφορές σ΄αυτά τα πλάσματα μας λένε ότι τα ζώα μπορούν να δουν τα στοιχειά και ότι αυτά εμφανίζονται κάποιες φορές στα παιδιά, που συχνά παίζουν με κάποιους «αόρατους φίλους» τους καθώς και σε κάποιους ανθρώπους που ζουν κοντά στη φύση και είναι πιο αγνοί. Σ΄όλα τα χωριά υπάρχουν κάποιοι γέροι που μιλούν με νεράιδες ή μπορούν να δουν τους νάνους και αφηγούνται τέτοιου είδους ιστορίες.



Άλλοι κάτοικοι αυτών των κόσμων είναι οι λεγόμενοι Δέβα , ανώτερα όντα που μπορούν να ανέβουν και στον Ουράνιο κόσμο.Είναι οι Άγγελοι του Χριστιανισμού, ή οι κατώτεροι Θεοί των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων. Είναι Κύριοι των 4ων στοιχείων, ευθύνονται για τις γεωλογικές και κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη μας, είναι Δικαστές των καρμικών πράξεων όλων των βασιλείων, διατηρούν και ισοσταθμίζουν την ισορροπία της φύσης που πολλές φορές ο άνθρωπος ή άλλα όντα διαταράσσουν.



Αυτοί θεωρούνται μεσολαβητές ανάμεσα στο Θεό και στους ανθρώπους. Στη Χριστιανική Θρησκεία υπάρχουν 9 χοροί Αγγέλων: οι Σεραφείμ, οι Χερουβείμ,οι Θρόνοι,οι Κυριαρχίες,οι Αρετές, οι Δυνάμεις,οι Κυριότητες,οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι. Στον Ινδουισμό οι Αγκριράσας είναι οι αγγελιοφόροι μεταξύ του Ουρανού και της Γης, ενώ στον ισλαμικό κόσμο στέκουν 8 άγγελοι γύρω από το θρόνο του Αλλάχ αντιπροσωπεύοντας τα 4 σημεία του ορίζοντα και τα ενδιάμεσα αυτών.



Ο Τζορντάνο Μπρούνο μιλάει για 7 είδη δαιμόνων που ο μάγος θα πρέπει να γνωρίζει για να μπορεί να ενεργήσει πάνω τους και μαζί τους.Αυτά είναι τα πύρινα πνεύματα, τα αιθερικά, τα αέρινα, τα υδάτινα, τα γίηνα, τα χθόνια ή υπόγεια και τα φυγόφωτα (απεχθάνονται το φως). Επίσης λέει ότι οι ανώτεροι δαίμονες είναι αυτάρκεις και τους αρέσουν οι μυρωδιές, οι ύμνοι και τα τραγούδια, ενώ υπάρχουν δαίμονες που ευθύνονται για κάποιες αρρώστιες και άλλοι που διοικούν κάποιες ιστορικές εποχές και επαγρυπνούν για ορισμένες μορφές κουλτούρας ή πολιτισμού διαφυλάγοντας την ύπαρξη και ανάπτυξη κρατών και αυτοκρατοριών.



Μας λέει επίσης τον τρόπο να επικοινωνήσουμε μαζί τους μέσα από ορισμένα σύμβολα εικόνες, σχήματα, χειρονομίες χρώματα αλλά κυρίως μέσω της ενδυνάμωσης της φαντασίας με την οποία μπορεί κάποιος να ενεργήσει ισχυρά και πάνω και μέσα στο Σύμπαν. Στην αρχαία Αίγυπτο για παράδειγμα τα γράμματα ήταν ιερογλυφικά, είχαν κάποιες εικόνες (και ήχους προφοράς) και κάθε πράγμα είχε ένα μυστικό όνομα (πέρα από το συμβατικό) βγαλμένο από την εσωτερική του φύση. Μ΄αυτή τη γραφή και εκείνους τους ήχους αντιλαμβάνονταν τις ομιλίες των θεών και χειρίζονταν την μεγάλη επιστήμη της Μαγείας.



Οι Μάγοι και οι Ιερείς κάποτε γνώριζαν τρόπους για να κατασκευάζουν με την στοιχειώδη ουσία (την πρώτη ύλη αυτών των ανώτερων κόσμων) τεχνητά στοιχειακά –φύλακες ή άγγελους προστάτες. Έτσι τα αρχαία αγάλματα των Θεών και οι ιεροί χώροι ήταν φορτισμένοι, προστατευμένοι με τέτοιους Στοιχειακούς Φύλακες, προγραμματισμένους να επιτίθενται σ΄ όποιον βεβήλωνε τα ιερά. Αυτή είναι η εξήγηση για τις λεγόμενες «κατάρες» των τάφων των αρχαίων Φαραώ.



Σ΄ όλες τις Θρησκείες υπήρχε μία ιεραρχία θεοτήτων ξεκινώντας από τον Ένα, Πρωταρχικό Θεό, τον οποίο αντιλαμβανόμαστε από τις εκδηλώσεις του, καθώς αυτός αναλύεται σε μικρότερες θεότητες, όπως το λευκό φως αναλύεται στα 7 χρώματα της Ίριδας, το καθένα από τα οποία έχει αμέτρητες αποχρώσεις. Έτσι υπάρχουν μεγάλοι και ισχυροί Θεοί, όπως ο Δίας (Ελλάδα), ο Οντίν (Κέλτες), ο Άμμωνας (Αίγυπτος) αλλά και μικρότεροι θεοί που σχετίζονται με την καθημερινή ζωή, όπως ο θεός του ρυζιού στην Κίνα ή του καλαμποκιού στους Ινδιάνους.



Όλοι οι παραδοσιακοί λαοί καθώς που ήταν στενά συνδεδεμένοι με τη φύση αντιλαμβάνονταν ότι όλα εμψυχώνονται από το ίδιο Πνεύμα, την ίδια Δύναμη. Πίστευαν ότι όλα έχουν ψυχή και επομένως θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Οι Κέλτες για παράδειγμα έκαναν ένα τελετουργικό πριν το κόψιμο ενός δέντρου ενώ οι Ινδιάνοι έκαναν κάποιες προσφορές στο πνεύμα του ζώου που σκότωναν για να φάνε.



Επίσης πίστευαν ότι η αρμονία και η τάξη του κόσμου μπορούσε να υπάρχει μόνο όσο οι διαφορετικοί κόσμοι και τα όντα που κατοικούσαν σ΄ αυτούς θα επικοινωνούσαν μεταξύ τους και θα ήταν σε συμφωνία. Οι Θεοί είναι μέρος της φύσης και αν και όντα ανώτερα ήταν τόσο φυσικά όσο ένα πουλί, ένα δέντρο ή ένας άνθρωπος. Και ίσως γεννιούνται και ίσως πεθαίνουν.



Οι τελετές που είχαν καθιερώσει, αφιερώνονταν σε διάφορες θεότητες και ήταν σύμφωνα μ΄αυτούς τους ρυθμούς της φύσης (για παράδειγμα είχαν κάποιες γιορτές στα ηλιοστάσια και στις ισημερίες) Σκοπός ήταν να κρατιέται αυτή η γέφυρα με τον Ουρανό, αυτή η επαφή με τις αόρατες δυνάμεις και το Μυστήριο.
Ο προσωπικός μας αόρατος κόσμος:



Κάθε άνθρωπος επίσης διαμορφώνει τον δικό του αόρατο κόσμο, ανάλογα με τις επιθυμίες, τις σκέψεις και αυτά που οραματίζεται. Η ύλη των αόρατων κόσμων είναι μία ουσία που πλάθεται δημιουργώντας μορφές που διαρκούν ένα χρονικό διάστημα και έπειτα διαλύονται.



Οι κοινοί άνθρωποι έχουμε μικρή ένταση στις ψυχολογικές και νοητικές μας δράσεις δημιουργώντας έτσι ασυνείδητα κάποια στοιχειακά πνεύματα που διαρκούν πολύ λίγο. Αυτά λέγονται σκεπτομορφές και περιφέρονται μέσα στην αύρα του δημιουργού τους και τον ακολουθούν, επηρεάζοντας τις επιλογές , τις σχέσεις και τη δημιουργία της εικόνας του κόσμου του.



Κατά συνέπεια το αόρατο δεν υπάρχει. Υπάρχει αυτό που θέλουμε και αυτό που μπορούμε να δούμε. Αν πριν ένα αιώνα μιλούσαμε σ΄ έναν επιστήμονα για την τηλεόραση ή το κινητό τηλέφωνο προφανώς θα έβαζε τα γέλια. Με την ίδια λογική σε κάποια χρόνια μπορεί να υπάρχουν μηχανήματα με τα οποία θα μπορούμε να δούμε μέσα σ΄αυτούς τους άλλους κόσμους που ίσως τελικά να μην είναι πολύ μακριά από εμάς, ούτε τόσο «αόρατοι» …
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 12:59 pm

Ινδική Φιλοσοφία: Η τελική Απελευθέρωση









ΔΑΡΜΑ - ΚΑΡΜΑ






Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός θεσμός στην αρχαιότητα που τον συναντούμε σε όλους τους γνωστούς πολιτισμούς και αυτός είναι ο θεσμός των Μυστηρίων.





Τα Μυστήρια ήταν ένα είδος «βιωματικού πανεπιστημίου», που μετάλλασσε όποιον «σπούδαζε» σε αυτά. Ο Μαθητής κατακτούσε γνώση σε διάφορα επίπεδα. Η θεωρητική άσκηση συμβάδιζε με την πρακτική και οι δοκιμασίες ήταν κατά κάποιον τρόπο οι εξετάσεις αυτών. Ο στόχος ήταν να γνωρίσει τον εαυτό του και τους νόμους της φύσης για να καταφέρει να κατακτήσει ένα παραπάνω βήμα στην εξελικτική του πορεία.





Στην Ινδική φιλοσοφία η Ανθρωπότητα αντιμετωπίζεται ως ένα ζωντανό Ον σε εξέλιξη και θεωρείται ότι η Ιστορία ακολουθεί κάποια σκοπιμότητα. Υπάρχει μια πορεία που θα οδηγήσει όλη την ανθρωπότητα κάποια στιγμή ώστε να καταφέρει να ανυψωθεί, σπάζοντας όλα τα δεσμά που την κρατούν δέσμια στην ύλη. Είναι η θεωρία της πνευματικής εξέλιξης μέσα από τις ενσαρκώσεις (μην ξεχνάμε την διδασκαλία της μετενσάρκωσης που είναι καθοριστική στις διδασκαλίες του Ινδικού εσωτερισμού).





Κάθε άνθρωπος όμως αποτελεί μια ξεχωριστή μονάδα και για αυτό δεν υπήρχαν μαζικές μυήσεις, αυτή η μονάδα όμως είναι σε αλληλεξάρτηση με διάφορα σύνολα, διαμορφώνει και διαμορφώνεται από αυτά.





Μπορεί να υπάρχει το προγραμμένο αλλά υπάρχει και η Βούληση. Δεν υπάρχει για τους Ινδούς το τυχαίο. Το τυχαίο είναι ένας νόμος που δεν γνωρίζουμε και δεν μπορούσε να ονομάσουμε. Πιστεύουν ότι τα πάντα έχουν μια αιτία και κάθε δράση δημιουργεί ένα αποτέλεσμα. Αυτό είναι ο νόμος του Κάρμα που διέπει τα πάντα. Είναι ο τρόπος που περπατά κανείς την οδό της ζωής, δεν είναι όμως η οδός, η πορεία.





Αυτή την ονομάζουν Δάρμα. Το Δάρμα είναι ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει όμως από τα ελαστικά τοιχώματα αυτού του δρόμου. Για παράδειγμα ένα πουλί έχει διαφορετικό Δάρμα από έναν άνθρωπο και ένα φυτό έχει τελείως διαφορετικό Δάρμα από έναν άγγελο και δεν μπορεί να αλλάξει.





Κάθε ον λοιπόν έχει το δικό του Δάρμα και ο τρόπος που θα το βαδίσει καθορίζει το Κάρμα του. Γιατί κάθε δράση δημιουργεί μια αντίδραση. Αυτό λέει ο Νόμος. Ακόμα κι αν πει κανείς να κάνει καλό, πάλι δημιουργεί κάρμα. Αυτό σημαίνει ότι συνεχίζει να είναι εγκλωβισμένος μέσα στο νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος. Πώς μπορεί λοιπόν να απελευθερωθεί;





Μόνο με την Ορθή Δράση. Ορθή Δράση σημαίνει να δρας χωρίς να περιμένεις τους καρπούς των δράσεων σου. Είναι αυτό που η λαϊκή σοφία ονομάζει «κάνε το καλό και ρίξ΄ το στον γιαλό».





Στα Μυστήρια δεν διδάσκονταν ένας προσωπικός θεός που μισεί και τιμωρεί κάποιον ή που αγαπά και συγχωρεί. Ο άνθρωπος είναι καθ’ όλα υπεύθυνος των πράξεών του και συμμετέχει σε ένα γενικότερο σχέδιο, σε μια λογική της ζωής. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ινδικό Εσωτερισμό, υπάρχει η Πρώτη Δύναμη και πίσω από αυτήν υπάρχει η αιτία της (έως εδώ υπάρχει ο δυαδισμός ) και μετά υπάρχει η Αιτία δίχως Αιτία, ηΑλήθεια, ο Μη-Αριθμός Μη-δεν που είναι η αρχή όλων των αριθμών και στα σανσκριτικά λέγεται ΔΑΡΜΑΝ. Μην τον μπερδέψουμε με τα διάφορα Δάρμα. Το Δαρμάν είναι ο ολοκληρωμένος Νόμος μέσα από τον οποίοξεπηδούν όλα τα Δάρμα.





Μόνο όταν ο μαθητής περπατά στην οδό της εξέλιξης με ορθή Δράση, μόνο τότε δεν δημιουργεί επιβαρυντικό Κάρμα. Αυτή η ευθεία πορεία του ανθρώπου μέσα στις διάφορες ενσαρκώσεις ονομάζεται με την σανσκριτική ορολογία ΣΑΝΤΑΝΑ Μόνο η ορθή δράση λοιπόν μπορεί ναγλιτώσει τον άνθρωπο από τον κύκλο των ενσαρκώσεων, δηλαδή τον τροχό της ΣΑΜΣΑΡΑ. Μόνο η Ορθή Δράση μπορεί να οδηγήσει στην έσχατη απελευθέρωση, μέσω της Βούλησης του Μαθητή να είναι ελεύθερος.





«….Για τα έργα μόνο να νοιάζεσαι, ποτέ για τους καρπούς τους. Κίνητρό σου να μην είναι ο καρπός του έργου, μα ούτε κι η προσκόλληση σου να είναι στην απραξία. Σταθερός να εκτελείς τα έργα εγκαταλείποντας κάθε προσκόλληση και μένοντας ίδιος και στην επιτυχία και στην αποτυχία….» (Μπαγκαβάτ Γκίτα)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:00 pm

Μετενσάρκωση: έχουμε γεννηθεί ξανά;










Μπορεί η υπόθεση της μετενσάρκωσης να επαληθευθεί;









"Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο
Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο
Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε,
αρχίζει και η επιστροφή
Ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός..."


Νίκος Καζαντζάκης, «Ασκητική»



Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αναρωτηθεί:
• Έχω γεννηθεί ξανά;
• Έχω ζήσει στο παρελθόν δεκάδες άλλες ζωές;
• Ή είναι η ζωή μου μια μοναδική ευκαιρία ύπαρξης ανάμεσα στις αναρίθμητες
ζωές άλλων ανθρώπων που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν;


Τα δύο τρίτα του πληθυσμού της γης πιστεύουν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) ότι ο άνθρωπος δε ζει μόνο μία ζωή, αλλά πεθαίνει και γεννιέται ξανά σε μία συνεχή διαδικασία επαναγεννήσεων που χάνεται στο μακρινό παρελθόν. Είναι γεγονός ωστόσο, πως δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν κάτι τέτοιο όντως ισχύει, εφόσον η σκοτεινή άβυσσος που προηγείται της γέννησής μας και που μας αγκαλιάζει με το θάνατό μας, αποτελεί μία άβυσσο μυστηρίου, μία μακρινή χώρα που κερνάει τους επισκέπτες της, το «νερό της λήθης».


Ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί να δεχτεί ούτε καν αυτά τα όρια με τα οποία τον περιορίζει ο θάνατος. Θέτει ερωτήματα, ερευνά και προσπαθεί να ρίξει φως, ακόμα και στην απροσπέλαστη άβυσσο από την οποία προήλθε και η οποία τον περιμένει. Η θεωρία της μετενσάρκωσης αποτέλεσε αδιαμφισβήτητη πίστη για πολλούς πολιτισμούς στο παρελθόν και είναι ενσωματωμένη σε πολλά θρησκευτικά δόγματα του παρόντος. Ακόμα και για τους ανθρώπους που λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, η μετενσάρκωση αποτελεί μία έντονα αμφισβητούμενη υπόθεση, υπάρχουν στοιχεία από έρευνες που θα μπορούσαν τουλάχιστον να τους προβληματίσουν για το αντίθετο.


Η περίπτωση της μικρής Ινδής από το Delhi.
Το 1926 γεννήθηκε στο Δελχί ένα κορίτσι που λεγόταν Shanti Devi. Σχεδόν από τα τρία της χρόνια άρχισε να θυμάται λεπτομέρειες από μία προηγούμενη ζωή της στην πόλη Muttra, η οποία βρίσκεται σε απόσταση 130 χιλιομέτρων από τον τόπο όπου είχε γεννηθεί. Δήλωσε πως την έλεγαν Lugdi, πως γεννήθηκε το 1902, άνηκε σε μία συγκεκριμένη κάστα και πως ήταν παντρεμένη με έναν έμπορο υφασμάτων που τον έλεγαν Kedar Nath Chaubey. Είπε επίσης πως γέννησε ένα αγόρι και πως πέθανε 10 ημέρες μετά από τη γέννα. Όταν η Shanti Devi έφτασε στην ηλικία των 9 χρόνων, η οικογένειά της άρχισε μία έρευνα για να διαπιστώσει εάν όντως υπήρχε κάποιος άντρας με το όνομα που είχε πει η Shanti, στην πόλη της Muttra.


Βρέθηκε ένας άντρας με αυτό το όνομα και τους έγραψε ένα γράμμα που επιβεβαίωνε όσα είχε δηλώσει η μικρή Ινδή. Ακολούθως, έστειλε έναν συγγενή του στο σπίτι της μικρής και ενώ ο άνθρωπος αυτός καθόταν με την οικογένεια του κοριτσιού, ο Kedar Nath Chaubey εμφανίστηκε χωρίς να τους έχει προειδοποιήσει. Η Shanti Devi αναγνώρισε και τους δύο αυτούς ανθρώπους. Μετά, εξετάστηκε η πιθανότητα, εάν η μικρή είχε βρεθεί στη Muttra στην παρούσα ζωή της και εάν είχε μάθει τις πληροφορίες αυτές από κάποιον που ζούσε εκεί. Προέκυψε πως δεν είχε συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, εφόσον η μικρή Shanti δεν είχε φύγει ποτέ από το Δελχί.


Το 1936 οργανώθηκε μία επιτροπή για να συνοδεύσει το κορίτσι που επισκέφτηκε τη Muttra, ώστε να διαπιστώσει εάν η κοπέλα αναγνώριζε ανθρώπους και μέρη από την πόλη αυτή. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της έγινε φανερό, πως δεν ήταν μόνο σε θέση να αναγνωρίζει ανθρώπους, αλλά και πως μπορούσε να δείξει στην επιτροπή τη διαδρομή που οδηγούσε στο σπίτι του Kedar Nath Chaubey. Αναγνώρισε επίσης το σπίτι, παρόλο που το είχαν βάψει με άλλο χρώμα μετά από το θάνατο της Lugdi. Μπορούσε ακόμα να απαντήσει σωστά σε διάφορες ερωτήσεις που αφορούσαν το εσωτερικό του σπιτιού, τις ντουλάπες, κ.λπ. Αναγνώρισε τους γονείς της Ludgi ανάμεσα από ένα πλήθος 50 ανθρώπων.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:03 pm

Ακόμα περισσότερο εντυπωσιακή ήταν η δήλωσή της, πως είχε θάψει σε κάποιο σημείο χρήματα. Όταν σκάψανε στο σημείο που υπέδειξε η κοπέλα και δε βρήκαν τίποτα, ο Kedar Nath Chaubey παραδέχτηκε, πως είχε ήδη βρει τα χρήματα μετά από το θάνατο της γυναίκας του. Τέλος, ανακαλύφθηκε πως η Shanti Devi χρησιμοποιούσε στην παιδική της ηλικία γλωσσικές εκφράσεις, που ήταν χαρακτηριστικές στη διάλεκτο της περιοχής της Muttra, πράγμα το οποίο είχε εντυπωσιάσει όσους την είχαν ακούσει. Συνολικά, είχε κάνει 24 συγκεκριμένες και επαληθευμένες δηλώσεις, που αφορούσαν την περασμένη ζωή της Lugdi.


Ο Ian Stevenson και η επιστημονική έρευνα για τη μετενσάρκωση.
Ο Ian Stevenson, ψυχίατρος από το Charlottesville της Virginia, ο οποίος στο παρελθόν διατέλεσε επικεφαλής του ψυχιατρικού τμήματος στο πανεπιστήμιο της Virginia, αφιερώθηκε τα τελευταία 40 χρόνια στην επιστημονική τεκμηρίωση των αναμνήσεων από προηγούμενες ζωές παιδιών από όλο τον κόσμο, έχοντας μελετήσει παραπάνω από 2500 τέτοιες περιπτώσεις. Πολλοί ερευνητές, ακόμα και σκεπτικιστές, συμφωνούν πως αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη της μετενσάρκωσης.


Ο Δρ. Stevenson ξεκίνησε την έρευνά του για την πιθανότητα ύπαρξης της μετενσάρκωσης το 1960, όταν άκουσε για μια περίπτωση στη Σρι Λάνκα, όπου ένα παιδί ισχυριζόταν ότι θυμόταν την περασμένη του ζωή.


Εξέτασε εξονυχιστικά την περίπτωση ρωτώντας το παιδί και τους γονείς του, όπως επίσης και τους ανθρώπους, για τους οποίους ισχυριζόταν το παιδί ότι ήταν οι γονείς του στην περασμένη του ζωή. Αυτό τον οδήγησε στην πεποίθηση ότι πιθανότατα η μετενσάρκωση αποτελεί μία πραγματικότητα. Όσο περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις μελετούσε, τόσο περισσότερο αυξανόταν το ενδιαφέρον του γι' αυτό το άγνωστο πεδίο, το οποίο μέχρι προσφάτων χρόνων είχε ξεγλιστρήσει από την επιστημονική παρατήρηση. Σκοπός του ήταν να μπορέσει να ελέγξει την ισχύ της υπόθεσης της μετενσάρκωσης με επιστημονικό τρόπο.


Ακόμα και σήμερα, ο Δρ Stevenson είναι ο σημαντικότερος επιστήμονας ερευνητής για την τεκμηρίωση της μετενσάρκωσης και το έργο του αποτελεί βιβλιογραφική πηγή για ένα πολύ μεγάλο πλήθος ερευνητικών εργασιών, που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Εκτός από τις περιπτώσεις ατόμων που θυμούνται προηγούμενες ζωές τους και οι οποίοι έχουν γεννηθεί σε χώρες, όπου το δόγμα της μετενσάρκωσης είναι ευρέως διαδεδομένο, ο Stevenson μελέτησε και περιπτώσεις τέτοιες από την Ευρώπη, που οι άνθρωποι δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με την ιδέα αυτή. Σημαντικότατη είναι η συνεισφορά του στη μελέτη περιπτώσεων που αφορούν αναμνήσεις μικρών παιδιών.


Από τις μελέτες του εξήγαγε το συμπέρασμα, πως μία τυπική περίπτωση παιδιού που θυμάται την προηγούμενη ενσάρκωσή του, ακολουθεί το παρακάτω μοτίβο:
• Αρχίζοντας από την ηλικία των 2 έως 4 χρόνων, το παιδί θυμάται αυθόρμητα λεπτομέρειες από την προηγούμενη ζωή του.

• Το πλήθος και η καθαρότητα των δηλώσεων του παιδιού αυξάνονται μέχρι την ηλικία των 5 έως 6 χρόνων, όπου το παιδί αρχίζει να μιλάει λιγότερο για τις αναμνήσεις αυτές.

• Στην ηλικία των 8 χρόνων, οι αναμνήσεις από την προηγούμενη ζωή αρχίζουν να εξασθενούν.

• Το παιδί παρουσιάζει αναίτια συμπεριφορά που ταιριάζει με τις συνθήκες ζωής του ανθρώπου που ήταν στην προηγούμενη ζωή του, όπως φοβίες ή ιδιαίτερες προτιμήσεις και ορέξεις.

• Σε πολλές περιπτώσεις το παιδί έχει κάποιο σημάδι ή γενετική ανωμαλία, που αντιστοιχεί σε σημεία του σώματος, όπου ως προηγούμενη ζωή είχε δεχτεί κάποιο θανάσιμο τραύμα. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που δηλώνουν πως θυμούνται πως μετενσαρκώθηκαν, αναφέρουν πως είχαν βίαιο θάνατο που δεν έχει διαγραφεί από τη μνήμη τους.

• Σε μερικούς πολιτισμούς το άτομο που πρόκειται να «μετενσαρκωθεί», προβλέπει την επόμενη ενσάρκωσή του, ή μπορεί μία μητέρα που περιμένει να γεννήσει ένα παιδί, να δει ένα όνειρο που να δηλώνει πως ο προηγούμενος άνθρωπος σκοπεύει να μετενσαρκωθεί στο παιδί.

• Μετά την ηλικία των 10 χρόνων, τα παιδιά που αναφέρουν πως θυμούνται την προηγούμενή τους ζωή, εξελίσσονται κανονικά.


Ο Ian Stevenson συνέλεξε πάνω από 2500 αναφορές για μετενσάρκωση, τις οποίες συγκέντρωσε σε μία βάση δεδομένων για περαιτέρω ανάλυση. Καθόρισε πως για να ενταχθεί μία περίπτωση μετενσάρκωσης στη συγκεκριμένη βάση δεδομένων, θα πρέπει να παρουσιάζει τουλάχιστον 2 από 6 βασικά χαρακτηριστικά:

1. πρόβλεψη επανενσάρκωσης ή προθανάτια δήλωση από το άτομο που
προηγήθηκε της παρούσας ενσάρκωσης.

2. όνειρα που ανακοινώνουν την παρούσα ενσάρκωση, που βλέπει είτε η
μητέρα του παιδιού της τωρινής ενσάρκωσης, ή κάποιος συγγενής του
προηγούμενου προσώπου.

3. λεκτική αναφορά σε αναμνήσεις.

4. συμπεριφορά που παραπέμπει σε συγκεκριμένες αναμνήσεις.

5. αναγνώριση ανθρώπων και τοποθεσιών.

6. ιδιαίτερα γενετικά σημάδια ή γενετικές δυσπλασίες και ατέλειες, που
σχετίζονται με τραύματα ή σημάδια του σώματος που είχε το άτομο της
προηγούμενης ενσάρκωσης.


Πέρα από τα παραπάνω κριτήρια του Stevenson, υπάρχει ένας αριθμός καταστάσεων και χαρακτηριστικών ανθρώπων, που συντελούν περισσότερο ή λιγότερο στην υπόθεση ότι μπορεί να σχετίζονται με μία προηγούμενη ενσάρκωση. Κάποιες από αυτές τις καταστάσεις και τα χαρακτηριστικά είναι, οι αμφιβολίες που σχετίζονται με την σεξουαλική ταυτότητα κάποιου ανθρώπου, οι εμπειρίες τύπου Dιjΰ vu, οι περιπτώσεις παιδιών θαυμάτων καθώς και ιδιοφυών ηλιθίων, η περίπτωση της ξενογλωσσίας, της ικανότητας δηλαδή ενός ανθρώπου να μιλάει ή να γράφει σε μία γλώσσα που δεν έχει διδαχτεί ποτέ, το ανεξήγητο αίσθημα «αγάπης» ή «μίσους» απέναντι σε έναν άνθρωπο που είναι παντελώς άγνωστος και τέλος οι πολλαπλές προσωπικότητες και η σχιζοφρένεια.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:04 pm

Ο Εσωτερισμός στον Baruch de Spinoza










Ο Μπαρούχ ντε Σπινόζα γεννήθηκε το 1632 στην εβραϊκή συνοικία του Άμστερναμ, από μία οικογένεια ευκατάστατων εμπόρων, ισπανικής ή πορτογαλικής καταγωγής. Στο σχολείο κάνει τις σπουδές του, θεολογικές και εμπορικές. Χωρίς να τις διακόψει εργάζεται στον εμπορικό οίκο του πατέρα του. Παρ’ότι στο χώρο όπου μεγάλωσε υπήρχε ένα έντονο ρεύμα σκεπτικισμού και φιλοσοφικών τάσεων , οι ομόθρησκοι του τον αφόρισαν λόγω της υποτιθέμενης αιρετικής διδασκαλίας του. Λίγοι είναι οι φιλόσοφοι της νεότερης εποχής που έχουν καταδιωχτεί και κυνηγηθεί όσο ο Σπινόζα.
Και όλα αυτά επειδή είχε την τόλμη να ασκήσει κριτική στην επίσημη θρησκεία.



Ο Σπινόζα έλεγε ότι ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός επιβιώνουν μόνο χάρη σε απολιθωμένα δόγματα και κενές τελετουργίες, προτείνωντας πρώτος την «ιστορική-κριτική» ανάγνωση της Βίβλου. Αρνήθηκε να δεχτεί ότι η Βίβλος είναι βιβλίο εμπνευσμένο ή υπαγορευμένο από το Θεό. Θεωρούσε ότι η «κριτική ανάγνωση» θα μας επιτρέψει να διακρίνουμε μια σειρά αντιφάσεων μεταξύ των διαφόρων βιβλίων και Ευαγγελίων. Κάποια στιγμή ο Σπινόζα εγκαταλείφθηκε και από την ίδια την οικογένειά του. Και το παράδοξο είναι πως λίγοι άνθρωποι στον κόσμο υπερασπίστηκαν με τόσο σθένος την ελευθερία της γνώμης και αγωνίστηκαν με τόσο μεγάλο ζήλο για την ανεξιθρησκεία. Ο Σπινόζα αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τόσα εμπόδια, να ξεπεράσει πολλές αντιδράσεις όπου τελικά αποτραβήχτηκε κι αφιέρωσε τη ζωή του στη φιλοσοφία.



Κέρδιζε το ψωμί του κατασκευάζοντας κάτοπτρα. Το επάγγελμα που ασκούσε για τις βιοποριστικές του ανάγκες έχει κάτι το συμβολικό. Όπως πράττουν οι φιλόσοφοι που οφείλουν να βοηθούν τους ανθρώπους να δουν τη ζωή και τον κόσμο κάτω από μια νέα προοπτική. Και το θεμέλιο της φιλοσοφίας του Σπινόζα είναι η επιθυμία του να θεωρήσει τα πάντα «από την άποψη της αιωνιότητας».



Διότι ο Σπινόζα πιστεύει πως οι αποδείξεις είναι «τα μάτια της Ψυχής». Πρόκειται για το τρίτο μάτι, εκείνο που μας επιτρέπει να δούμε τη ζωή πέρα απ’ όλες τις ψευδαισθήσεις, τα πάθη και τους θανάτους. Για μια τέτοια παρατήρηση χρειάζονται η ανάπτυξη των αρετών όπως η ταπεινότητα, αγνότητα, λιτότητα, όχι ως αρετές που ακρωτηριάζουν τη ζωή, αλλά ως δυνάμεις που ενώνονται μαζί της και δεισδύουν μέσα της. Ο Σπινόζα πίστευε στη χαρά και στη θέαση. Ήθελε μονάχα να εμπνεύσει, να αφυπνίσει, να ανοίξει τα μάτια. Η απόδειξη ως τρίτο μάτι δεν έχει στόχο να υπαγορεύσει ή να πείσει, αλλά απλώς να αποτελέσει το φακό ή να λειάνει το γυαλί για αυτή την εμπνευσμένη ελεύθερη θέαση.



Από τα πιο σημαντικά έργα του είναι η Ηθική που διαιρείται σε πέντε μέρη:
α) Περί Θεού,
β) Για τη φύση και την προέλευση του πνεύματος
γ) Για την προέλευση και τη φύση των παθημάτων
δ) Για την ανθρώπινη δουλεία
ε) Για τη δύναμη της νόησης



Η «Ηθική» είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε δυο φορές συγχρόνως: μια φορά στη συνεχή ροή των ορισμών, των θεωρημάτων, των αποδείξεων και των πορισμάτων, που αναπτύσσουν τα μεγάλα θεωρητικά θέματα και μια δεύτερη στην τεθλασμένη αλυσίδα των σχολίων που εκφράζει την πολύμορφη οργή της καρδιάς του Σπινόζα και διατυπώνει τις πρακτικές θέσεις της καταγγελίας και της απελευθέρωσης.




Σκόπευε να δείξει ότι όχι μόνο η ελευθερία του φιλοσοφείν εναρμονίζεται με την ένθερμη ευσέβεια και με την ειρήνη της πολιτείας, αλλά και ότι η στέρηση της ελευθερίας αυτής καταστρέφει τη δημόσια ειρήνη και την ίδια αυτή την ευσέβεια.
Όταν η Ηθική συμπληρώθηκε το 1675, ο Σπινόζα αναγκάστηκε να εγκαταλήψει την ιδέα να την εκδόσει, αν και χειρόγραφά της κυκλοφορούσαν μεταξύ των στενών του φίλων.



Επίσης έγραψε τη Θεολογικοπολιτική Πραγματεία και πληθώρα άλλων έργων όπως η «Σύνοψη», «Υπολογισμός των πιθανοτήτων», πολλές επιστολές καθώς και έργα τα οποία ποτέ δεν δημοσίευσε για πολλούς και διάφορους λόγους.
Συμπλήρωσε ακόμη το μεγαλύτερο μέρος της γεωμετρικής απόδοσης των Αρχών της Φιλοσοφίας του Καρτεσίου, όπου οι απόψεις του Σπινόζα έδειχναν μια απομάκρυνση από τον Καρτεσιανισμό.



Ο Σπινόζα ήταν ένας αναζητητής της αλήθειας, διότι θεωρούσε ότι η αλήθεια οδηγεί στην ελευθερία, μας απαλλάσει από τις γνώμες, τους τρόπους, τις τυρρανίες και τα πάθη που προκαλεί ο φόβος της άγνοιας.
Όταν ο Σπινόζα μιλά για ηθική, εννοεί δύο πράγματα που εμείς σήμερα αποδίδουμε με δύο διαφορετικές λέξεις: ηθική και ευτυχία. Με την Ηθική του ήθελε να δείξει πως η ζωή του ανθρώπου ορίζεται και διέπεται από τους νόμους της φύσης. Πρέπει να μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις μας, για να μπορούμε να φτάσουμε στη γαλήνη και στην ευτυχία.



Κατά τον Σπινόζα δεν υπάρχει παρά μία και μόνη «ουσία» αφού όλα όσα υπάρχουν αποτελούνται από την ίδια ουσία και στηρίζονται στην ίδια βάση. Σε άλλα σημεία την ονομάζει «Θεό» η «Φύση».(Ηθική, Περί Θεού Θεώρημα 20).
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:05 pm

ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ
(Θεώρημα 20: Η ύπαρξη του Θεού και η ουσία του είναι ένα και το αυτό πράγμα).

Η φιλοσοφία του ονομάζεται μονιστική εφόσον η Φύση και η Ύπαρξη στο σύνολό τους στηρίζονται στην ίδια αρχή.
Χρησιμοποιώντας τη λέξη «Φύση» δεν εννοεί μόνο τον φυσικό κόσμο γύρω μας. Όταν αναφέρει τις λέξεις Ουσία, Φύση, Θεός, εννοεί όλα όσα υπάρχουν, ακόμα κι αυτά που είναι από πνεύμα κι όχι από ύλη.
Όλα όσα υπάρχουν μέσα στη φύση είναι «Σκέψη» ή «Έκταση». Με τον όρο «modus», ο Σπινόζα εννοεί τον συγκεκριμένο τρόπο που ο Θεός ή η Ουσία διαλέγει κάθε φορά για να εκδηλωθεί. Ένα λουλούδι είναι ένα modus του κατηγορήματος Έκταση, ενώ το ποίημα που μιλάει γι’ αυτό το λουλούδι είναι ένα modus του κατηγορήματος Σκέψη. Κατά βάση και τα δύο είναι εκδηλώσεις ενός και του ίδιου πράγματος: της Ουσίας που αλλιώς λέγεται Θεός ή Φύση.



Μπορούμε έτσι να πούμε ότι όλες οι σκέψεις των ανθρώπων είναι σκέψεις του Θεού ή της Φύσης. Θεωρούσε επίσης πως ο Θεός ή οι φυσικοί νόμοι είναι η εσωτερική αιτία όλων όσων συμβαίνουν διότι ο Θεός εκφράζεται αποκλειστικά μέσα από τους φυσικούς νόμους. Ένα από τα θεμελιώδη σημεία της Ηθικής συνίσταται στην άρνηση κάθε εξουσίας
Ο Σπινόζα έλεγε ότι τα ανθρώπινα πάθη, όπως π.χ η φιλοδοξία ή ο πόθος μας εμποδίζουν να φτάσουμε στην αληθινή ευτυχία και αρμονία. Αν όμως αναγνωρίσουμε ότι όλα συμβαίνουν κατ’ ανάγκη τότε μπορούμε να αντιληφθούμε έστω και διαισθητικά ότι η Φύση είναι ένα σύνολο, ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους, να συλλάβουμε όλα όσα υπάρχουν ταυτόχρονα σε μια στιγμή μέσα και αυτό το ονομάζει αντίληψη του κόσμου:



(Sub specie aeternitatis : Να βλέπεις τα πάντα από την οπτική γωνία της αιωνιότητας).

Η αιωνιότητα είναι χαρακτήρας της ύπαρξης καθόσον αυτή εντυλίσσεται στην ουσία (Ηθική Ι, .

ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ
(Θεώρημα 8: Κάθε υπόσταση είναι αναγκαία άπειρη).
Η ύπαρξη επομένως είναι «αιώνια αλήθεια», όπως ακριβώς είναι αιώνια και η ίδια η ουσία, διακρίνεται δε από αυτή μέσω μιας διάκρισης λόγου και μόνο. Η αιωνιότητα έτσι αντιτίθεται στη διάρκεια, ακόμη και την απροσδιόριστη, που χαρακτηρίζει την ύπαρξη του τρόπου δεν εντυλίσσεται στην ουσία.



Η ουσία του τρόπου είναι ωστόσο μια μορφή αιωνιότητας (species aeternitatis).
Και τούτο επειδή η ουσία ενός τρόπου έχει μια αναγκαία ύπαρξη που της προσιδιάζει, έστω κι αν δεν υπάρχει από την ίδια αλλά εκ του Θεού ως αιτίας. Άρα αιώνιος δεν είναι μόνο ο άμεσος άπειρος τρόπος, είναι και κάθε ενική ουσία που αποτελεί ένα του μέρος το οποίο συμφωνεί με όλα τα άλλα επ’ άπειρον. Όσο για τον έμμεσο άπειρο τρόπο, που ρυθμίζει τις υπάρξεις στη διάρκεια, είναι και ο ίδιος αιώνιος, στο μέτρο που το σύνολο των κανόνων σύνθεσης και αποσύνθεσης είναι σύστημα αιώνιων αληθειών και κάθε μία από τις σχέσεις που αντιστοιχούν στους κανόνες αυτούς είναι αιώνια αλήθεια. Γι’ αυτό και ο Σπινόζα λέει πως το πνεύμα είναι αιώνιο: το πνεύμα συλλαμβάνει την ενική ουσία του σώματος υπό κάποια μορφή αιωνιότητας, αλλά επίσης συλλαμβάνει τα υπαρκτά πράγματα μέσω κοινών εννοιών, δηλαδή υπό το πρίσμα των αιώνιων σχέσεων που καθορίζουν τη σύνθεση και την αποσύνθεσή τους μέσα στην ύπαρξη.



Στην έκφραση species aeternitatis, το species παραπέμπει πάντα σε μια έννοια ή σε μια γνώση. Είναι πάντα μια ιδέα που εκφράζει την ουσία ενός συγκεκριμένου σώματος ή την αλήθεια των πραγμάτων, (Sub specie aeternitatis). Αυτό δε σημαίνει πως οι ουσίες ή οι αλήθειες δεν είναι από μόνες τους αιώνιες. Όντας όμως αιώνιες εκ της αιτίας τους και όχι αφ’ εαυτών, διαθέτουν αυτή την αιωνιότητα που προκύπτει από την αιτία μέσω της οποίας πρέπει αναγκαία να νοούνται. Species επομένως σημαίνει αδιαχώριστα μορφή και ιδέα, μορφή και νοητική σύλληψη.



Όταν η ψευδαίσθηση των αξιών μας εμποδίζει να μην καταλάβουμε τους νόμους της Φύσης μάς εμφανίζονται με τον ηθικό χαρακτήρα ενός πρέπει. Η συγκεχυμένη μορφή ενός ηθικού νόμου έχει πλήξει τόσο πολύ τον φυσικό νόμο, ώστε ο φιλόσοφος δεν πρέπει να μιλά για φυσικό νόμο αλλά μόνο για αιώνιες αλήθειες.



Όμως είναι εύκολο να μπορούμε να διαχωρίσουμε τις αιώνιες αλήθειες της Φύσης από τους θεσμοθετημένους ηθικούς νόμους.
Ένας ηθικός ή κοινωνικός νόμος δεν μας δίνει γνώση, δεν μας κάνει να γνωρίσουμε τίποτα που στην χειρότερη περίπτωση παρεμποδίζει το σχηματισμό της γνώσης
(π.χ ο νόμος ενός τυράννου).
Ο νόμος είναι πάντα η υπερβατική θεσμική βαθμίδα που καθορίζει την αντίθεση των αξιών (Καλό-Κακό), η γνώση όμως είναι πάντα η εμμενής δύναμη που καθορίζει την ποιοτική διαφορά των τρόπων ύπαρξης (Καλός-Κακός).



Στα έργα του ο Σπινόζα δεν παύει να καταγγέλει τριών ειδών πρόσωπα:
τον άνθρωπο με τα λυπημένα πάθη, τον ανθρωπο που εκμεταλλεύεται αυτά τα λυπημένα πάθη, που τα έχει ανάγκη προκειμένου να εδραιώσει την εξουσία του και για τον άνθρωπο που λυπάται για την ανθρώπινη κατάσταση και για τα πάθη του ανθρώπου εν γένει. Ο σκλάβος, ο τύραννος και ο ιερέας. Το μεγάλο μυστικό του μοναχικού πολιτεύματος κι αυτό κυρίως που το ενδιαφέρει είναι η εξαπάτηση των ανθρώπων, μεταμφιέζοντας με το όνομα της θρησκείας το φόβο με τον οποίο επιδιώκει να τους χαλιναγωγήσει, ώστε να μάχονται για τη σκλαβιά τους, σαν να επρόκειτο για τη σωτηρία τους. (Πρόλογος Θεολογικοπολιτικής Πραγματείας).



Υπάρχει σαφώς στον Σπινόζα μια φιλοσοφία της «ζωής» και συνίσταται ακριβώς στην καταγγελία όλων αυτών που μας χωρίζουν από τη ζωή.
Η ζωή είναι δηλητηριασμένη από τις κατηγορίες του Καλού και του Κακού, του παραπτώματος και της αξίας, της αμαρτίας και της άφεσης (Ηθική Ι, παράρτημα)
Αυτό που δηλητηριάζει τη ζωή είναι το μίσος, ο φόβος, η απελπισία, ο φθόνος, η οργή, η εκδίκηση, η σκληρότητα….(Ηθική ΙΙΙ).
Δεν θεωρεί πως ένα λυπημένο πάθος έχει κάτι καλό μέσα του.



«Δεν ζούμε, δεν διάγουμε παρά ένα ομοίωμα ζωής, δεν συλλογιζόμαστε παρά πως να αποφύγουμε το θάνατο και όλη μας η ζωή είναι μια λατρεία του θανάτου».



Ένα επίσης από τα θεμελιώδη σημεία της Ηθικής συνίσταται στην άρνηση κάθε εξουσίας στο Θεό, εξουσίας ανάλογης με εκείνη ενός τυράννου ή και ενός φωτισμένου ηγεμόνα. Και τούτο διότι ο Θεός δεν είναι βούληση, έστω και βούληση φωτισμένη από κάποια νομοθετική νόηση. Ο Θεός δεν συλλαμβάνει στη νόησή του δυνατότητες, τις οποίες θα πραγματοποιούσε μέσω της βούλησής του. Η θεία νόηση είναι απλώς ένας τρόπος μέσω του οποίου ο Θεός δεν εννοεί τίποτε άλλο πέρα από την προσίδια ουσία του και όσα προκύπτουν από αυτήν, η βούλησή του είναι απλώς ένας τρόπος υπό τον οποίο όλες οι συνέπειες απορρέουν από την ουσία του ή απ’ όσα αυτός εννοεί. Δεν έχει επομένως εξουσία, έχει μόνο μια δύναμη ταυτόσημη με την ουσία του. Μέσω της δύναμης αυτής, ο Θεός είναι αιτία όλων των πραγμάτων που προκύπτουν από την ουσία του καθώς και αιτία αυτού, δηλαδή αιτία της ύπαρξής του, όπως αυτή εκτυλίσσεται στην ουσία. (Ηθική, Ι,34)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:06 pm

ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ
(Θεώρημα 34: Η δύναμη του Θεού είναι αυτή η ίδια του η ουσία.)

Η νόηση ακόμη και η άπειρη δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τρόπος του κατηγορήματος σκέψης (Ηθική, Ι,31). Υπό αυτή την έννοια, δεν συνιστά την ουσία του Θεού περισσότερο απ’ ότι η βούληση. Όποιοι εντάσσουν τη νόηση και τη βούληση στην ουσία του Θεού, αντιλαμβάνονται τον Θεό ανθρωπολογικά ή και με ανθρωπομορφικά κατηγορικά γνωρίσματα: επόμενο είναι να μην μπορούν πλέον να περισώσουν τη διάκριση των ουσιών παρά επικαλούμενοι μια θεία νόηση που ξεπερνά τη δική μας, που έχει έναντι της δικής μας καταστατική θέση υπεροχής και απλώς σχέση αναλογίας. Περιπίπτουμε έτσι σε όλες τις συγχύσεις μιας αμφίσημης γλώσσας (όπως με τη λέξη κύων που δηλώνει και έναν ουράνιο αστερισμό και το ζώο που γαβγίζει, Ι,17,).



Η λέξη ψυχή δεν χρησιμοποιείται στην Ηθική, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις και ο Σπινόζα την αντικαθιστά με τη λέξη mens – πνεύμα, διότι η ψυχή είναι ιδιαίτερα βεβαρημένη με θεολογικές προκαταλήψεις και δεν εξηγεί:
α) Την αληθινή φύση του πνεύματος, δηλαδή ότι το πνεύμα είναι μια ιδέα και η ιδέα κάποιου πράγματος.
β) Την αληθινή σχέση με το σώμα, που είναι ακριβώς το αντικείμενο αυτής της ιδέας.
γ) Την πραγματική αιωνιότητα στο βαθμό που έχει διαφορά φύσεως με την ψευδοαθανασία.
δ) Την πολυαρχική (πλουραλιστική) σύνθεση του πνεύματος, ως σύνθεση ιδέας που όσα μέρη διαθέτει τόσες διαθέτει και ιδιότητες.


Το σώμα είναι τρόπος της έκτασης, το πνεύμα, τρόπος της σκέψης. Δεδομένου ότι το άτομο έχει μια ουσία, το πνεύμα του συνίσταται κατ’ αρχάς από αυτό που είναι πρώτο στους τρόπους της σκέψης, δηλαδή από μια ιδέα (Ηθική, ΙΙ, αξ.3& θεώρ.11).
Το πνεύμα επομένως είναι η ιδέα του αντίστοιχου σώματος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η ιδέα ορίζεται από την παραστασιακή της ικανότητα, αλλά η ιδέα που είμαστε είναι για τη σκέψη και για τις άλλες ιδέες ότι το σώμα που είμαστε είναι για την έκταση και για τα άλλα σώματα. Υπάρχει ένας αυτοματισμός της σκέψης (Πραγματεία για τη διόρθωση ^ 85), όπως υπάρχει και ένας μηχανισμός του σώματος άξιος να μας εκπλήξει (Ηθική, ΙΙΙ, 2, σχ.).



Επίσης ο Σιπνόζα τονίζει ότι μόνο ένα ον έχει τη δυνατότητα να «αποτελέσει την αιτία του εαυτού του» και να ενεργήσει με απόλυτη ελευθερία. Μόνο ο Θεός ή η Φύση μπορούν να ακολουθήσουν αυτή την ελεύθερη και «όχι τυχαία» εξέλιξη. Ο άνθρωπος λαχταρά την ελευθερία που θα του επιτρέψει να ζήσει χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς. Ποτέ όμως δεν θα αποκτήσει «ελεύθερη βούληση». Δεν ορίζουμε όλα όσα συμβαίνουν στο σώμα μας, αφού το σώμα μας είναι ένας modus του κατηγορήματος Έκταση. Ούτε «διαλέγουμε» τις σκέψεις μας. Ο άνθρωπος, επομένως, δεν έχει μια ελεύθερη ψυχή που βρέθηκε φυλακισμένη μέσα σ’ ένα σώμα-μηχανή.



Ο Σπινόζα έχει συγκεκριμένες προθέσεις όταν αρχίζει την Ηθική του με τον ορισμό της αιτίας εαυτού. Κατά παράδοση η έννοια της αιτίας εαυτού χρησιμοποιήθηκε με μεγάλη επιφύλαξη και κατά αναλογία προς το ποιητικό αίτιο (αιτία ενός διακεκριμένου αποτελέσματος), δηλαδή με παράγωγη και μόνο σημασία: αιτία εαυτού σήμαινε πάντα «σαν από μια αιτία». Ο Σπινόζα ανατρέπει την παράδοση αυτή αναγορεύοντας την αιτία εαυτού σε αρχέτυπο πάσης φύσεως αιτιότητας, στην πρωταρχική και αποκλειστική σημασία της αιτιότητας.



Δεν παύει ωστόσο να ισχύει η ποιητική αιτιότητα: είναι όταν το αποτέλεσμα είναι διακριμένο από την αιτία, είτε στην περίπτωση που η ουσία και η ύπαρξη του αποτελέσματος διακρίνονται από την ουσία και την ύπαρξη της αιτίας είτε στην περίπτωση που το αποτέλεσμα, έχοντας και το ίδιο μια ύπαρξη διακεκριμένη από την προσίδια την ουσία του, παραπέμπει σε κάτι άλλο ως αιτία ύπαρξης. Έτσι ο Θεός είναι αιτία όλων των πραγμάτων και κάθε υπαρκτό πεπερασμένο πράγμα παραπέμπει σ’ ένα άλλο πεπερασμένο πράγμα σαν την αιτία που το κάνει να υπάρχει και να ενεργεί. Εφόσον η αιτία και το αποτέλεσμα διαφέρουν από άποψη ουσίας και ύπαρξης, μπορούμε να πούμε πως δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ τους. (Ι, 17)
Ώστε λοιπόν, το γεγονός ότι ο Θεός παράγει μέσα σ’ αυτά τα ίδια κατηγορήματα που συνιστούν την ουσία του, έχει τη συνέπεια ο Θεός να είναι αιτία όλων των πραγμάτων με την ίδια έννοια με την οποία είναι και αιτία εαυτού (Ι, 25).
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:06 pm

ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ
(Θεώρημα 25: Ο Θεός δεν είναι μόνο το ποιητικό αίτιο της ύπαρξης, αλλά επίσης και της ουσίας των πραγμάτων).
Παράγει όπως υπάρχει. Άρα η μονοσημία των κατηγορημάτων, καθόσον αυτά λέγονται με μία και την ίδια έννοια, την έννοια της υπόστασης την ουσία της οποίας συγκροτούν καθώς και των παραγώγων που τα περιβάλλουν στην ουσία τους, προεκτείνεται στη μονοσημία της αιτίας , καθόσον το «ποιητκό αίτιο» ταυτίζεται εννοιολογικά με την «αιτία εαυτού». Ακριβώς με αυτή την εννοιολογική ταύτιση ποιητικού αιτίου και αιτίας εαυτού ο Σπινόζα ανατρέπει διπλά την παράδοση: τώρα πλέον το ποιητικό αίτιο ούτε η πρωταρχική σημασία της αιτίας είναι ούτε και διαφέρει εννοιολογικά από την αιτία εαυτού.



Ένα υπαρκτό πεπερασμένο πράγμα παραπέμπει σ’ ένα άλλο πεπερασμένο πράγμα ως αιτία. Δεν θα πούμε όμως ότι ένα πεπερασμένο πράγμα υπόκειται σε διπλή αιτιότητα, τη μια οριζόντια που συγκροτείται από την απροσδιόριστη σειρά των άλλων πραγμάτων, την άλλη κάθετη που συγκροτείται από τον Θεό.
Και τούτο διότι κάθε όρος της σειράς μας γυρίζει πίσω στον Θεό σαν σ’ εκείνο που καθορίζει την αιτία να έχει το αποτέλεσμά της. (Ηθική Ι, 26). Έτσι ο Θεός δεν είναι ποτέ απώτερη αιτία, αλλά τον προσεγγίζουμε ήδη από τον πρώτο όρο της σειράς.



Και αιτία είναι μόνον ο Θεός, ενώ επίσης μία μονάχα έννοια και μία μονάχα τροπικότητα ισχύουν για όλα τα σχήματα της αιτιότητας, παρ’ όλη την ποικιλία των σχημάτων αυτών (αιτία εαυτού, ποιητικό αίτιο των άπειρων πραγμάτων, ποιητικό αίτιο των πεπερασμένων πραγμάτων των μεν σε σχέση με τα δε).
Εννοούμενη στη μοναδική της έννοια και στη μοναδική της τροπικότητα, η αιτία είναι κατ’ ουσία εμμενής, δηλαδή παραμένει στον εαυτό της προκειμένου να παράγει (σε αντιδαστολή προς τη μεταβατική αιτία), ενώ το αποτέλεσμα επίσης δεν εξέρχεται από αυτή (σε αντιδιαστολη προς την απορροϊκή αιτία).



Η όλη προσπάθεια της Ηθικής είναι να σπάσει τον παραδοσιακό δεσμό μεταξύ ελευθερίας και βούλησης – είτε η ελευθερία νοηθεί ως η ικανότητα μιας βούλησης να επιλέξει ή και να δημιουργήσει (ελευθερία της αδιαφορίας) είτε ως η ικανότητα μιας βούλησης να ρυθμιστεί σύμφωνα με ένα πρότυπο και να το πραγματώσει (πεφωτισμένη ελευθερία). Από τη στιγμή που νοούμε έτσι την ελευθερία του Θεού, δηλαδή σαν την ελευθερία ενός τυράννου ή ενός νομοθέτη, τη συνδέουμε με τη φυσικής τάξεως τυχαιότητα ή ακόμη με τη λογικής τάξεως δυνατότητα. Έτσι όμως εισάγουμε την αστάθεια στη δύναμη του Θεού, εφόσον θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει κάτι άλλο, ή ακόμη χειρότερα την αδυναμία, εφόσον η δύναμή του περιορίζεται από πρότυπα δυνατότητας. Και επιπλέον δύνουμε ύπαρξη σε αφαιρέσεις, όπως το μηδέν στη δημιουργία ex nihilo ή το Καλό και το Καλύτερο στη πεφωτισμένη ελευθερία. ( Ηθική, Ι, 17, σχ.33, 2).



Η αρχή του Σπινόζα είναι ότι ουδέποτε η ελευθερία είναι ιδιότητα της βούλησης,
«Η βούληση δεν μπορεί να αποκληθεί ελεύθερη αιτία»: η βούληση πεπερασμένη ή άπειρη, είναι πάντα ένας τρόπος που καθορίζεται από μιαν άλλη αιτία και αυτή η αιτία είναι η φύση του θεού υπό το κατηγόρημα σκέψης(Ι, 32).



Αφ’ ενός, οι ιδέες είναι οι ίδιες τρόποι και η ιδέα του Θεού δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας άπειρος τρόπος υπό τον οποίο ο Θεός εννοεί την προσίδια φύση του και όλα όσα έπονται από αυτήν, χωρίς ποτέ να συλλαμβάνει στη νόησή του δυνατότητες, αφ’ ετέρου οι βουλές είναι τρόποι που εντυλίσσονται στις ιδέες και συγχέονται με την κατάφαση ή την άρνηση που έπονται από την ίδια την ιδέα, χωρίς να υπάρχει ποτέ τίποτα τυχαίο σ’ αυτές τις πράξεις (ΙΙ, 49).



Γι’ αυτό ούτε η νόηση ούτε η βούληση εντάσσονται στη φύση ή στην ουσία του Θεού και δεν είναι ελεύθερες αιτίες ούτε η μία ούτε η άλλη. Δεδομένου ότι το αναγκαίο είναι η μοναδική τροπικότητα των όντων, πρέπει να ειπωθεί ελεύθερη αποκλειστικά η αιτία «που υπάρχει μόνον από την αναγκαιόητα της φύσης της και που καθορίζεται να ενεργήσει μόνον από τον εαυτό της»: όπως ο Θεός, που συγκροτείται από απειρία κατηγορημάτων και είναι αιτία όλων των πραγμάτων με την ίδια έννοια με την οποία είναι και αιτία εαυτού. Ο Θεός είναι ελεύθερος επειδή όλα απορρέουν κατά αναγκαιότητα από τηνπροσίδια ουσία του, χωρίς να συλλαμβάνει δυνατότητες και χωρίς να δημιουργεί τυχαιότητες. Αυτό που ορίζει την ελευθερία είναι ένα «εσωτερικό» και ένας «εαυτός» της αναγκαιότητας. Ποτέ δεν είναι κανείς ελεύθερος μέσω της βούλησής του και του προτύπου σύμφωνα με το οποίο η βούλησή του ρυθμίζεται, αλλά μέσω της ουσίας του και όλων όσα απορρέουν από την ουσία του.
Υπό αυτή την έννοια και δεδομένου ότι ένας τρόπος παραπέμπει πάντα σε κάτι άλλο, μπορούμε άραγε να πούμε ποτέ πως είναι ελεύθερος;


Η ελευθερία είναι θεμελιώδης ψευδαίσθηση της συνείδησης, στο μέτρο που η συνείδηση αγνοεί τις αιτίες, φαντάζεται δυνατότητες ή τυχαιότητες και πιστεύει στην εθελούσια επενέργεια της ψυχής στο σώμα. (Ι,παράρτημα ΙΙ. 35 σχ. ΙΙΙ,2 σχ.V ).
Είναι αδύνατο να συνδέσουμε την ελευθερία με τη βούληση και αυτό όχι μόνον όσο αφορά την υπόσταση αλλά κατά μείζονα λόγο όσον αφορά τον τρόπο. Αντί αυτού, ο τρόπος έχει μια ουσία, δηλαδή ένα βαθμό δύναμης. Όταν κατορθώνει να σχηματίσει εντελείς ιδέες, οι ιδέες αυτές είτε είναι κοινές έννοιες που εκφράζουν την εσωτερική συμφωνία του με άλλους υπαρκτούς τρόπους (δεύτερο είδος γνώσης) είτε είναι η ιδέα της προσίδιας ουσίας που συμφωνεί κατ’ αναγκαιότητα με την ουσία του Θεού και όλες τις άλλες ουσίες (τρίτο είδος).
Ενεργητικά παθήματα ή αισθήματα απορρέουν κατά αναγκαιότητα από τις εντελείς αυτές ιδέες, ούτως ώστε να εξηγούνται μέσω της προσίδιας δύναμης του τρόπου. (ΙΙΙ, ορ. 1 & 2)



ΠΕΡΙ ΠΑΘΩΝ
(Ορισμός 1: Ονομάζω αυτοτελή αιτία εκείνη που μπορούμε να αντιληφθούμε καθαρά και συγκεκριμένα το αποτέλεσμά της απ’ αυτήν και μόνο, ατελή δε ή μερική αιτία ονομάζω εκείνη που δεν μπορούμε να γνωρίσουμε το αποτέλεσμα μόνο απ’ αυτήν.


Ορισμός 2: Λέγω ότι ενεργούμε, όταν, μέσα μας ή έξω από μας, γίνεται κάτι που εμείς είμαστε η αυτοτελής αιτία του, δηλαδή όταν, από μέσα μας ή έξω από εμάς, απορρέει από την φύση μας - αντίθετα, λέγω πως πάσχουμε όταν συμβαίνει μέσα μας κάτι, ή απορρέει κάτι από την φύση μας που μόνο εν μέρει είμαστε εμείς η αιτία του).



Τότε ο υπαρκτός τρόπος λέγεται ελεύθερος: έτσι, ο άνθρωπος δεν γεννιέται ελεύθερος, αλλά γίνεται ελεύθερος ή ελευθερώνεται και το τέταρτο μέρος της Ηθικής φτιάχνει το πορτραίτο αυτού του ελεύθερου ή ισχυρού ανθρώπου (IV, 54 κ.ά).

ΠΕΡΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
(Θεώρημα 54: Η μετάνοια δεν είναι αρετή, δηλαδή δεν προέρχεται από τον Λόγο, εκείνος όμως που μετανοεί για ότι κάνει είναι δυο φορές άθλιος και ανίσχυρος).


(Θεώρημα 56: Ο μεγαλύτερος βαθμός Αλαζονείας ή Αθυμίας φανερώνει τη μεγαλύτερη εσωτερική αδυναμία).
Ο άνθρωπος, ο πιο δυνατός από τους πεπερασμένους τρόπους, είναι ελεύθερος όταν πάρει στην κατοχή του τη δύναμή του να ενεργεί, όταν δηλαδή το conatus του καθοριστεί από εντελείς ιδέες απ’ όπου απορρέουν ενεργητικά παθήματα, τα οποία εξηγούνται μέσω της προσίδιας ουσίας του. Πάντα η ελευθερία συνδέεται με την ουσία και ότι απορρέει από αυτήν, όχι με τη βούληση και ότι τη ρυθμίζει.



Ακόμη μεγάλη ήταν η έμφαση που δώθηκε σχετικά με το θέμα της γνώσης και τα είδη της τόσο στη Σύντομη Πραγματεία όσο και στην Ηθική.
Όταν τα αντικείμενα μάς παρουσιάζονται μέσω των αισθήσεων με τρόπο διαστρεβλωμένο, συγκεχυμένο και με δίχως τάξη για τη νόηση, έχουμε να κάνουμε με μια ασαφή εμπειρία των πραγμάτων. Το ίδιο συγκεχυμένη καθίσταται η γνώση όταν, μέσω συμβόλων, ακούγοντας ή διαβάζοντας κάποιες λέξεις, σχηματίζουμε ιδέες παρόμοιες με αυτές που έχουμε όταν φανταζόμαστε τα πράγματα.
Στη «Σύντομη Πραγματεία» υπάρχει η ίδια οριοθέτηση και σε ότι αφορά την επονομασία «γνώμη» για το πρώτο είδος της γνώσης, μαθαίνουμε πως χρησιμοποιήθηκε γιατί το είδος αυτό «είναι υποκείμενο στην πλάνη».
Η γνώση δεν είναι η νοητική ενέργεια ενός υποκειμένου, αλλά η κατάφαση μιας ιδέας στην ψυχή:



( Σύντομη Πραγματεία ΙΙ, 16,5)
« Δεν είμαστε ποτέ εμείς που καταφάσκουμε ή αποφάσκουμε σε κάτι από ένα πράγμα, είναι το ίδιο πράγμα που μέσα μας καταφάσκει ή αποφάσκει σε κάτι από αυτό».
Ο Σπινόζα απορρίπτει όλες τις αναλύσεις της γνώσης που θα έκαναν διάκριση μεταξύ δύο στοιχείων, νόησης και βούλησης. Η γνώση είναι αυτοκατάφαση της ιδέας, «εκπλοκή» ή εκτύλιξη της ιδέας, όπως ακριβώς μια ουσία εκπλέκεται στις ιδιότητές της ή μια αιτία εκπλέκεται στα αποτελέματά της. (Ηθική Ι, αξίωμα 4 Ι 17).
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:08 pm

ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ
(Αξίωμα 4: Η γνώση του αποτελέσματος εξαρτάται από τη γνώση του αίτιου και την περικλείνει).


(Θεώρημα 17: Ο Θεός δρα μόνο νε τους νόμους της φύσης του και δίχως να υπόκειται σε κανέναν εξαναγκασμό).



Νοούμενη έτσι, η γνώση ως κατάφαση της ιδέας διακρίνεται:
1) από τη συνείδηση ως αναδιπλασιασμό της ιδέας, 2) από τα παθήματα ως καθορισμούς του conatus από τις ιδέες.
Τα είδη γνώσης είναι ωστόσο τρόποι ύπαρξης, επειδή το γιγνώσκειν προεκτείνεται στους τύπους συνείδησης και παθημάτων που του αντιστοιχούν, ούτως ώστε όλη η ικανότητα ετεροπάθειας να πληρούται αναγκαία. Η έκθεση των ειδών γνώσης ποικίλλει σημαντικά στο έργο του Σπινόζα, κυρίως όμως επειδή η κεντρική καταστατική θέση των κοινών εννοιών πρωτοκαθιερώνεται στην Ηθική.
Στην οριστική διατύπωση (ΙΙ, 40, σχ.2), το πρώτο είδος ορίζεται πρώτα απ’ όλα μέσω των αμφίσημων σημείων – ενδεικτικών σημείων που εντυλίσσουν την ανεντελή γνώση των νόμων.



Το πρώτο αυτό είδος εκφράζει τις φυσικές συνθήκες της ύπαρξής μας καθόσον δεν έχουμε εντελείς ιδέες, συγκροτείται δε μέσω της αλυσιδωτής σύνδεσης των ανεντελών ιδεών και των παθημάτων - παθών που απορρέουν από αυτές.
Το δεύτερο είδος ορίζεται μέσω των κοινών εννοιών: περιλαμβάνει τη σύνθεση των σχέσεων, την προσπάθεια του Λόγου προκειμένου να οργανώσει τις συναντήσεις ανάμεσα σε υπαρκτούς τρόπους υπό σχέσεις οι οποίες να συντίθενται και είτε το προσπέρασμα είτε την αντικατάσταση των παθητικών παθημάτων από ενεργητικά παθήματα που απορρέουν από τις ίδιες τις κοινές έννοιες.
Οι κοινές έννοιες όμως, χωρίς να είναι αφηρημένα, δεν παύουν να είναι γενικές ιδέες που δεν εφαρμόζονται παρά μόνο στους υπαρκτούς τρόπους υπό την έννοια, δεν μας οδηγούν στη γνώση της ενικής ουσίας.



Του τρίτου είδους έργο είναι να μας οδηγήσει στη γνώση των ουσιών: τότε πλέον το κατηγόρημα δεν συλλαμβάνεται ως κοινή (δηλαδή μονόσημη) στην υπόσταση της οποίας την ουσία συνιστά και στις ουσίες του τρόπου τις οποίες περιέχει ως ενικές ουσίες (V, 36 σχ.). Το σχήμα του τρίτου είδους είναι ένα τρίγωνο που συνενώνει τις εντελείς ιδέες του εαυτού μας, του Θεού και των άλλων πραγμάτων.
Ανάμεσα στο πρώτο είδος και το δεύτερο υπάρχει ρήγμα, δεδομένου ότι οι εντελείς ιδέες και τα ενεργητικά παθήματα αρχίζουν με το δεύτερο (ΙΙ 41 & 42).



ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ
(Θεώρημα 41: Η γνώση του πρώτου είδους είναι η μόνη αιτία του ψεύδους, ενώ η γνώση του δεύτερου και του τρίτου είναι αναγκαία αληθινή).


(Θεώρημα 42: Η γνώση του δεύτερου και του τρίτου είδους και όχι του πρώτου, μας μαθαίνει να ξεχωρίζουμε το αληθινό από το ψευδές).



Από το δεύτερο στο τρίτο υπάρχει μεν διαφορά φύσεως, αλλά το τρίτο βρίσκει μέσα στο δεύτερο μια causa fiendi (αιτία του γίγνεσθαι) (V, 28).



ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
(Θεώρημα 28: Η προσπάθεια ή η επιθυμία να γνωρίσουμε τα πράγματα με το τρίτο είδος της γνώσης δεν μπορεί να γεννηθεί από το πρώτο είδος της γνώσης αλλά από το δεύτερο).
Και εκείνο που μας περνάειαπό το ένα είδος στο άλλο είναι η ιδέα του Θεού: η ιδέα του Θεού ανήκει κατά κάποιον τρόπο στο δεύτερο είδος, καθόσον συνδέεται με τις κοινές έννοιες αλλά, μη όντας αυτή κάθ’ αυτήν κοινή έννοια, εφόσον συμπεριλαμβάνει την ουσία του Θεού, μας αναγκάζει υπ’ αυτή τη νέα έκφανση να περάσουμε στο τρίτο είδος που αφορά την ουσία του Θεού, την ενική ουσία μας και όλες τις ενικές ουσίες των άλλων πραγμάτων.
Είναι αλήθεια ότι, όταν λέμε πως το δεύτερο είδος είναι causa fiendi του τρίτου, η έκφραση πρέπει να εννοείται με την έννοια του συντυχικού (occassionnel) αιτίου μάλλον παρά του τελεσιουργού ( effectif), επειδή το τρίτο είδος δεν επέρχεται στην κυριολεξία, αλλά είναι αιώνιο και βρίσκεται μόνον ως αιωνίως δεδομένο (V, 31&33).


ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
(Θεώρημα 31: Το τρίτο είδος της γνώσης εξαρτάται από την ψυχή, ως μορφικής του ουσίας και εφ’ όσον η ψυχή είναι καθεαυτή αιώνια)


(Θεώρημα 33: Η διανοητική αγάπη του Θεού, που γεννιέται από το τρίτο είδος της γνώσης είναι αιώνια).



Από το πρώτο στο δεύτερο είδος και παρά το ρήγμα, υπάρχει μια συντυχική σχέση που εξηγεί τη δυνατότητα του άλματος από το ένα στο άλλο. Αφ’ ενός, όταν συναντάμε σώματα που συμφωνούν με το δικό μας, δεν έχουμε ακόμη την εντελή ιδέα ούτε αυτών των άλλων σωμάτων ούτε του εαυτού μας, δοκιμάζουμε όμως χαρούμενα πάθη (αύξηση της δύναμής μας να ενεργούμε) που εξακολουθούν μεν να ανήκουν στο πρώτο είδος, ωστόσο μας ωθούν να σχηματίσουμε τηνεντελή ιδέα εκείνου που είναι κοινό στα σώματα και το δικό μας.



Αφ’ ετέρου η κοινή έννοια έχει από μόνη της πολύπλοκες αρμονίες με τις συγκεχυμένες εικόνες του πρώτου είδους, ενώ επίσης στηρίζεται σε ορισμένα χαρακτηριστικά της φαντασίας. Τα δύο αυτά σημεία στοιχειοθετούν ουσιώδεις θέσεις των κοινών εννοιών.



Ο Σπινόζα θέτει στο ίδιο επίπεδο έννοιες που αφορούν την ηθική, την αισθητική και την φυσική. Γιατί όλα όσα είναι ποιότητες έχουν ένα σχετικό χαρακτήρα και αυτή η σχετικότητα μπορεί να είναι υποκειμενική ή αντικειμενική. Ήδη από τη Σύντομη Πραγματεία υπογράμμιζε τον σχετικό και υποκειμενικό χαρακτήρα των αξιολογικών κρίσεων: «…δεν έχουμε το δικαίωμα να ισχυριστούμε ότι υπάρχει αταξία στη φύση, γιατί κανείς δεν γνωρίζει όλες τις αιτίες ώστε να μπορέσει να κρίνει».



Ο ίδιος δεν υπήρξε καθηγητής της Φιλοσοφίας , ούτε γοητευτικός συνομιλητής που παρέσυρε τα πλήθη. Η αγάπη του για την αναζήτηση της αλήθειας ήταν μοναδική. Παρ’ όλα αυτά πολλοί ήταν αυτοί που εναντιώθηκαν στο πνεύμα του Σπινόζα τον κατηγόρησαν ως αθεϊστή,ή χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές ως κάλυμμα για την απαρίθμηση αθεϊστικών ιδεών. Ανάμεσα στα άλλα αφορίστηκε από τις Εβραϊκές Συναγωγές και ο αφορισμός του αυτός κατείχε μια σημασία πέρα από τη θρησκευτική, πολιτική και οικονομική.



Όμως εξίσου πολλοί ήταν και εκείνοι που επηρεάστηκαν και θαύμασαν αυτόν τον άνθρωπο γιατί έβρισκαν μια αυστηρή γοητεία στα έργα του, στα οποία έβλεπαν μια έκφραση τελείως διαχωρισμένη από τον θρησκευτικό δογματισμό. Πολλοί σχολιαστές τον επικαλούσαν «Άνεμο» ή ως «άσπρος ήλιος της υπόστασης» όταν μιλούσαν για εκείνον.



Και όπως ο ίδιος έλεγε, «η διαδικασία της λογίκευσης κα της γνώσης είναι μια ενέργεια που οδηγεί στη διατήρηση της φυσικής και ψυχικής υγείας και που συνοψίζεται στη «γνώση του Θεού». Η γνώση αυτή οδηγεί αναπότρεπτα στη μετατροπή των αρνητικών παθών, της Λύπης και του Μίσους, στα θετικά συναισθήματα της Χαράς και της Αγάπης, αυτά που συντηρούν τη Ζωή.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:08 pm

Ο εσωτερισμός στον Κομφούκιο και στον Λάο Τσε











ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ



Ο κορμός της εσωτερικής διδασκαλίας είναι σε όλα τα έθνη που ανέπτυξαν πολιτισμό ο ίδιος. Αυτό το συναντάμε και στην Κίνα. Όσο αφορά την ανθρωπογέννεση αναφέρουν ότι ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από ένα αυγό, το οποίο έριξε από τον Ουρανό μέσα στα νερά της γης ο Θεός Τιέν. Για το εσωτερικό δόγμα της εξέλιξης των φυλών υπάρχουν έμμεσες αναφορές. Στην Κίνα οι άνθρωποι του Φο-χί (ή ουράνιου ανθρώπου) ονομάζονται δώδεκα Τιέν-χουάνγκ οι οποίοι έχουν ανθρώπινα πρόσωπα και σώμα δράκου και αυτοί δημιούργησαν ανθρώπους ενσαρκωνόμενοι σε επτά μορφές από πηλό. Οι κινέζοι έχουν την δική τους Ατλαντίδα με το όνομα Μαλιγκασίμα και αναφέρουν ότι το νησί εξαιτίας της κακοήθειας των γιγάντων του βυθίζεται στον ωκεανό και ο Πεϊραάν, ο βασιλιάς, ο Κινέζος Νώε, γλιτώνει με την οικογένεια του χάρη σε μια προειδοποίηση των θεών μέσω δύο ειδώλων. Αυτός ο ευσεβής πρίγκιπας και οι απόγονοι του ήταν αυτοί που κατοίκησαν την Κίνα. Στο Σου Τσίνγκ( Το βιβλίο της Ιστορίας) διαβάζουμε: Όταν οι Μιάο-τσέ (προκατακλυσμιαία φυλή και εξαχρειωμένη) η οποία είχε αποσυρθεί τις παλιές μέρες σε βραχώδεις σπηλιές, είχαν αναστατώσει την γη εξαιτίας των εξαπατήσεων του Τζια-γιού, αυτή είχε γεμίσει ληστές.



Ο κύριος Χουάνγκ-Τι είδε ότι ο λαός του είχε χάσει και το τελευταίο ίχνος αρετής διέταξε τους Τε-χουνγκ και Λί να κόψουν κάθε επικοινωνία ανάμεσα στον ουρανό και στην γη. Αυτοί οι Μιάο-τσε είναι που σκάλισαν τα πέντε μεγάλα αγάλματα στο Μπαμιάν τα όποία κατάστρεψε τώρα τελευταία ο Μπίν Λάντεν. Αυτό πριν παρακμάσουν Φαίνεται να είναι τεράστια αγάλματα του Βούδα αλλά αυτό έιναι λάθος. Είναι μια απεικόνιση των πέντε φυλών. Το καθένα έχει διαφορετικό ύψος το πρώτο 52 μ. το δεύτερο 36μ το τρίτο 18μ και τα δύο άλλα είναι μικρότερα το τελευταίο στο ύψος του σημερινού ανθρώπου. Ανήκουν στην τεχνοτροπία των μυημένων της Τέταρτης φυλής οι οποίοι μετά την καταβύθιση της δικής τους ηπείρου ζήτησαν καταφύγιο στις σπηλιές και στις κορυφές των οροσειρών της κεντρικής Ασίας. Τα πέντε αγάλματα είναι μια άφθαρτη καταγραφή της εσωτερικής διδασκαλίας σχετικά με την βαθμιαία εξέλιξη των φυλών.




Σε όλους τους λαούς συναντάμε ότι ο άνθρωπος έχει ένα μέρος του ανθρώπινο και ένα θεϊκό. Στην μυθολογία της Ελλάδος ο Προμηθέας φέρνει το θείο φως στους ανθρώπους για αυτό τιμωρείται. Στην Κίνα ο Χουάνγκ-Τι, το μεγάλο πνεύμα βλέπει του γιους του που είχαν αποκτήσει ενεργό σοφία, να πέφτουν στην κοιλάδα του Πόνου. Ο αρχηγός τους ο Ιπτάμενος δράκοντας έχοντας πιει από την απαγορευμένη αμβροσία, έπεσε στην γη μαζί με την στρατιά του. Οι πρώτες κινέζικες φυλές βάσιζαν όλα τα μυστήρια τους στον αριθμό 10: όπου το ανώτερο τρίγωνο συμβόλιζε το αόρατο και μεταφυσικό κόσμο, ενώ το κατώτερο τρία και τέσσερα, η επταπλότητα συμβόλιζε την φυσική περιοχή. Η τετρακτύς των Πυθαγορείων.





ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ



Λέγεται ότι ο ιδρυτής της δυναστείας των Σία της πρώτης ιστορικής δυναστείας –από την οποία δεν έχουν βρεθεί ευρήματα- Αυτοκράτορας Γιού (2207π.χ) ένας μεγάλος μυστικιστής και μυημένος λέγεται πως είχε αποκτήσει την γνώση του από τους μεγάλους δασκάλους της Χιονισμένης Οροσειράς, τους Γιους της Σοφίας στο Σι-Τσάνγκ. Το Σι-Τσάνγκ είναι το Θιβέτ. Η Σία ήταν η πρώτη ιστορική δυναστεία αλλά πρίν υπήρχαν οι πέντε μονάρχες που θεωρούνται πολιτιστικοί ήρωες της Κίνας επειδή έθεσαν τις βάσεις του πολιτισμού που ακολούθησε, η ανθρώπινη δυναστεία με πρώτο τον Φου-Σι που έδωσε το οχτώ τρίγραμμα, η γήινη δυναστεία , και η ουράνια δυναστεία. Η ουράνια δυναστεία ξεκινά από τον Χουάνγκ Τι. Οι αρχαίοι βασιλείς ήταν μυημένοι, γιοι του ουρανού και είχαν την Ουράνια εντολή για την κυβέρνηση της Κίνας. Από την δυναστεία των Σία και μετά η βασιλεία ήταν κληρονομική. Την δυναστεία των Σία (2198-1766πΧ) διαδέχτηκαν οι Σάνγκ ή Γίν (1766-1125) και τέλος οι Τσόου (1125-256πΧ).



Ο Κομφούκιος θαύμαζε τον βασιλιά Βέν πατέρα του ιδρυτή της δυναστείας Τσόου και τον αδελφό του δούκα του Τσόου ως υποδείγματα αρετής. Ο Κομφούκιος έζησε την περίοδο που είναι γνωστή στην Κίνα ως περίοδος των ανοίξεων και των φθινοπώρων ονομασία που προέρχεται από τον τίτλο των χρονικών που περιγράφουν τα κυριότερα συμβάντα της. Είναι η ενδιάμεση φάση της εξουσίας που άσκησε η δυναστεία Τσόου ανάμεσα στο λαμπρό ξεκίνημα και στην οριστική παρακμή που είναι γνωστή ως περίοδο των μαχόμενων βασιλείων που οδήγησε στην συγκρότηση της ενιαίας αυτοκρατορίας το 221 πχ. Η παρακμή των Τσόου άρχισε δύο αιώνες πρίν την γέννηση του Κουμφούκιου όταν υποχρεώθηκαν από τον στρατιωτικό συνασπισμό των εξεγερμένων φεουδαρχών με τα γειτονικά βαρβαρικά φύλα να μεταφέρουν την πρωτεύουσα πιο ανατολικά, στην Λογιάνγκ . Για αυτό αυτή η περίοδος ονομάζεται των Ανατολικών Τσόου και συμπίπτει με την παρακμή τους. Η δύναμη των βασιλέων έφθινε και υπό την ηγεσία του δούκα Χουάν του Τσί και του φημισμένου πρωθυπουργού του Κουάνκγ Τσόγκ το κρατίδιο αυτό επέβαλε μια μορφή κοινοπολιτείας την οποία υποχρεώθηκε να επικυρώσει ο τότε βασιλιάς.



Επρόκειτο για ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας μέσω του οποίου, χάρη στην ισχύ του επικρατούντος κάθε φορά κρατιδίου, διατηρήθηκε μια επισφαλής ειρήνη. Μέχρι την γέννηση του Κομφούκιου υπήρχαν συνεχόμενες συγκρούσεις και πόλεμοι μεταξύ των φεουδαρχών για την πρωτοκαθεδρία. Η ανάμνηση των πρώτων χρόνων της δυναστείας Τσόου ήταν το υπόβαθρο των ιδεών του Κομφούκιου για την αποκατάσταση της Οδού των Παλαιών βασιλέων, περίοδο ιδανικής πολιτικής και κοινωνικής αρμονίας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:09 pm

ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ



Μέχρι την εποχή του Κομφούκιου η γνώση ήταν μέσα στο παλάτι και όποιος ήθελε έδινε έξετάσεις που ήταν πραγματικά πολύ δύσκολες για να γίνει κάποιος αξιωματούχος της αυλής. Η σχολη του Κομφούκιου ήταν η πρώτη έξω από αυτό.




Η σχολή ήταν δομημένη σε τρία επίπεδα και αυτό βγαίνει από ένα σημείο το 11ο βιβλίό των Αναλέκτων: «Είπε ο διδάσκαλος: Το λαούτο του Γιο, πώς έγινε και εισήλθε στο σπίτι μου; Οι άλλοι μαθητές δεν σέβονται πλέον τον Τσί Λού. Είπε ο Διδάσκαλος : ο Γιό ανήλθε ως τον προθάλαμο, δεν έχει εισχωρήσει ακόμη στα ενδότερα». Γιό και Τσι Λού είναι το ίδιο πρόσωπο το δεύτερο όνομα είναι όνομα ευπρέπειας. Συνομήλικος του Κομφούκιου που συχνά επικρίνονταν από αυτόν για την απερισκεψία του και τον εύκολο ενθουσιασμό του. Ο Τσι Λού είχε δύστροπο και βίαιο χαρακτήρα. Οι ήχοι που έβγαζε στο λαούτο μιμούνταν τις κραυγές που βγάζουν οι κάτοικοι των βορείων επαρχιών στις μάχες. Η πρόοδος των μαθητών συμβολίζονταν με τρεις μεταφορές: Πρώτα περνούσαν την πύλη(ru men) και αποκτούσαν μια πρώτη προσσέγγιση των θεμάτων. Ύστερα ανέρχονταν στον προθάλαμο (sheng tang) αποκτούσαν σχετικά ικανοποιητική γνώση των θεμάτων που μελετούσαν και τέλος εισερχόταν στα ενδότερα (ru shi) δηλ είχαν αποκτήσει τις απαιτούμενες γνώσεις στις Τελετές και στην μουσική. Στο συγκεκριμένο σημείο βλέπουμε ότι ο μαθητής αυτός είχε φτάσει μέχρι τον προθάλαμο και δεν είχε εισχωρήσει στα ενδότερα.




Ο Κομφούκιος είχε μια συγκεκριμένη αποστολή. Ήταν συνεχιστής της εσωτερικής παράδοσης. Ο ίδιος έλεγε «Μεταδίδω, δεν δημιουργώ, πιστεύω κι αγαπώ τους παλιούς» . Το κέντρο της Φιλοσοφίας του ήταν η Ηθική και η αποκατάσταση του Πολιτικού Ιδεώδους. Μέσα από την γέννηση άριστων ανθρώπων θα αναγεννιόταν ο κινέζικος πολιτισμός. Η εικόνα του για τον κόσμο ήταν μαγική όπως και των αρχαίων βασιλέων. Στόχος του η ενσάρκωση της Ουράνιας τάξης. Αυτό το βλέπουμε στο 9ο βιβλίο των Αναλέκτων: «Είπε ο Διδάσκαλος: Το πουλί Φέγκ δεν έφτασε, το ποτάμι δεν φανέρωσε το διάγραμμα, όλα τέλειωσαν για μένα». Το πουλί Φέγκ ήταν ο μυθικός Φοίνικας μισός πουλί και μισός φίδι. Ήταν το σύμβολο της βασιλείας του τελευταίου μονάρχη Σούν (2258πχ-2206πχ). Ο Φοίνικας είχα πρωτοφανερωθεί όταν βασίλευε ο Σούν και ύστερα όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Βέν των Τσόου. Το διάγραμμα του ποταμού είναι πιο αρχαίος θρύλος. Χάνεται πίσω στη εποχή του μυθικού Φου-Σί στην οποία ένας δράκος βγήκε από τον Κίτρινο ποταμό έχοντας στην πλάτη του τα μαγικά τρίγραμμα. Η αποστολή που είχε δοθεί στον Κομφούκιο ήταν να επαναφέρει την Ουράνια τάξη στην ανθρώπινη κοινωνία. Μέσα από αυτό αντιλαμβανόταν ότι δεν θα γίνει πράξη το όραμα του.




Στο 9ο βιβλίο βλέπουμε μια αναφορά για την μετενσάρκωση. «Όταν ο διδάσκαλος κινδύνευσε στο Κουάγκ, είπε: Μετά τον θάνατο του βασιλιά Βέν, το πνεύμα και οι Αρχές δεν κατέφυγαν σε εμένα; Αν ο ουρανός επιθυμεί την απώλεια τους, εγώ, ένας κατοπινός θνητός, δεν θα είχα καταφέρει να τα ασπασθώ! Αν ο ουρανός δεν επιθυμεί την απώλεια τους, τι μπορούν να μου κάνουν οι άνθρωποι του Κουάνγ». Το πνεύμα και οι αρχές της αρχαίας διδασκαλίας ήταν αναγεννημένες στην σχολή του Κομφούκιου. Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι ο Κομφούκιος δεν δέχεται μια μελλοντική ζωή. Αυτό όμως που αρνιόταν ήταν η αθανασία τις προσωπικότητας, ο κόσμος των αλλαγών και όχι το αθάνατο εγώ. Για αυτά τα θέματα δεν μιλούσε πολύ αλλά έδινε σημασία στο καθήκον και στο τώρα και επίσης στο πια είναι η θέση του καθενός μπροστά σε αυτήν την ευθύνη. Ένας μαθητής τον ρώτησε πώς να υπηρετεί κανείς του θεούς και τα πνεύματα και του είπε: Δεν μπορείς να υπηρετείς τους ανθρώπους, πώς να μπορέσεις να υπηρετήσεις τα πνεύματα; Τόλμησε να ρωτήσει για τον θάνατο και του είπε: Δεν ξέρεις τι έιναι η ζωή, πώς να ξέρεις τι είναι ο θάνατος; Ο ίδιος όλως σεβόταν τα πνεύματα και τους θεούς.




Η βελτίωση της κοινωνίας αρχίζει από αυτή του ατόμου. Έτσι στο 13ο βιβλίο των Αναλέκτων συναντάμε: «Είπε ο Διδάσκαλος: Αν διορθώνει τον εαυτό του, τι δυσκολίες να’ χει όταν θα είναι στην κυβέρνηση; Αν δεν μπορεί όμως να διορθώσει τον εαυτό του, πώς να διορθώσει τους άλλους». Ο άριστος για τον Κομφούκιο φροντίζει για τρία πράγματα: οι κινήσεις και οι τρόποι του, μακριά όσο γίνεται από την βία και την αλαζονεία. Η έκφραση στο πρόσωπο του κοντά όσο γίνεται στην ειλικρίνεια. Τα λόγια και ο τόνος του, μακριά όσο γίνεται από την χυδαιότητα και την ψευτιά. Ο άριστος να μελετά σαν να μην πρόκειται να φτάσει πουθενά, σαν να φοβάται να χάσει και ότι ξέρει. Επίσης ο άνθρωπος σε κάθε τι να πράττει με συνείδηση κάθε τι να είναι τελετή. Όταν τον ρώτησαν για την ορθή κυβέρνηση είπε: Να είναι το παράδειγμα, παράδειγμα σκληρής εργασίας. Όταν του ζήτησαν περισσότερες εξηγήσεις είπε: Ακαταπόνητος. Να μην λυπάται αν θα τον αναγνωρίσουν αλλά να λυπάται για τις αδυναμίες του. Κάπου όμως λέει: «Μόνο σαν φτάσουν τα μεγάλα κρύα, ξέρουμε πως ο κέδρος και το κυπαρίσσι είναι τα τελευταία που φυλλορροούν» - ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. Για την εσωτερική εξέλιξη του ανθρώπου αναφέρει: «Ο σοφός δεν αμφιβάλει, ο τέλειος άνθρωπος δεν ανησυχεί, ο γενναίος δεν φοβάται».




Την εξέλιξη των πολιτευμάτων που συναντούμαι στον Πλάτωνα την συναντούμε και εδώ. Στο 16ο βιβλίο των Αναλέκτων διαβάζουμε: «Είπε ο Διδάσκαλος: Όταν το βασίλειο ακολουθεί την Οδό, οι τελετές, η μουσική, οι πολεμικές εκστρατείες εκπορεύονται από τον Γιο του Ουρανού. Όταν το βασίλειο δεν ακολουθεί την Οδό οι τελετές, η μουσική, οι πολεμικές εκστρατείες εκπορεύονται απο τους πρίγκιπες, σπανίως συμβαίνει αυτοί να μην χάσουν την εξουσία μέσα σε δέκα γενιές. Όταν εκπορεύονται από τους υπουργούς, σπανίως συμβαίνει αυτοί να μην χάσουν την εξουσία μέσα σε πέντε γενιές. Όταν οι αξιωματούχοι των υπουργών ελέγχουν τις κρατικές εντολές σπανίως συμβαίνει να μην χάσουν την εξουσία μέσα σε τρεις γενιές. Όταν το βασίλειο ακολουθεί την Οδό, η κυβέρνηση δεν περιέρχεται στα χέρια των υπουργών. Όταν το βασίλειο ακολουθεί την οδό, οι απλοί άνθρωποι δεν επικρίνουν».




Στην σχολή του σύμφωνα με την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ διδασκόταν η σφαιρικότητα της γης και το ηλιοκεντρικό σύστημα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:09 pm

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΥ



Ένα αιώνα μετά τον θάνατο του Κομφούκιου η διδασκαλία του χωρίζεται σε δύο ρεύματα ένα εσωτερικό με τον Μενγ-τσε και ένα εξωτερικό με τον Σιούν-τσε. Ο Μένγκ-τσε(Μένγκιος) δίδασκε ότι ο άνθρωπος είναι καλός από την φύση του. Έχει επίγνωση του καλού και συγχρόνως διαθέτει την ικανότητα να συμμορφώνεται με το καλό που πηγάζει από μέσα του. Ότι κακό έχει ο άνθρωπος οφείλεται στις εξωτερικές επιδράσεις. Ο Σιούν-τσε δίδασκε ακριβώς το αντίθετο ότι ο άνθρωπος είναι κακός από την φύση του και ότι μόνο η σωστή διαπαιδαγώγηση στα έθιμα και στους κρατικούς θεσμούς είναι σε θέση να τους βελτιώσει. Ο Κομφούκιος απέφευγε να απαντήσει στο ερώτημα αν η ανθρώπινη φύση είναι καλή η κακή.





ΛΑΟ ΤΣΕ




Αυτό που παρατηρείται στην Κίνα είναι η απουσία της Αριστοτέλειας λογικής που τόσο βαθιά έχει επηρεάσει τον Δυτικό πολιτισμό. Αυτό που βλέπουμε στον Κομφουκιανισμό είναι μια γέφυρα που ενώνει στην αστρική φύση του ανθρώπου με το Μάνας μέσα από την καλλιέργεια της ανθρωπιάς και των τελετών. Στον Ταοϊσμό προχωράμε ένα βήμα πιο πέρα. Διαβάζουμε: «Για να γνωρίσει κανείς το Ταό, πρέπει πρώτα να φωτιστεί». Δηλ ο Νους να φωτιστεί από το Βούδι και να γίνει όργανο του Εγώ.




Για την κατάκτηση αυτής της οδού οι Ταοϊστές ακολούθησαν το Μυστικιστικό ιδεώδες. Ήταν ερημίτες και αδιαφορούσαν για την κοινωνική οργάνωση και τους κοινωνικούς τύπους. Ο δρόμος του ιδεώδους αυτού είναι η απελευθέρωση της ψυχής από τον κόσμο και από την πολλαπλότητα που προσπαθούν να καταστρέψουν την υπαρξιακή φύση της μονάδας.




Στον Λαό Τσέ αποδίδεται το Ταό Τε Κινγκ. Για τον ίδιο λέγεται ότι ήταν φύλακας των αυτοκρατορικών αρχείων και ότι στα γηρατειά του μετά από παράκληση έγραψε αυτό το μικρό βιβλίο. Το Τάο τε Τσίνγκ αρχίσει με την φράση: «Το Τάο που μπορεί να εκφραστεί με λόγια δεν είναι το αιώνιο Ταό» . Είναι πέρα από εικόνα, σύμβολο και ορισμό είναι πέρα από τον νού, είναι η ουσία , είναι Βούδι, συλλαμβάνεται με την καρδιά.




Για την διαχρονική ηθική στον άνθρωπο διαβάζουμε : Να είσαι ταπεινός και θα παραμείνεις ακέραιος. Να λυγάς και θα παραμείνεις ίσιος. Να είσαι άδειος και θα παραμείνεις γεμάτος. Να φθείρεσαι , και θα παραμείνεις καινούργιος. Αυτός που έχει ελάχιστα θα λάβει. Αυτός που έχει πολλά θα βρεθεί σε στενοχώρια. Για αυτό ο σοφός μένει στο ένα και γίνεται το κέντρο του κόσμου. Δεν επιδείχνει τον εαυτό του για αυτό ακτινοβολεί. Δεν επαίρεται για αυτό τον προσέχουν. Δεν αυτοκολακεύεται για αυτό έχει αξία. Δεν διαλαλεί την δόξα του για αυτό υπερέχει. Και επειδή δεν ανταγωνίζεται κανένα, κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να τον ανταγωνισθεί. Το παλιό ρητό «Να είσαι ταπεινός και θα παραμείνεις ακέραιος» Μπορεί κανείς να πει ότι είναι άδεια λόγια; Σίγουρα θα γυρίσει σπίτι του ακέραιος .




Για τον νόμο των κύκλων της Ιστορίας διαβάζουμε : «Όταν το Τάο βασιλεύει στον κόσμο ευκίνητα άλογα σκύβουν για να σύρουν τα κάρα στους αγρούς. Όταν το Ταό δεν βασιλεύει στον κόσμο, πολεμικά άλογα τρέφονται στους στάβλους έξω από τις πολιτείες».




Για τον αλτρουισμό διαβάζουμε: «Ο σοφός δεν έχει εαυτό. Κάνει εαυτό τον εαυτό των ανθρώπων. Προς το καλό φέρομαι με καλοσύνη, προς το κακό φέρομαι και πάλι με καλοσύνη. Έτσι γίνεται κατορθωτή η καλοσύνη. Προς τον έμπιστο φέρομαι με εμπιστοσύνη, προς τον άπιστο φέρομαι και πάλι με εμπιστοσύνη. Έτσι γίνεται κατορθωτή η εμπιστοσύνη. Ο σοφός ζει στον κόσμο με αρμονία, και κυβερνά τον κόσμο με απλότητα. Εκείνο ωστόσο που αποστρέφονται οι άνθρωποι, ο σοφός το φροντίζει όπως η μητέρα τα παιδιά της».
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
enemy
Διαχειριστής
Διαχειριστής



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εσωτερισμός   Κυρ Νοε 16, 2008 1:10 pm

ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΙΒΕΤ










Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι που στο άκουσμα και μόνο του ονόματος αυτής της «χώρας των χιονιών» δεν μένουν ασυγκίνητοι ίσως γιατί ακούν ένα κάλεσμα …. σα να θυμούνται κάτι σημαντικό που έχουν λησμονήσει και ξαφνικά έλκει το βλέμμα του νου, το κάνει να υψώνεται και να προσπερνά τη μικρότητα και καθημερινότητα για να εστιαστεί σε κάτι πραγματικό υψηλό, άγνωστο και γνώριμο συγχρόνως ... κάτι περίεργο και μυστικιστικό … αυτό το όνομα είναι: Θιβέτ !





Αναζητώντας κανείς τη «Στέγη του Κόσμου», όπως αποκαλείται το Θιβέτ, θα βρεθεί σε δρόμους που ανεβαίνουν μέχρι και τα 6.000 μέτρα ύψος για να φτάσει σε μια πραγματικά μοναδική στον κόσμο περιοχή, η οποία περιβάλλεται από οροσειρές που φτάνουν τα 9.000 μέτρα ύψος και που μονίμως είναι καρφωμένες στον ουρανό, όπου το λευκό του χιονιού ενώνεται με το λευκό των σύννεφων, κάτι πολύ δύσκολο να κατανοηθεί για κάποιον που δεν έχει πάει σε ψηλές χιονοσκέπαστες κορφές το εκπληκτικότερο είναι ότι, σύμφωνα με κάποιους γεωλόγους, το υψίπεδο του Θιβέτ κάποτε ήταν θάλασσα!





Οι άνθρωποι αυτού του τόπου -περίπου δύο εκατομμύρια- από τη στιγμή της γέννησής τους βρίσκονται στο έλεος των δυνάμεων της φύσης, μιας Φύσης σκληρής και απρόβλεπτης στις απότομες αλλαγές ήλιου-βροχής, χιονοθυελλών, παγοθυελλών ήκατολισθήσεων. Έτσι σε γενικές γραμμές, η καθημερινή ζωή αυτών των ανθρώπων ακολουθεί τους ρυθμούς της φύσης που έχουν μάθει να τη διαβάζουν και να προβλέπουν τις αλλαγές της.





Δεν πρόκειται σ’ αυτό το μικρό άρθρο να περιγράψουμε το κοσμικό Θιβέτ, αλλά να εισχωρήσουμε στο εσωτερικό Θιβέτ, όπως εισχώρησαν τα στοιχεία αυτής της έντονης Φύσης στην καθημερινή ζωή αυτών των ανθρώπων και που χωρίς αυτήν την εισχώρηση, εμείς δε θα μπορούσαμε να καταλάβουμε το φαινομενικό παραλογισμό της επιλογής αυτού του τόπου για ανθρώπινη κατοικία, αν δεν υπήρχε μια εσωτερική φιλοσοφία, δηλαδή μια ανώτερη δικαιολογία. Αυτοί οι άνθρωποι δε θα μπορούσαν και δε θα ήθελαν να ζήσουν σ’ έναν τέτοιο αφιλόξενο τόπο, εκτός κι αν δεν είναι κοινοί θνητοί. Το σίγουρο πάντως είναι ότι, τουλάχιστον, δεν είναι κοινοί επειδή μοιάζουν με τους καλύτερους αθλητές μας, με τη διαφορά ότι οι θιβετανοί καθημερινά διατηρούν τις καλύτερες επιδόσεις τους, καθώς επίσης ότι δεν υπάρχει κανείς για να τους ζητωκραυγάζει: «Αποτραβήξου από τον ήλιο στη σκιά, για ν’ αφήσεις θέση περισσότερη στους άλλους».

Και το σημαντικότερο … δεν το κάνουν για τον εαυτό τους, δεν ζουν για τον εαυτό τους!

«Ο Ουρανός είναι αιώνιος και η Γη διαρκής. Γιατί; Δεν ζουν για τον εαυτό τους κι έτσι ζουν για πολύ».





Όπως συμβαίνει δηλαδή με τους αγωνιστές, γράφουν και γράφονται στην Ιστορία.

Εμβαθύνοντας λοιπόν στη Θιβετιανή δοξασία, καταλαβαίνουμε πως χωρίς αυτήν την ανώτερη Φιλοσοφία Ζωής, (θεωρητική και πρακτική) σε τέτοιες συνθήκες διαβίωσης, δεν θα μπορούσε να υπερνικηθεί η ανθρώπινη ύπαρξη και χωρίς αυτήν τη νίκη στον κατώτερο εαυτό, το πνευματικό Άτομο δεν αφυπνίζεται.





Το φιλοσοφικό μυστικό του Θιβέτ λοιπόν βρίσκεται σ’ εκείνη την Διδασκαλία που μιλά για τρεις θεμελιώδεις Αρχές που εκδηλώνεται η Φύση σε όλη της την μεγαλοπρέπεια και που αυτές οι ίδιες Αρχές, με διαφορετικά ονόματα, συναντώνται στη φιλοσοφία όλων των μυητικών φιλοσόφων και Πολιτισμών.





Αυτές οι τρεις Αρχές είναι: ο Μακρόκοσμος (Ουρανός), ο Μικρόκοσμος (Γη) και ο Άνθρωπος.

Οι έννοιες Κι, Σάρα και Μπάντγκαν σύμφωνα με την μετάφραση του

Κόρβιν-Κρασίνσκι:

Κι, είναι «η Λογική (ΛΟΓΟΣ) που διαπερνά και στηρίζει το Σύμπαν».

Σάρα, είναι «η Αρχή που κατέχει τον κόσμο και κινεί κάθε δραστηριότητα»

Μπάντγκαν είναι «η Αρχή της Παθητικότητας», είναι η Ύλη.





Η ιστορία πλέκεται από ηρωικές πράξεις όπως ήδη είπαμε, και καθώς οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις γίνονταν πάντοτε από πραγματικά μεγάλους ανθρώπους, έτσι η μεγαλύτερη αυθεντία των τελευταίων αιώνων στον χώρο του Εσωτερισμού, η Έλενα Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, στο διάστημα 1856 – 1870 επισκέφθηκε (με τα μέσα της εποχής) το Θιβέτ τρεις φορές και μέσω αυτής της τότε νεαρής Φιλοσόφου, ανακαλύφθηκε το πιο απόκρυφο Θιβέτ καθώς σ’ αυτόν τον τόπο, όχι τυχαία, φυλασσόταν ένας θησαυρός, ίσως το πιο αρχαίο Βιβλίο στο οποίο κρύβονταν τρομερά μυστικά.





Στη «Μυστική Δοξασία» η Μπλαβάτσκυ εξηγεί: «Η αποκαλυμμένη Ίσιδα» αρχίζει με την αναφορά σε ένα «αρχαίο βιβλίο». Αυτό το βιβλίο είναι η πρώτη πηγή, το αυθεντικό πρωτότυπο βάσει του οποίου δημιουργήθηκαν πολλοί απ’ τους τόμους του Κιου-τι …Είναι γραμμένο σε Σενζάρ, τη μυστική μυητική γλώσσα. Οι θεϊκές υπάρξεις το υπαγόρευσαν στους Γιους του Φωτός στην κεντρική Ασία, κατά ΄την αρχή της δικής μας πέμπτης φυλής. Υπήρχαν καιροί που τη Σενζάρ την γνώριζαν όλοι οι μύστες και που οι πρόγονοι των Τολτέκων την καταλάβαιναν τόσο καλά, όπως και οι χαμένοι κάτοικοι της Ατλαντίδας (Τέταρτη Φυλή), οι οποίοι με την σειρά τους την πήραν από τους σοφούς της τρίτης φυλής. Οι Μανού την κληρονόμησαν από τους Ντέβα της δεύτερης και πρώτης φυλής».





Απομνημόνευσε με ακρίβεια δύο βιβλία από τη «Στάντζα των Ντζιάν» (Στάντζα: Λόγοι των Ντζιάν: από την σανσκριτική λέξη «Ντιάνα» που σημαίνει Στοχασμός). Αργότερα κατέγραψε αυτά τα βιβλία, που αποτελούν τον κεντρικό κορμό του τεράστιου έργου της «Μυστική Δοξασία» και τα έκδωσε χωριστά.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
Εσωτερισμός
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 2Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: Παγκοσμιοποίηση :: Μυστικισμός - Αποκρυφισμός - Πνευματισμός-
Μετάβαση σε: